De twee belangrijkste leerstellingen van het christendom zijn dat Jezus aan het kruis stierf voor onze zonden en dat Jezus uit de dood opstond. In 1 Kor. 15:1-8 staat: “Nu, broeders, wil ik u herinneren aan het evangelie dat ik u heb verkondigd, dat u hebt aangenomen en waarin u standvastig blijft. Door dit evangelie bent u gered, als u vasthoudt aan het woord dat ik u heb verkondigd. Anders hebt u tevergeefs geloofd. Want wat ik heb ontvangen, heb ik u als het allerbelangrijkste doorgegeven: dat Christus voor onze zonden is gestorven volgens de Schriften, dat Hij is begraven, dat Hij op de derde dag is opgewekt volgens de Schriften, en dat Hij verscheen aan Kefas en daarna aan de Twaalf. Daarna verscheen Hij aan meer dan vijfhonderd broeders tegelijk, van wie de meesten nog in leven zijn, hoewel sommigen zijn ingeslapen. Vervolgens verscheen Hij aan Jakobus, daarna aan alle apostelen. En als laatste verscheen Hij ook aan mij, als aan iemand die te vroeg geboren is.”
Moslims zullen doorgaans niet ontkennen dat Jezus gekruisigd leek te zijn, maar zij beweren dat God op wonderbaarlijke wijze Jezus met iemand anders heeft verwisseld, waardoor de Romeinen en de Joodse autoriteiten zouden zijn misleid. Maar dan zouden ook alle volgelingen van God misleid zijn geweest. Stel je voor dat je de rest van je leven aan anderen vertelt dat Jezus voor ons stierf en uit de dood opstond, en vervolgens wordt gedood vanwege wat Hij predikte. Dan zegt God: „Ha, ha, ha! Ik heb jullie flink voor de gek gehouden toen jullie Mij volgden.” Denk je dat de Ware God dit zou zeggen? – Zeker niet! God zou degenen die voor Hem werden gedood, nadat zij hun hele leven aan Hem hadden gewijd, niet misleiden.
De kruisiging en de opstanding waren twee van de belangrijkste leerstellingen van de vroege christenen. Maar als deze plaatsvonden, zoals de vroege christenen zagen, wat zegt dat dan over de islam?
Dit artikel laat zien wat Jezus Zelf in Gods Schrift onderwees over Zijn dood en opstanding, en geeft bewijs voor de juistheid van deze citaten. We schrijven dit niet uit vijandigheid, maar uit liefde en zorg voor moslims. We willen dat zij beseffen dat zij de leugen van de islam moeten verlaten en de levensreddende leer van de profeet Jezus moeten leren kennen.
Wat is de verzoening?
De verzoening is de kern van de christelijke leer: Jezus, die zondeloos was, nam vrijwillig de straf voor onze zonden op Zich. Zoals Jesaja 53 profeteerde, leed Christus onterecht, uit eigen keuze, om ons van onze zonden te redden, zodat wij naar de hemel kunnen gaan.
In zekere zin heeft niemand ervoor gekozen om voor God te sterven. We zijn immers allemaal zondige mensen en zullen hoe dan ook sterven; het enige wat we dus kunnen zeggen, is dat mensen voor God hebben gekozen voor een „vroegere dood”. Jezus was echter anders. Hij was zondeloos en verdiende het niet om te sterven. Toch koos Hij ervoor om in onze plaats te sterven en in het graf te dalen om de rechtvaardige gevolgen van onze zonden te dragen. Elke profeet is gestorven (behalve Henoch en Elia), maar de dood van Jezus was anders, omdat Hij het zondeloze offer voor onze zonden was.
Jezus stierf niet alleen, maar Hij onderging ook de grootste vernedering voor ons. Deze rechtvaardige man werd ter dood gebracht als een verraderlijke misdadiger, hoewel veel van de mensen die Hem ter dood brachten wisten dat Hij zich niet schuldig had gemaakt aan een misdrijf waarop de doodstraf stond. Ik kan enigszins begrijpen waarom het voor moslims zo moeilijk is te geloven dat God een van Zijn profeten zo’n grote schande zou laten ondergaan. Maar zij zien over het hoofd hoezeer Jezus van ons hield, door daadwerkelijk te kiezen voor de schande, de spijkers en de pijnlijke dood.
Hoewel niemand uit eigen kracht de hemel verdient, schenkt God uit genade en vrijelijk de hemel aan iedereen die deze wil aanvaarden. Iedereen die Jezus als zijn Heer en Verlosser aanvaardt, kan nu al een nieuw leven leiden in dienst van God en heeft bovendien de zekerheid van een eeuwig leven vol vreugde bij God.
Voordat een moslim hierin zou geloven, zou hij kunnen zeggen: „Laat me het bewijs zien“. Hier is het bewijs dat Jezus aan het kruis stierf voor onze zonden.
