Czerwiec 2026
Wyobraźcie sobie następującą scenę: pobożny muzułmański podróżnik wchodzi do meczetu i dostrzega tam mnóstwo zwierząt oraz słomy. Gdy zaczyna modlitwę, słyszy głośny, niegrzeczny głos mówiący mu: „Nie rżcz, pasza sama do ciebie przyjdzie”. Głos ten mógł należeć do członka tej samej sekty, który podczas podstępnego ataku na [muzułmańską] wioskę Jabala w samym środku piątkowej modlitwy krzyczał: „Nie ma Boga prócz Alego, nie ma zasłony prócz Mahometa i nie ma drzwi prócz Salmana”, podczas gdy masakrowali mężczyzn i zamieniali meczety w tawerny – tak, tawerny z winem! Kim są ci ludzie i czy, gdy atakowali chrześcijan, Żydów i współwyznawców islamu, byli naprawdę muzułmanami? Ci „muzułmanie” są uznawani za prawdziwych muzułmanów przez wielu szyitów i niektórych sunnitów. Słowo „muzułmanin” pojawia się jednak w cudzysłowie, ponieważ przez ogromną większość muzułmanów ludzie ci są uważani za heretyków (Ghali), pozostających poza islamem.
Kim są ci ludzie? Co łączy następujące grupy: prześladowany naród, dzikich banitów i zasilanego baterią elektrycznego mesjasza? Kto wierzy w „Trójcę”, której najwyższym przejawem są Mahomet, Ali i Salman al-Farisi? Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie zarówno muzułmanom, jak i nie-muzułmanom innego spojrzenia na świat islamu, przełamanie stereotypów dotyczących muzułmanów, a być może – dzięki krótkiemu wglądowi w dziwne zwyczaje alawitów – znalezienie kilku głębokich tematów do przemyśleń. Odpowiemy na wszystkie te pytania, ale aby to zrobić, musimy cofnąć się w czasie i zrozumieć kilka kwestii dotyczących ich pochodzenia.
Pochodzenie alawitów
W rzeczywistości istnieją znaczne rozbieżności co do pochodzenia ludu alawitów. Obecnie preferują oni nazwę „Alawi” (wyznawcy Alego), ale dawniej nazywano ich Nusayri. Niektórzy uważają, że Nusayri byli potomkami Nazerini z Syrii, o których wspomina rzymski historyk Pliniusz w dziele „Historia” 5:23. Alawici składają się z wielu plemion, z których część pochodziła z północno-zachodniej Syrii; inne plemiona wyemigrowały z Iraku w XII wieku. W 1516 roku cesarz osmański Selim I „Surowy” zabił ponad 9 400 głównie alawickich szyitów za zgodą sunnickich przywódców religijnych. Osiedlił wielu Turków na ziemiach alawickich w północno-wschodniej Syrii, ale z biegiem czasu wielu z nich również dołączyło do alawitów.
Alawici próbowali stworzyć własne państwo, nazwane początkowo „Państwem Alawitów”, a następnie, w latach 1920–1936, przemianowane na „Sanjak Latakii”. Obecnie liczba Alawitów sięga 3,5 miliona, a do 2011 roku sprawowali oni kontrolę nad Syrią.
Historia ich religii
Według ich własnych przekonań ta szyicka grupa wywodzi się od Boga, a ich religia opiera się na naukach Mahometa i Alego. Zgodnie z pytaniem 44 katechizmu druzyjskiego odłączyli się oni od druzów, ponieważ czcili Alego, podczas gdy w rzeczywistości powinni czcić Pana al-Hakima (996–1021 r. n.e.), który dla druzów jest widzialnym Bogiem.
Według Patricka Seale’a w książce „Asad: The Struggle for the Middle East” (Wydawnictwo Uniwersytetu Kalifornijskiego, 1968, str. 8): „Podobnie jak pokrewne sekty druzów i ismailitów, nusajryci byli pozostałością po fali szyickiej, która przetoczyła się przez islam tysiąc lat wcześniej. Byli jak wyspy pozostawione przez cofającą się falę”.