Jezus over Zijn verzoening
„Net zoals de Mensenzoon niet gekomen is om gediend te worden, maar om te dienen en Zijn leven te geven als losprijs voor velen.” (Matteüs 20:28)
„Want zelfs de Mensenzoon is niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen en Zijn leven te geven als losprijs voor velen.” (Marcus 10:45)
„Terwijl zij aan het eten waren, nam Jezus brood, sprak een zegen uit, brak het en gaf het aan de discipelen, zeggende: 'Neemt en eet; dit is Mijn lichaam.’ Vervolgens nam Hij de beker, sprak een dankgebed uit en gaf die aan hen, zeggende: 'Drinkt hier allen uit. Dit is Mijn bloed van het verbond, dat voor velen vergoten wordt tot vergeving van zonden.’” (Matteüs 26:26-28) Zie ook Lucas 22:19-22
“Terwijl zij aan het eten waren, nam Jezus brood, sprak een zegen uit, brak het en gaf het aan de discipelen, zeggende: 'Neemt dit; dit is Mijn lichaam.’ Vervolgens nam Hij de beker, sprak een dankgebed uit en gaf die aan hen, en zij dronken er allen uit. Hij zei tegen hen: 'Dit is Mijn bloed van het verbond, dat voor velen wordt vergoten. Voorwaar, Ik zeg jullie: Ik zal niet meer drinken van de vrucht van de wijnstok tot op die dag waarop Ik het opnieuw zal drinken in het koninkrijk van God.’” (Marcus 14:22-25)
Jezus zou worden verraden
“Laat deze woorden tot jullie doordringen: de Mensenzoon staat op het punt om in de handen van mensen te worden overgeleverd.” (Lucas 9:44)
“Jezus antwoordde: 'Degene die zijn hand met Mij in de schaal heeft gedoopt, zal Mij verraden.’” (Matteüs 26:23). Zie ook Marcus 14:18-21 en Johannes 13:26.
“…Zie, het uur is nabij, en de Mensenzoon wordt overgeleverd in de handen van zondaars. Sta op, laten we gaan! Zie, Mijn verrader komt eraan!” (Matteüs 45b-46) Zie ook Marcus 14:41-42.
'De verrader had nu een teken met hen afgesproken: “Degene die ik kus, is de man; arresteer Hem en voer Hem veilig weg.”’ (Marcus 14:44)
“…Judas, verraad je de Mensenzoon met een kus?” (Lucas 22:49)
Zie ook Johannes 13:18-19,21b.
Jezus over Zijn dood en opstanding
“Jullie weten dat het Pascha over twee dagen is, en dat de Mensenzoon zal worden overgeleverd om gekruisigd te worden.” (Matteüs 26:2)
'Ik ben de goede herder. De goede herder geeft Zijn leven voor de schapen.’ (Johannes 10:11) 'Ik ben de goede herder. Ik ken Mijn schapen en Mijn schapen kennen Mij, net zoals de Vader Mij kent en Ik de Vader ken. En Ik geef Mijn leven voor de schapen.’ (Johannes 10:14-15)
„Door deze parfum over Mij uit te gieten, heeft zij Mijn lichaam voor de begrafenis voorbereid.“ (Matteüs 26:12)
Jezus sprak ook in een gelijkenis over Zijn dood in Matteüs 21:38-39 en Lucas 20:14-15.
Jezus sprak ook in een gelijkenis over Zijn opstanding in Lucas 16:31.
Op de Olijfberg
'Maar nadat Ik ben opgestaan, zal Ik jullie voorgaan naar Galilea.’ (Matteüs 26:32; Marcus 14:28)
Na de belijdenis van Petrus in Caesarea Filippi
“'De Mensenzoon moet veel lijden,’ zei Hij. 'Hij moet door de oudsten, de hogepriesters en de schriftgeleerden worden verworpen, en Hij moet worden gedood en op de derde dag tot leven worden gewekt.’” (Lucas 9:22)
“Vanaf dat moment begon Jezus Zijn discipelen duidelijk te maken dat Hij naar Jeruzalem moest gaan en veel moest lijden door toedoen van de oudsten, de hogepriesters en de schriftgeleerden, en dat Hij gedood moest worden en op de derde dag tot leven moest worden gewekt.” (Mt 16:21)
Na de transfiguratie
Na de transfiguratie: „Toen zij van de berg afdaalden, gebood Jezus hun: 'Vertel niemand iets over dit visioen, totdat de Mensenzoon uit de doden is opgewekt.’” (Matteüs 17:9) Zie ook Marcus 9:9-10
In Galilea
„Toen zij in Galilea bijeenkwamen, zei Jezus tegen hen: 'De Mensenzoon staat op het punt om in de handen van mensen te worden overgeleverd. Zij zullen Hem doden, en op de derde dag zal Hij tot leven worden gewekt.’ En de discipelen waren diep bedroefd.” (Matteüs 17:22-23)
“…Hij onderwees Zijn discipelen en zei: 'De Mensenzoon zal in de handen van mensen worden overgeleverd. Zij zullen Hem doden, en na drie dagen zal Hij opstaan.’” (Marcus 9:31)
Vóór het binnengaan van Jericho
“Toen Jezus op weg was naar Jeruzalem, nam Hij de twaalf discipelen apart en zei: 'Zie, wij gaan naar Jeruzalem, en de Mensenzoon zal worden overgeleverd aan de hogepriesters en de schriftgeleerden. Zij zullen Hem ter dood veroordelen en Hem aan de heidenen overleveren om bespot, gegeseld en gekruisigd te worden. En op de derde dag zal Hij tot leven worden gewekt.’” (Matteüs 20:17-19) Zie ook Marcus 10:33-34.
“Toen nam Jezus de Twaalf apart en zei tegen hen: 'Zie, wij gaan naar Jeruzalem, en alles wat de profeten over de Mensenzoon hebben geschreven, zal in vervulling gaan. Hij zal aan de heidenen worden overgeleverd en zal worden bespot, beledigd en bespuugd. Zij zullen Hem geselen en doden, en op de derde dag zal Hij weer opstaan.’” (Lucas 18:31-33)
In Jeruzalem
“Hij [Jezus] zei dit om aan te geven op welke manier Hij zou sterven.” (Johannes 12:33)
Na Zijn opstanding
“…Waarom zijn jullie verontrust? En waarom rijzen er twijfels in jullie harten? Kijk naar Mijn handen en Mijn voeten. Ik ben het zelf! Raak Mij aan en zie, want een geest heeft geen vlees en beenderen, zoals jullie zien dat Ik heb.” (Lucas 24:38-39)
“Toen opende Hij [Jezus] hun verstand, zodat zij de Schriften konden begrijpen. En Hij zei tegen hen: 'Zo staat er geschreven: De Christus zal lijden en op de derde dag uit de doden opstaan, en in Zijn naam zal bekering en vergeving van zonden worden verkondigd aan alle volken, te beginnen in Jeruzalem. Jullie zijn getuigen van deze dingen.’” (Lucas 24:45-48)
Zie ook de woorden van Jezus in Openbaring 1:18. Ook engelen getuigden van Jezus’ dood en opstanding in Mattheüs 28:7; Lucas 24:7 en Openbaring 5:9,12.
Bewijs uit manuscripten
Hoewel een moslim mij heeft proberen te vertellen dat deze leerstellingen niet in de Bijbel stonden, kan men vandaag de dag elke Bijbel openslaan en deze verzen zien. Vaker nog zullen moslims beweren dat dit latere toevoegingen waren. Maar hoe sterk is het bewijs dat deze teksten in de originelen stonden?
De Chester Beatty I-papyrus (p. 45) bevat alle vier de evangeliën en de Handelingen. Deze werd gekopieerd tussen 100 en 150 n.Chr. (Eerder werd aangenomen dat hij uit het einde van de 2e of het begin van de 3e eeuw n.Chr. stamde.) In *The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts* staat op p. 146 een foto waarop een deel van p. 45 te zien is. In *A General Introduction to the Bible* (p. 389) staat dat de oorspronkelijke rol ongeveer 220 bladen telde, waarvan er 30 bewaard zijn gebleven. Op de bewaard gebleven bladen staan:
Matteüs (2 bladen) 20:24-32; 21:13-19; 25:41-26:39)
Marcus (6 bladen) 4:36-5:2; 5:16-26; 5:38-6:3; 6:15-25,36-50; 7:3-15; 7:25-8:1; 8:10-26; 8:34-9:9; 9:18-31; 11:27-12:1; 12:5-8, 13-19, 24-28
Lucas (7 bladzijden) 6:31-41; 6:45-7:7; 9:26-41; 9:45-10:1; 10:6-22; 10:26-11:1; 11:6-25,28-46; 11:50-12:13; 12:18-37; 12:42-13:1; 13:6-24; 13:29-14:10; 14:17-33
Johannes (2 bladzijden) 4:51,54; 5:21,24; 10:7-25; 10:30-11:10; 11:18-36,42-57.
Handelingen (13 bladen)
De Bodmer II-papyri (p66) werd gekopieerd rond 175 of rond 125-150 n.Chr. Oorspronkelijk bestond het uit 76 bladen (= 156 pagina’s) en was het voorzien van paginanummers. Vandaag de dag zijn er 104 bladen bewaard gebleven, evenals fragmenten van 40 andere bladen. Een foto van Johannes 6:58-64 uit de Bodmer II-papyrus is te vinden in het *New International Dictionary of the Bible* op p. 1003. Deze bevat:
Johannes 1:1-6:11, 6:35b-14:26,29-30; 15:2-26; 16:2-4; 16:6-7; 16:10-20:20; 20:22-23; 20:25-21:9; 21:12,17 (fragmenten van Johannes 19:16).
De Bodmer 14/15-papyri (p75) worden doorgaans gedateerd op 175-200 n.Chr., of 175-225 n.Chr. Het handschrift lijkt echter sterk op dat van een ander document, Papyrus Fuad XIX, waarvan bekend is dat het in 145-146 n.Chr. is geschreven. p75 bestond oorspronkelijk uit 114 bladen, waarvan er 102 bewaard zijn gebleven. Het bevat het grootste deel van Lucas en Johannes. (A General Introduction to the Bible, p. 390) In The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts staat een afbeelding op p. 496. p75 bevat:
Lucas 3:18-22; 3:33-4:2; 4:34-5:10; 5:37-6:4; 6:10-7:32; 7:35-39, 41-43; 7:46-9:2; 9:4-17:15; 17:19-18:18; 22:4-24:53
Johannes 1:1-11:45; 11:48-57; 12:3-13:1; 13:8-9; 14:8-29; 15:7-8
p90 (ca. 175 n.Chr.) van Johannes 18:36-19:7
De rest van het Nieuwe Testament
Er zijn te veel verzen om ze allemaal op te sommen, maar hier zijn er enkele.
Net zoals Jezus Gods volgelingen opdroeg het Avondmaal te vieren, staat in 1 Korintiërs 11:26 dat zij dit deden. „Want telkens wanneer jullie dit brood eten en uit deze beker drinken, verkondigen jullie de dood van de Heer, totdat Hij komt.”
De vrouwen hielden in de gaten waar het lichaam van Jezus werd neergelegd in Lucas 23:55.
Jezus is onze losprijs. 1 Timoteüs 2:6
Johannes de Doper (Yahya in het Arabisch) noemde Jezus het „Lam van God“ (Johannes 1:29). Petrus deed dat ook in 1 Petrus 1:19.