Niektórzy wywodzą nauki alawitów od Muhammada ibn Nusayra an-Namiriego (ok. 850 r. n.e.), który nazywał siebie Bramą (Bab) do Prawdy. Najwyraźniej nauka ta ewoluowała poprzez nauki Husajna ibn Hamdana al-Khasabiego (ok. 970 r. n.e.). Kiedy szyici stracili władzę, alawici byli zabijani przez krzyżowców, mameluków i Osmanów, a ponadto toczyli między sobą walki. Na marginesie warto wspomnieć, że w Maroku istniała sunnicka dynastia Alawiyya, ale nie ma ona z nimi żadnego związku.
Konflikt wokół religii alawitów
Alawici są odgałęzieniem szyitów dwunastkowych. Zostali uznani przez libańskiego przywódcę szyitów dwunastkowych, imama al-Sadra, w 1974 r. za prawowitych muzułmanów, po tym jak alawita Hafez Assad przejął władzę w Syrii w 1971 r. Jego syn, Baszar, również jest alawitą. Inne, mniejsze grupy również wierzą w deifikację Alego, a grupy te wraz z alawitami nazywane są „alawitami”.
Ibn Taimiya/Taymiyya (zm. 1328), ortodoksyjny uczony muzułmański i założyciel wahhabizmu, wydał fatwę (orzeczenie prawne) przeciwko alawitom, używając dość surowego języka. Stwierdził, że nie są oni godni zaufania, „są większymi niewiernymi niż chrześcijanie i Żydzi… większymi nawet niż bałwochwalcy”. Zezwolił na dżihad przeciwko nim, twierdząc, że legalne jest zabieranie ich mienia i przelewanie ich krwi, chyba że okażą skruchę. Więcej na ten temat można znaleźć w „Encyklopedii islamu”, nowe wydanie z 1995 r., tom 8, str. 146–148.
W 1097 r. krzyżowcy początkowo zmasakrowali grupę nusajrytów, ale gdy dowiedzieli się, że nie są oni prawdziwymi muzułmanami, zaczęli ich tolerować, a nawet pomagali im w walce z ismailitami. W 1120 r. Kurdowie i muzułmanie ismailiccy pokonali 25 000 nusajrytów, ale w 1123 r. nusajryci, z pomocą niektórych ismailitów, którzy przeszli na ich stronę, pokonali Kurdów. W 1291 r. przywódcy alawitów i ismailitów spotkali się bezskutecznie w 'Ana, próbując doprowadzić do zjednoczenia (tamże, s. 147). Egipscy (muzułmańscy) władcy mameluccy prześladowali ich w latach 1260–1518. Kiedy Osmanie przejęli Syrię, począwszy od 1516 r., prześladowali również alawitów. W 1832 r., po tym jak nusajryci zaatakowali ismailicką wioskę Masyaf, pasza z Damaszku wysłał przeciwko nim tysiące żołnierzy. Byli oni również prześladowani w latach 1870 i 1877. Francuzi pacyfikowali tereny alawitów w latach 1918–1922. Po tym, jak 27 kwietnia 1924 r. alawici dokonali masakry chrześcijańskich zakonnic, Francuzi zabili kolejnych alawitów. Pod przywództwem Slimana Murshada wielu alawitów walczyło przeciwko syryjskim oddziałom nacjonalistycznym, aż do momentu, gdy Sliman został powieszony w 1946 roku. Alawici stanowią obecnie 8–12% ludności Syrii. Stanowią oni 65% ludności regionów Latakii we wschodniej Syrii oraz niewielką część ludności południowej Turcji.
Po dojściu do władzy Hafiza Assada sunnickie Bractwo Muzułmańskie (Ikwan) niemal dokonało zamachu na Assada 26 czerwca 1980 r. Wielu członków Ikwan przebywało w mieście Hama, więc rząd wysłał tam 500 syryjskich żołnierzy, by ich ukarać. Członkowie Ikwan zabili ich wszystkich. Ze wszystkich meczetów w Hamie rozbrzmiewały nawoływania, że wojna partyzancka przeciwko Assadowi dobiegła końca, a teraz nadszedł czas, by otwarcie poprzeć Ikwan i wypędzić „niewiernych”. Ulice Hamy były zbyt wąskie dla czołgów, więc brat Assada nakazał artylerii zrównać miasto z ziemią, a następnie wysłał oddziały, by zabiły wszystkich pozostałych. Zginęło od 20 000 do 38 000 osób. Pewien alawita powiedział mi, że brat Assada został za to wydalony z Syrii. Jednak przez ponad trzydzieści lat po tym wydarzeniu Syria nie miała żadnych problemów z sunnickimi bojownikami.
Podsumowanie: Muzułmanie niebędący alawitami nie są jednomyślni co do tego, czy alawici są prawdziwymi muzułmanami, czy nie. Alawici twierdzą, że wyznają podstawowe nauki islamu, ale istnieją oczywiście znaczne różnice w ich interpretacji. Podobnie wszyscy muzułmanie twierdzą, że przestrzegają nauk Jezusa, jednak niewielu z nich je przeczytało i zdaje sobie sprawę z wewnętrznych sprzeczności między Księciem Pokoju (czyli Jezusem) a islamem. Podczas gdy wielu muzułmanów uważało alawitów za ghulat (sektę) bardziej oddaloną od nauk Mahometa niż nawet chrześcijanie i żydzi, niektórzy mogą uznać islam za ghulat w odniesieniu do nauk Jezusa.
Jednak niezależnie od błędów alawitów, sunnitów czy różnic między nimi a chrześcijanami, żydami lub druzami, nie wolno nam zabijać nikogo z powodu różnic religijnych.
Wierzenia islamu alawickiego
Tajemnica: Alawici starali się utrzymać w tajemnicy swoje wewnętrzne nauki i rytuały, podobnie jak masoni czy mormoni. Jednym z ich rytuałów jest komunia, obejmująca picie wina. Podobnie jak katolicy wierzą, że wino ulega transsubstancjacji w bóstwo, Allaha.
Pięć filarów islamu: wyznanie wiary, modlitwa, jałmużna, pielgrzymka i post podczas ramadanu są traktowane jedynie jako symbole i nie ma potrzeby ich praktykowania. Mają oni dwa dodatkowe filary:
dżihad, czyli święta walka/wojna, był również uważany przez charidżytów za szósty filar.
Cześć oddawana Aliemu (zwanemu Waliya) stanowi siódmy filar. Obejmuje to nie tylko oddanie Aliemu, ale także walkę z jego wrogami. W „Encyklopedii islamu” (nowe wydanie z 1995 r., tom 8, str. 147) czytamy: „Jako ghulat, nusajryci czczą Alego ibn Abiego Taliba jako najwyższego i wiecznego Boga (al-ilah al-a’zam, al-kadim al-azal)”.
„Trójca”: Prawie wszyscy szyici (z wyjątkiem zaydytów) wierzą, że Ali, zięć Mahometa, był prawowitym pierwszym kalifem. Jednak alawici idą o krok dalej i wierzą, że Ali jest jednym z przejawów „Trójcy” Allaha. Większość muzułmanów odrzuca wszelkie koncepcje Trójcy. Podobnie jak w przypadku innych ismailitów, Allah objawił się w trójjedności co najmniej siedem razy. Ostatnim objawieniem byli Mahomet, Ali i Saliman al-Farisi. „Al-Farisi” oznacza „Persa”. To właśnie Saliman zaproponował wykopanie wielkiego rowu wokół części Medyny podczas bitwy przy Rowie.
Siedem cykli: Alawici wierzą, że Allah objawił się w siedmiu cyklach, z których każdy składał się z trzech części.
| Imię / Zasłona / Ukryte (Ism) | Objawione / Istota (Ma’na) | Brama (Bab) |
|---|---|---|
| Adam | Abel | ? |
| Noe | Set | ? |
| Jakub | Joseph | ? |
| Mojżesz | Jozue | ? |
| Salomon | Asaf/’Asaf | ? |
| Jezus | Piotr | ? |
| Mahomet | Ali | Saliman al-Farisi |
| ? | 10 imamów | ? |
| ? | 11. imam | Muhammad ibn Nusayr |
Zwróć uwagę, że Noe i Set są wymienieni razem, mimo że dzieli ich ponad tysiąc lat.
Reinkarnacja (nasukkiyya): Ludzie, którzy zaprzeczają istnieniu Alego, zostaną ukarani poprzez reinkarnację w zwierzęta. W „Encyklopedii islamu” (nowe wydanie z 1995 r., tom 8, str. 147) napisano, że nusajryci wierzą, iż dusze nusajrytów były niegdyś światłami wielbiącymi Boga, ale potem zbuntowały się przeciwko Niemu, kwestionując Jego boskość. Od tego czasu ich dusze zostały wygnane na ziemię, gdzie będą się wielokrotnie reinkarnować, podczas gdy dusze nie wybranych będą się reinkarnować w nieskończoność.