Jezus kwam om overvloedig leven te geven (Johannes 10:10), zondaars te redden (1 Timoteüs 1:15), de wereld te redden (Johannes 3:17), een zondoffer te zijn (Romeinen 8:3) en verzoening te brengen (Efeziërs 2:13-18) door Zijn bloed aan het kruis. (Johannes 1:29; Hebreeën 10:19)
getuigen van de waarheid Joh. 18:37; verzoenend offer 1 Joh. 3:8; 4:10
Jezus reinigt ons van alle ongerechtigheid (1 Johannes 1:9) en redt ons volledig, niet alleen geestelijk, door het offer van Zijn lichaam en bloed. Hebreeën 7:25; 10:14-20; Filippenzen 3:21; Romeinen 8:32
Nadat Hij Zijn missie had volbracht, is Jezus ten hemel opgevaren en zit Hij nu aan de rechterhand van God. Handelingen 2:33; 7:55-6; Kolossenzen 3:1; Hebreeën 1:13; 1 Petrus 3:22; Psalm 110:1; Matteüs 22:44; 26:64
Christus heeft voor iedereen de dood ondergaan (Hebreeën 2:16).
Jezus is onze Verlosser en ons losgeld. 1 Johannes 2:2; Hebreeën 2:9; 1; 9:15,28; 1 Timoteüs 2:6; 1 Timoteüs 4:10
Vergeet nooit dat wij gekocht zijn voor een prijs, namelijk het bloed van Jezus. 1 Korintiërs 6:20; 7:23; 2 Petrus 2:1; Handelingen 20:28
Het Oude Testament
Zelfs de oudtestamentische profeten Jesaja en David profeteerden over de dood van de Messias.
We weten dat Jesaja 53 verwijst naar de Messias omdat:
Een persoon: De Messias was een man van smarten (53:3), met een uiterlijk (52:2) en zonder kinderen (53:8)
De zonden van anderen op zich nam als een schuldoffer (53:10), onze zwakheden en smarten op zich nam (53:4), smaad onderging alsof Hij door God geslagen was (53:4), doorboord en verbrijzeld werd vanwege onze zonden (53:5).
Stierf en zal toch zijn nageslacht zien: hem werd een lot toebedeeld bij de goddelozen en de rijken (53:9), maar toch zullen wij zijn nageslacht zien (53:10)
In tegenstelling hiermee heeft het Joodse volk nooit beweerd een schuldoffer te zijn (53:1), noch dat het voor de zonden van anderen bemiddelde (53:12), of onze zwakheden en smarten droeg (53:4). Het Joodse volk zou niet over zichzelf zeggen: „De straf die vrede bracht, rustte op hem, en door zijn wonden zijn wij genezen.“ (53:5 e.v.)
Jesaja 53 werd als messiaans erkend in het gezaghebbende joodse geschrift Targum Jonathan (zie The New Testament Background, blz. 314-315 voor meer informatie). In latere tijden wordt dit ook vermeld in de traktaten Sanhedrin en Talmoed Bavli.
We weten dat Psalm 22 verwijst naar de Messias omdat: Dit verwijst niet naar David, want niemand heeft Davids handen en voeten doorboord. (Het is ook mogelijk dat het 'leeuwachtig’ zou kunnen betekenen, maar zelfs dan waren Davids handen en voeten ook niet gebogen als de klauwen van een leeuw.) Davids kleren werden niet onder hen verdeeld. David werd niet veracht omdat het leek alsof God hem niet te hulp kwam (22:6-8).
Aangezien deze psalm niet gaat over dingen die David persoonlijk heeft meegemaakt, naar wie zou hij dan kunnen verwijzen? Hij verwijst naar iemand die God al vanaf de moederschoot volgde (vers 9), maar die toch werd veracht alsof hij door God in de steek was gelaten (verzen 6-8), en die vraagt: 'Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten?’ (vers 1). Het is iemand wiens handen en voeten werden doorboord (vers 16), die tot het stof des doods werd gebracht (vers 15). Dit klinkt als dezelfde lijdende dienaar in Jesaja 53, en dit verwijst naar de Messias. Dit was messiaans volgens de Joodse Pesikta Rabbati 37:2 (ca. 845 n.Chr.)
Bewijs uit de vroege christelijke kerk
Moslims geloven heel veel dingen over Mohammed op basis van de hadiths, die 200 jaar na Mohammeds dood werden bewaard. Hoewel dit niet de woorden van Jezus zijn, is dit wel bewijs van Jezus’ leer onder de vroege discipelen. Deze vijf vroege auteurs schreven allemaal binnen 140 jaar na Jezus’ dood.
Clemens van Rome (97/98 n.Chr.) zegt in de Eerste Brief van Clemens, hoofdstuk 21: „Laten wij de Heer Jezus Christus vereren, wiens bloed voor ons is vergoten;” In hoofdstuk 16 citeert hij Jesaja 53 als een profetie over Christus.
Brief van Polycarpus (100-155 n.Chr.), hoofdstuk 7: „En wie het getuigenis van het kruis niet belijdt, is van de duivel;“
Mathetes aan Diognetus (ca. 130 n.Chr.), hoofdstuk 9: „Hij [God] heeft Zijn eigen Zoon gegeven als losprijs voor ons, de Heilige voor de overtreders, de Onberispelijke voor de goddelozen…“ hoofdstuk 11 (Ik spreek niet over zaken die mij vreemd zijn, noch streef ik iets na dat in strijd is met het gezonde verstand; maar omdat ik een leerling van de apostelen ben geweest, ben ik een leraar van de heidenen geworden.)”
Brief van Barnabas (100-150 n.Chr.) hoofdstuk 5 „Want met dit doel heeft de Heer het verdragen om Zijn vlees aan het verval over te leveren, opdat wij geheiligd zouden worden door de vergeving van zonden, die tot stand komt door Zijn bloed dat is uitgestort. Hij zegt ook dat Jesaja 53 verwijst naar Jezus.
Eerste Verdedigingsrede van Justinus de Martelaar (135-165 n.Chr.) hoofdstuk 41: „David liet doorschemeren dat Christus, nadat Hij gekruisigd was, zou regeren,…” In hoofdstuk 50 citeert hij ook Jesaja 53 als een verwijzing naar Christus.
Er zijn ook vele anderen na deze tijd, waaronder Athenagoras (177 n.Chr.), Melito van Sardis (overleden in 180 n.Chr.) en Theophilus van Antiochië (168-181/8 n.Chr.).
Het islamitische alternatief(?)
Moslims zijn het erover eens dat Jezus een profeet was die door Judas werd verraden. Het belangrijkste is dat zij het er ook over eens zijn dat Jezus aan het kruis gekruisigd leek te zijn. Maar de meeste moslims zeggen dat God op wonderbaarlijke wijze iedereen „voor de gek hield“ door de lichamen van Jezus en Judas om te wisselen. Het was dus Judas, en niet Jezus, die werkelijk gekruisigd werd. Jezus ontsnapte en steeg later op naar de hemel, volgens zowel de Koran (Soera 3:55; 4:158) als de meeste moslims. (Met uitzondering van de Ahmadiyya’s)
Dr. Jamal Badawi heeft blijkbaar echter een andere opvatting. Hij ontkent de historiciteit van alle verschijningen van Jezus na Zijn kruisiging. Ik weet niet zeker of Badawi denkt dat Jezus onmiddellijk ten hemel is opgevaren, of dat Hij nog een tijdje op aarde was, maar niemand heeft enige verschijning van Hem vastgelegd. Dat Jezus door een gesloten deur kwam (Johannes 20:19) is geen probleem, want het feit dat Jezus een verheerlijkt lichaam had, sluit niet uit dat dit lichaam ook fysiek was en dingen kon doen zoals eten (Lucas 24:42-43). Wat betreft het feit dat Jezus aanvankelijk niet herkend werd (Lucas 24:15), moet Badawi erkennen dat niet alleen mensen met andere kleding onherkenbaar kunnen zijn, maar dat God ervoor kan zorgen dat mensen herkend worden wanneer Hij dat wenst.
Bewijs???: Er is geen bewijs van enige vroege christenen dat God de lichamen van Judas en Jezus zou hebben verwisseld.
Conclusie: Iedereen is het erover eens dat God toestond dat een profeet van God werd verraden, dat Jezus in ieder geval leek te zijn gestorven aan het kruis, en dat God toestond dat ten minste de gedaante van Jezus de vernedering onderging om aan het kruis te hangen. Ofwel was het werkelijk Jezus die aan het kruis stierf, ofwel heeft God niet alleen de Joden en de Romeinen voor de gek gehouden, maar ook al Zijn trouwe volgelingen.
De waarschuwing van Jezus
“Toen zei Hij [Jezus] tegen hen allen: 'Als iemand Mij wil volgen, moet hij zichzelf verloochenen, dagelijks zijn kruis opnemen en Mij volgen. Want wie zijn leven wil redden, zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest omwille van Mij, zal het redden. Wat heeft een mens eraan als hij de hele wereld wint, maar zichzelf verliest of verspeelt? Als iemand zich voor Mij en Mijn woorden schaamt, zal de Mensenzoon zich voor hem schamen wanneer Hij komt in Zijn heerlijkheid en in de heerlijkheid van de Vader en van de heilige engelen.’” (Lucas 9:23-26) Zie ook Matteüs 16:24-27; Marcus 8:34-38.
Verwijzingen naar joodse geschriften staan in 'Answering Jewish Objections to Jesus’. Bijbelverzen zijn afkomstig uit de BSB.
Zie voor meer informatie www.MuslimHope.com.
De vroege kerk over Christus die voor ons stierf
Clemens van Rome (96-98 n.Chr.) „Hoe kostbaar is dat bloed [van Jezus] voor God, dat, nadat het voor onze redding is vergoten, de genade van de bekering voor de hele wereld heeft geopend.” 1 Clemens, hoofdstuk 7, blz. 7
Clemens van Rome (96-98 n.Chr.) De scharlakenrode draad van Rachab staat symbool voor de verlossing door het bloed van de Heer. 1 Clemens, hoofdstuk 12, blz. 8
Ignatius van Antiochië (-107/116 n.Chr.) schreef vaak over Christus als God. Zo schreef hij bijvoorbeeld over „het bloed van God“ in hoofdstuk 1 van zijn Brief aan de Efeziërs, blz. 49
Clemens van Rome (96-98 n.Chr.) „Laten wij de Heer Jezus Christus vereren, wiens bloed voor ons is gegeven;” 1 Clemens, hoofdstuk 21, blz. 11 In hoofdstuk 16, blz. 9, citeert hij Jesaja 53 en zegt dat dit een profetie over Christus is.
Aan Diognetus (ca. 130 n.Chr.) hoofdstuk 9: 'Hij [God] gaf Zijn eigen Zoon als losprijs voor ons, de Heilige voor de overtreders, de Onberispelijke voor de goddelozen…’ hoofdstuk 11 (Ik spreek niet over zaken die mij vreemd zijn, noch streef ik iets na dat in strijd is met het gezonde verstand; maar omdat ik een leerling van de apostelen ben geweest, ben ik een leraar van de heidenen geworden.”
Brief van Barnabas (100-150 n.Chr.) hoofdstuk 5: „Want met dit doel heeft de Heer het verdragen om Zijn vlees aan het verval over te leveren, opdat wij geheiligd zouden worden door de vergeving van zonden, die tot stand komt door Zijn bloed dat is uitgestort. Vervolgens citeert hij Jesaja 53 als verwijzing naar Jezus.