Chodzenie do meczetu nie jest ważne dla większości alawitów. Odprawiają jednak ceremonie w słynnym meczecie Umajjadów w Damaszku.
Święta: Podobnie jak sunnici i szyici, obchodzą święto ofiarne Id al-Adha. Podobnie jak inni szyici, obchodzą święta Id al-Fitr, Id al-Kabir i Aszura. Obchodzą również Boże Narodzenie i Święto Trzech Króli. Obchodzą również Nawruz, czyli Nowy Rok zoroastrian. Świętują to również inni szyici, nauczając, że był to dzień, w którym Mahomet przekazał kalifat Aliemu.
Astrologia: Chociaż Mahomet był przeciwny astrologii, alawici korzystają z niej; być może w tej kwestii pozostawali pod wpływem zoroastrian. Wierzą, że gwiazdy w Drodze Mlecznej są w rzeczywistości ubóstwionymi duszami wierzących. „Ten, kto rozpozna tożsamość ma’na, zostanie zbawiony i może uniknąć metempsychozy [reinkarnacji]; jego dusza, uwolniona z ciała i przemieniona w gwiazdę, wznawia swoją podróż przez siedem niebios, by dotrzeć do ostatecznego celu (ghaya), czyli kontemplacji (my’ayana) boskiego światła.” (Encyklopedia islamu, nowe wydanie z 1995 r., tom 8, str. 148)
Stara teologia nusajryjska głosiła, że kobiety nie mają dusz i nie ulegają reinkarnacji. „Encyklopedia islamu”, nowe wydanie, kontynuuje: „Kobiety są z tego wykluczone, ponieważ zrodziły się z grzechów diabłów; z tego powodu nie przysługują im prawa przysługujące mężczyznom (Sulayman, Bakura, 61)”. Również to znacznie odbiega od nauk Mahometa, który nauczał, że większość mieszkańców piekła stanowią kobiety (Bukhari, tom 2, księga 18, rozdział 9, nr 161, str. 91–92; tom 1, księga 6, rozdział 8, nr 301, str. 181 oraz tom 1, księga 2, rozdział 21, nr 28, str. 29). Jednak w dzisiejszych czasach pewien alawita powiedział mi, że obecnie faktycznie wierzą, iż kobiety mają dusze.
Wino: Alawici w Syrii piją wino. W magazynie „National Geographic” znajduje się zdjęcie dwóch syryjskich mężczyzn w tradycyjnych arabskich strojach, pijących razem wino. Jednak pewien alawita powiedział mi, że nie popierają upijania się.
Sekty alawitów
Sami alawici dzielą się na pięć sekt: sektę Słońca (Shamsiyya), sektę Księżyca (Qamari), Murshidów, nazwanych na cześć ich Mesjasza, Slimana Murshida/Murshada, Haidariyya oraz Ghaibiyya. Wszystkie zgadzają się co do „podstaw” alawitów, ale od czasu, gdy boskie wcielenie Boga, Ali ibn Abi/Abu Talib, opuścił ziemię, sekty Słońca i Księżyca nie są zgodne co do tego, czy obecnie przebywa on na Słońcu, czy na Księżycu. Sekta Księżycowa składa się z sześciu plemion alawitów. Większość alawitów należy do tej sekty swojej religii, do której należeli ich rodzice i plemię. Jednak prawdopodobnie większość ludzi na świecie wyznaje daną religię po prostu dlatego, że jest to tradycja ich rodziny. Wiele osób poszukuje dziś tradycji; ilu z nich szuka Prawdziwego Boga?