Polycarpus (100-155 n.Chr.) „En wie het getuigenis van het kruis niet belijdt, is van de duivel;“ Brief van Polycarpus, hoofdstuk 7, blz. 34
Eerste Verdediging van Justinus de Martelaar (135-165 n.Chr.) hoofdstuk 41: „David liet doorschemeren dat Christus, nadat Hij gekruisigd was, zou regeren, …“ In hoofdstuk 50 citeert hij ook Jesaja 53 als verwijzing naar Christus.
„Wij worden niet langer gereinigd door het bloed van bokken en schapen, of door de as van een vaars, maar door het geloof in het bloed van Christus en door Zijn dood, die juist om deze reden stierf.” De dialoog van Justinus de Martelaar met Trypho de Jood, hoofdstuk 13, blz. 200
In het *Diatessaron* van Tatianus (overleden 172 n.Chr.), paragraaf 31.5, blz. 91, staat dat Jezus een losprijs was.
Melito van Sardis (170-177/180 n.Chr.) zegt dat Isaak, die bijna werd geofferd, een voorafschaduwing van Christus was. „Hij deinsde er niet voor terug het bloed van zijn zoon te vergieten.” Uit de Catena op Genesis, hoofdstuk 5, Ante-Nicene Fathers, deel 8, blz. 759
Melito van Sardis (170-177/180 n.Chr.): „Hij heeft onze zielen verzegeld met zijn eigen Geest, en de leden van ons lichaam met zijn bloed.“ Uit *On Pascha*, strofe 68, blz. 55
Claudius Apollinaris van Hierapolis (170-177/180 n.Chr.) (gedeeltelijk): Toen Jezus werd gedood, stroomden water en bloed, twee zuiverende elementen, uit Jezus’ zijde. Fragment 3, deel 8, blz. 773
Irenaeus van Lyon (182-188 n.Chr.) „Hij was Zelf het Woord van God, dat de Zoon des mensen was geworden, en van de Vader de macht tot vergeving van zonden ontving; aangezien Hij een mens was, en aangezien Hij God was, opdat Hij, als mens, voor ons zou lijden, … heeft Hij het schuldbewijs van onze schuld vernietigd en het aan het kruis vastgespijkerd.” Irenaeus, Tegen de ketterijen, boek 5, hoofdstuk 27.3, p. 545
Tertullianus (198-220 n.Chr.) „Christus daarentegen droeg in Zijn tijd Zijn 'hout’ op Zijn eigen schouders, vastgebonden aan de hoorns van het kruis, met een doornenkroon om Zijn hoofd. Het was voor Hem gepast om een offer te worden gebracht ten behoeve van alle heidenen,…” Tertullianus, *Een antwoord aan de Joden*, hoofdstuk 13, blz. 170-171.
Clemens van Alexandrië (193-217/220 n.Chr.) „… die door het bloed van onze Heer van het verderf zijn verlost.“ De Onderwijzer, boek 1, hoofdstuk 5, blz. 215
Clemens van Alexandrië (193-217/220 n.Chr.) Het Woord zelf heeft Zijn eigen bloed voor ons vergoten om de mensheid te redden. Clemens van Alexandrië, *De Leraar*, boek 1, hoofdstuk 6, blz. 220
Tertullianus (198-220 n.Chr.) „Des te vollediger: 'Kinderen, dit heb ik u geschreven, opdat gij niet zondigt; en indien gij zondigt, hebben wij een Voorspreker bij God de Vader, Jezus Christus, de Rechtvaardige; en Hij is de verzoening voor onze zonden.’” Over bescheidenheid, hoofdstuk 19, blz. 96
Hippolytus van Portus (222-235/236 n.Chr.) Commentaar op Daniël (fragment 1), hoofdstuk 20, blz. 181: „zeggende: Gij zijt waardig het boek te nemen en de zegels daarvan te openen; want Gij zijt geslacht en hebt ons voor God verlost door Uw bloed.” Zie ook Tegen de ketterij van Noetus, hoofdstuk 15, blz. 229
Origenes (225-253/254 n.Chr.) “Een mens kon dus niets geven in ruil voor zijn eigen leven, maar God gaf een vergoeding voor het leven van ons allen, 'het kostbare bloed van Christus Jezus’, aangezien 'wij met een prijs zijn gekocht’, 'verlost, niet met vergankelijke dingen zoals zilver of goud, maar met kostbaar bloed, als van een lam zonder smet en zonder vlek’, namelijk dat van Christus.” Commentaar op Mattheüs, boek 12, hoofdstuk 28, blz. 465
Verhandeling tegen Novatianus (250/4-256/7 n.Chr.) hoofdstuk 13, blz. 661, stelt dat Jezus de zeven gemeenten heeft verlost tegen de hoge prijs van Zijn bloed.
Verhandeling over de herdoop (254-257 n.Chr.) „verlost met het kostbaarste bloed van de Heer“ hoofdstuk 14, blz. 675
Cyprianus van Carthago (ca. 246-258 n.Chr.) zegt dat Christus ons heeft verlost door Zijn kruis en bloed. Brieven van Cyprianus, brief 59, hoofdstuk 2, blz. 355
Novatianus (250/254-257 n.Chr.) (impliciet) „en de Schrift vertelt ons dat Hij voor ons stierf en weer opstond“ Over de Drie-eenheid, hoofdstuk 25, blz. 636
Celerinus (ca. 246-258 n.Chr.) (impliciet) vermeldt in zijn brief aan Lucianus dat men gewassen wordt in het heilige bloed. Brieven van Cyprianus, brief 20, blz. 298
Daarnaast nog 7 andere schrijvers van vóór het Concilie van Nicea.
Schrijvers uit de vroege kerk over de opstanding
Clemens van Rome (96/98 n.Chr.) „Laten we eens nadenken, geliefden, hoe de Heer ons voortdurend bewijst dat er een toekomstige opstanding zal zijn, waarvan Hij de Heer Jezus Christus tot de eerste vrucht heeft gemaakt door Hem uit de dood op te wekken.” 1 Clemens, hoofdstuk 24, deel 1, blz. 11.
Ignatius van Antiochië (-107/116 n.Chr.) Jezus is uit de dood opgewekt. Ignatius’ Brief aan de Magnesiërs, hoofdstuk 9, blz. 62. Zie ook Brief aan de Efeziërs, hoofdstuk 20, blz. 57
Ignatius (-107/116 n.Chr.) Jezus werd werkelijk vervolgd onder Pontius Pilatus, werkelijk gekruisigd, stierf en werd uit de dood opgewekt. Ignatius’ Brief aan de Trallianen, hoofdstuk 9, blz. 70
Verdediging van Aristides (125 of 138-161 n.Chr.) blz. 276: „Hij [Jezus] onderging de dood aan het kruis, … En na drie dagen kwam Hij weer tot leven en steeg op naar de hemel.“
De Brief van Barnabas, hoofdstuk 10, blz. 143 (100-150 n.Chr.) zegt dat christenen de „achtste dag“ [d.w.z. zondag] vieren omdat dat de dag is waarop Jezus uit de dood is opgestaan. Later is Hij ten hemel opgevaren.
Justin de Martelaar (ca. 150 n.Chr.) Jezus, geboren uit een maagd, stierf en stond weer op, steeg op naar de hemel en werd de Zoon van God genoemd. Eerste Verdediging van Justin de Martelaar, hoofdstuk 31, blz. 173
Justin de Martelaar (ca. 150 n.Chr.) De Vader heeft Jezus uit de dood opgewekt. Eerste Verdediging van Justin de Martelaar, hoofdstuk 45, blz. 178
Polycarpus aan de Filippenzen (100-155 n.Chr.) hoofdstuk 2, blz. 33: „geloofden in Hem die onze Heer Jezus Christus uit de dood heeft opgewekt.” Zie ook ibid., hoofdstuk 1, blz. 33.
Het Diatessaron van Tatianus (overleden 172 n.Chr.) secties 53, blz. 125-126 Jezus stond op uit de dood. Jezus zegt tegen Maria dat zij Hem niet mag aanraken, omdat Hij nog niet is opgevaren naar de Vader. Zijn lichaam was er niet meer, en later verscheen Hij aan Maria, Petrus en anderen.
Meleto/Melito van Sardis (170-177/180 n.Chr.) „Dit is Hij [Jezus] die een lichamelijke gedaante aannam in de Maagd, en aan het kruis werd opgehangen, en in de aarde werd begraven, en geen verval onderging; Hij die opstond uit de plaats der doden, en de mensen uit de aarde opwekte – van de genade beneden tot de hoogte van de hemel. Dit is het Lam dat geslacht is;…” in zijn verhandeling 5, Ante-Nicene Fathers, deel 8, blz. 757
Hegesippus (170-180 n.Chr.) zegt dat sommige sekten „noch in een opstanding, noch in de komst van Iemand geloofden die ieder mens zou vergelden naar zijn daden“. Vijf boeken met commentaren op de Handelingen van de Kerk, paragraaf 1, blz. 763
Irenaeus van Lyon (182-188 n.Chr.) „…de wereld zal in gerechtigheid worden geoordeeld door de mens Jezus, waarvan Hij zekerheid heeft gegeven door Hem uit de dood op te wekken.” Irenaeus in Tegen de ketterijen, boek 3, hoofdstuk 12.8, blz. 433
Irenaeus van Lyon (ca. 160-202 n.Chr.) zegt dat Jezus uit de dood is opgestaan. 'Bewijs van de apostolische prediking’, hoofdstuk 3
Clemens van Alexandrië (198-202 n.Chr.) „De Zoon van God – van Hem die het heelal heeft geschapen – nam menselijke gedaante aan en werd in de schoot van de maagd verwekt (toen Zijn stoffelijk lichaam tot stand kwam), en leed vervolgens, zoals het geval was, en stond weer op,” Stromata, boek 6, hoofdstuk 16, blz. 509-510
Tertullianus (204-220 n.Chr.) „De geloofsregel is inderdaad volkomen één, uniek, onwrikbaar en onveranderlijk; namelijk de regel om te geloven in één enkele almachtige God, de Schepper van het universum, en Zijn Zoon Jezus Christus, geboren uit de Maagd Maria, gekruisigd onder Pontius Pilatus, op de derde dag uit de dood opgewekt, opgenomen in de hemel, nu zittend aan de rechterhand van de Vader, voorbestemd om te komen oordelen over levenden en doden, zowel door de opstanding van het vlees als van de geest.” Over de sluier van maagden, hoofdstuk 1, blz. 27.
Tertullianus (198-220 n.Chr.) „…na Zijn opstanding uit de dood, die op de derde dag plaatsvond,…” Een antwoord aan de Joden, hoofdstuk 13, blz. 171
Tertullianus (207-220 n.Chr.) „Werd God niet werkelijk gekruisigd? En, aangezien Hij werkelijk gekruisigd werd, stierf Hij dan niet werkelijk? En, aangezien Hij inderdaad werkelijk stierf, stond Hij dan niet werkelijk weer op?” Over het vlees van Christus, hoofdstuk 5, blz. 525.
Tertullianus (207/208 n.Chr.) „Christus stierf voor onze zonden en stond op in Zijn vlees. Dat is het fundament zelf van het evangelie, onze verlossing.” Vijf boeken tegen Marcion, boek 3, hoofdstuk 8, blz. 328
Hippolytus van Portus (222-235/236 n.Chr.) „Hij openbaarde Zich als God en mens. En het is gemakkelijk om de mens in Hem te herkennen, …“ Vervolgens vermeldt hij dat Jezus door Pilatus werd gegeseld, stierf en op de derde dag door de Vader werd opgewekt. Fragment uit Commentaar op Psalm 2, blz. 170.