Sliman Murshad, Elektryczny Mesjasz
Sliman Murshad urodził się przed 1900 rokiem. Ogłosił się Mesjaszem; wielu alawitów poszło za nim, choć należy wspomnieć, że wielu tego nie uczyniło; a jego przekonania nie są reprezentatywne dla wszystkich alawitów. Podobnie jak Mahomet, Sliman najwyraźniej miał objawy przypominające napady padaczkowe. Podobnie jak Mahomet, jego wyznawcy twierdzili, że również dokonywał cudów. Na przykład potajemnie zakopywał jedzenie w glinianej ścianie, a kiedy mocno uderzał w ścianę, jedzenie wypadało, by mieszkańcy wsi mogli się nim posilić. Jego nogi świeciły w ciemności, ponieważ pomalował je fosforem. Fosfor świecił, gdy dosłownie rozjaśniał się, ponieważ miał lampki podłączone do małej baterii, którą nosił przy sobie. Poprowadził bunt przeciwko rządowi Syrii, cieszył się pewnym poparciem Francuzów, a Syryjczycy ostatecznie powiesili go w 1949 roku.
Co najciekawsze, nawet niektórzy ludzie, którzy pozywali Slimana i nie wierzyli, że jest on jakimkolwiek Mesjaszem, byli zasmuceni jego śmiercią, ponieważ promował on sprawę „autonomii alawitów”. W każdym razie po tym wydarzeniu wielu alawitów wstąpiło do armii i syryjskiej partii Baas. (Iracka partia Baas nie jest alawicka.) W 1971 roku Hafiz/Hafez Assad został prezydentem Syrii, a obecnie rządzi jego syn Bashar.
Czy twoja religia jest prawdziwa, czy też ona również potrzebuje „baterii”, by funkcjonować? Jezus powiedział: „Ja jestem światłością świata” (J8:12 ). Tak jak owady wlatują w lampy na owady i giną, podczas gdy powinny kierować się ku słońcu, tak dusze ludzi trafiają do piekła, gdy szukają „lampy na owady”, która potrzebuje fosforu i baterii, podczas gdy powinny szukać prawdziwego światła Bożego.
Jeśli masz dość religii, które potrzebują rekwizytów, przymusu lub tradycji, by utrzymać się przy życiu i rozpalone, zwróć się do Jezusa, który nas przemienia. Nie potrzebujesz długich tomów komentarzy ani hadisów dotyczących wszystkich subtelnych szczegółów legalizmu religii rytualnej; one również są lampami na owady, podczas gdy ty potrzebujesz Boga. Bóg nie pozwala, by Jego słowo uległo zniekształceniu, a jeśli w to wierzysz, zaufaj słowu Bożemu, Biblii.
Atrakcyjność „wiary alawickiej”
Dlaczego ludzie są muzułmanami alawickimi? Niektórzy mogą sądzić, że dzieje się tak dlatego, iż pozwala to być muzułmaninem (z wynikającymi z tego korzyściami w społeczeństwie muzułmańskim) i nie wymaga wykonywania wszystkich rytuałów ani częstego chodzenia do meczetu. Alkohol (ale bez upijania się) jest dopuszczalny dla muzułmanina alawickiego. Ale to nie wszystko.
W ortodoksyjnym islamie Allah jest niemal niepoznawalny. W islamie sunnickim, jeśli chcesz wiedzieć, co podoba się Allahowi, a co nie, musisz „pośrednio obserwować” wszystko, co uczynił Mahomet, zgodnie z tradycjami (sunna) zachowanymi w hadisach. Hadisy mają w pewnym sensie większy wpływ niż Koran, ponieważ w tych wszystkich tomach zawarto o wiele więcej szczegółów. Islam szyicki ma swoje własne nauki Dżafara i innych, ale w praktyce wyznawcy słuchają imamów. Alawici darzą Mahometa i Alego wielkim szacunkiem, dlatego czczą ich jako Allaha. Alawici pragną poznać Boga i sądzą, że mogą to osiągnąć, zastępując Allaha trójcą złożoną z Mahometa, Alego i Salmana al-Farisi. Problem polega na tym, że Mahomet i Ali nigdy nie twierdzili, że są Bogiem, że są jednym z Bogiem, ani nie twierdzili, że mogą odpuszczać grzechy. Nigdy nie przyjmowali czci ani tytułu Pana, ani nie pozwalali innym nazywać ich Bogiem.
Prawdziwego Boga można poznać w Starym Testamencie. Pokazuje on, w jaki sposób Bóg wchodził w interakcje z królami, sędziami i zwykłymi ludźmi. Oczywiście w Nowym Testamencie Bóg jest jeszcze bardziej poznawalny, ponieważ Jezus przyszedł na ziemię.