Commodianus (ca. 240 n.Chr.) (impliciet) „De eerste wet van God is het fundament van de daaropvolgende wet. Het is inderdaad aan jou toebedeeld om in de tweede wet te geloven. Ook zijn dreigementen niet van Hemzelf, maar van die wet, machtig over jou. Zweer nu, vol verbazing, dat je in Christus zult geloven; want het Oude Testament verkondigt over Hem: Want het is slechts nodig te geloven in Hem die dood was, om weer op te kunnen staan en voor eeuwig te leven.” Instructies van Commodianus, hoofdstuk 25, blz. 207
Origenes (ca. 227-240 n.Chr.) „Maar zoals dat stoffelijke lichaam van Jezus voor Christus werd opgeofferd, begraven en daarna opgewekt, zo wordt het gehele lichaam van de heiligen van Christus samen met Hem gekruisigd,” Commentaar op Johannes, boek 10, hoofdstuk 20, blz. 401
Novatianus (250/254–256/7 n.Chr.) „Dat Hij [Jezus] weer is opgewekt in dezelfde lichamelijke substantie waarin Hij stierf, wordt bewezen door de wonden van datzelfde lichaam, en zo toont Hij de wetten van onze opstanding in Zijn vlees, doordat Hij bij Zijn opstanding hetzelfde lichaam heeft hersteld dat Hij van ons had.” Verhandeling over de Drie-eenheid, hoofdstuk 10, blz. 620.
Daarnaast nog 16 andere pre-Nicene schrijvers.
Meer schrijvers over Christus die voor ons stierf
Adamantius (ca. 300 n.Chr.) citeert Romeinen 5:8-9 dat wij gerechtvaardigd zijn door het bloed van Christus. „Wat betreft het bloed van Christus, waaruit blijkt dat het werkelijk is vergoten voor onze redding.” En vervolgens citeert hij Romeinen 5:8-9. Dialoog over het ware geloof, vijfde deel, paragraaf 12, blz. 162-163
Adamantius (ca. 300 n.Chr.) citeert 1 Korintiërs 15:1-43 zoals door de apostel geschreven, inclusief dat Christus stierf voor onze zonden. „Dialoog over het ware geloof“, vijfde deel, hoofdstuk 6, blz. 155-156
Victorinus van Petau (gestorven als martelaar in 304 n.Chr.) vermeldt dat Jezus „ons door Zijn bloed van de zonde heeft bevrijd“ en dat Hij uit de dood is opgestaan. Commentaar op de Apocalyps van de gezegende Johannes, blz. 344
Methodius (270-311/312 n.Chr.) „daarmee [het Pascha] wordt ook de dood van Christus verpersoonlijkt, door wiens bloed de zielen die veiliggesteld en verzegeld zijn, behoed zullen worden voor de toorn bij de verbranding van de wereld; terwijl de eerstgeborenen, de zonen van Satan, met een volkomen vernietiging zullen worden vernietigd door de wraakzuchtige engelen, die het zegel van het Bloed dat op de eersten is gedrukt, zullen eerbiedigen.” Het banket van de tien maagden, verhandeling 9, hoofdstuk 1, blz. 345
Petrus van Alexandrië (306,285-311 n.Chr.) (gedeeltelijk) noemt het lichaam en bloed van Christus in de context van het Heilig Avondmaal, maar spreekt niet daadwerkelijk over het vergieten van het bloed of dat Christus voor ons stierf. Canonische Brieven, canon 8, blz. 272
Petrus van Alexandrië (306,285-311 n.Chr.) citeert 1 Johannes 2:1: „door Hem die 'onze Voorspreker bij de Vader is en verzoening doet voor onze zonden’. 'En indien iemand zondigt,’ zegt hij, 'dan hebben wij een Voorspreker bij de Vader, Jezus Christus, de Rechtvaardige; en Hij is de verzoening voor onze zonden.’” De Canonische Brieven, canon 11, blz. 276
Athanasius (318 n.Chr.) zegt dat Jezus de zonden van allen heeft verzoend. De incarnatie, hoofdstuk 40.2, blz. 57. Zie ook De incarnatie van het Woord, hoofdstuk 25.4, blz. 50
Athanasius (318 n.Chr.) zegt dat Jezus onze verlossing is. De incarnatie, hoofdstuk 25.4, blz. 49-50
Athanasius (318 n.Chr.) (gedeeltelijk) zegt dat Jezus deel had aan ons vlees en bloed, en dat Hij door Zijn dood de duivel teniet heeft gedaan. *Tegen de heidenen*, hoofdstuk 10, blz. 41
Lactantius (ca. 303-320/325 n.Chr.) vermeldt dat Christus stierf om ons van onze zonden te bevrijden. Net als het paaslam vergiet Hij Zijn bloed aan het kruis. *De goddelijke instellingen*, boek 4, hoofdstuk 2, blz. 128-129
Lactantius (ca. 303-320/325 n.Chr.) vermeldt dat Christus stierf om ons van onze zonden te bevrijden. Net als het paaslam vergiet Hij Zijn bloed aan het kruis. De Goddelijke Instituten, boek 4, hoofdstuk 2, blz. 128-129
Alexander van Alexandrië (313-326 n.Chr.) (impliciet) stelt dat Christus de oorzaak was van onze verlossing, bloed voor bloed. Brieven over de Ariaanse ketterij, Brief 5, hoofdstuk 6, blz. 302