Porównaj z Biblią
Tajne nauki stanowią część „religii alawitów”. Chrześcijaństwo zawiera głęboką prawdę, która była znana wyłącznie dzięki objawieniu Bożemu. Jednak Bóg objawił wszystko, co chce, abyśmy wiedzieli. Nie ma żadnej doktryny, doświadczenia ani praktyki chrześcijańskiej, której chrześcijanie nauczają dzisiaj, a która nie byłaby łatwo dostępna dla niechrześcijan, aby mogli o niej usłyszeć lub przeczytać. Paweł w Liście do Efezjan 3:9-10 powiedział, że jego misją było „oświecić wszystkich co do zarządzania tą tajemnicą, która od wieków była ukryta w Bogu, który stworzył wszystko. Jego celem było, aby teraz, poprzez Kościół, została objawiona różnorodna mądrość Boża…”
Cześć oddawana innym jest wyraźnie zabroniona w pierwszym z Dziesięciu Przykazań. „Obawiam się jednak, że tak jak Ewa dała się zwieść przebiegłości węża, tak i wasze umysły mogą zostać sprowadzone z drogi waszej prostej i czystej oddania Chrystusowi” (2 List do Koryntian 11:3).
Reinkarnacja: Biblia naucza, że reinkarnacja jest zła; List do Hebrajczyków9:27 mówi, że człowiekowi przeznaczone jest umrzeć raz. W 2 Księdze Samuela 12:23 Dawid powiedział o swoim zmarłym dziecku: „Ja pójdę do niego, ale on nie powróci do mnie”. Reinkarnacja nie ma sensu, ponieważ po śmierci wszyscy idziemy do nieba lub do piekła. Księga Koheleta 11:3 również pokazuje, że „czy drzewo spadnie na południe, czy na północ, w miejscu, gdzie spadnie, tam pozostanie”.
Astrologia, czyli poleganie na ciałach niebieskich w celu uzyskania wskazówek dotyczących przyszłości, jest błędna zgodnie z Biblią (Księga Kapłańska19:26 ;22:27 ; Księga Powtórzonego Prawa 18:11-14; 2 Księga Królewska 17:16; 21:3,5; 2 Księga Kronik 33:3-6).
Kobiety: W Biblii mężczyźni i kobiety pełnią różne role. Jednak jeśli chodzi o wartość, List do Galatów3:28 pokazuje, że w Chrystusie Jezusie nie ma ani mężczyzny, ani kobiety; wszyscy wierzący mają przywilej bycia dziećmi Bożymi.
Wino: Stary Testament pokazuje, że picie wina jest dopuszczalne, ale List do Efezjan 5:18 nakazuje nam, byśmy się nie upijali. Alawici piją wino, ale nie mam dowodów na to, że oni również wierzą w upijanie się.
Ewangelia dla alawitów (i wszystkich innych)
Bóg jest większy niż nasze myśli: Alawici słusznie wierzą, że Bóg jest bardziej złożony niż tylko Allah, ale czczą Mahometa, Alego i Salimana al-Farisi jako Boga. To zadziwiające, że czczą Mahometa, który nauczał, iż nie jest Bogiem, a nie czczą Jezusa, podczas gdy wieki wcześniej On sam i pierwsi chrześcijanie nauczali, że Jezus jest Bogiem. Jezus nie pokazał, że jest Bogiem jedynie w jakimś abstrakcyjnym sensie, ale przyjmował cześć, przebaczał grzechy, które tylko Bóg mógł przebaczyć, i akceptował, że inni nazywali Go Bogiem.
Bóg nas stworzył: Czy kiedykolwiek zastanawialiście się, dlaczego w ogóle Bóg stworzył ludzi? Koran nie udziela na to bezpośredniej odpowiedzi, ale Biblia podaje wiele powodów.
• Zostaliśmy stworzeni dla chwały Bożej (Izajasz 43:7; 62:3), aby głosić Jego chwałę (Izajasz 43:21) jako Jego świadkowie (Izajasz 43:10)
• Bóg nas kocha i czerpie z nas radość (Sofoniasza3:17 )
• Tak jak Ojciec kocha swoje dzieci (Malachiasz 1:6; 1 List Jana 3:1), tak Bóg troszczy się o nas (Psalm 8:4; Nahum 1:7; 1 List Piotra 5:7).
• Bóg pragnie, abyśmy żyli z Nim na zawsze (Objawienie 21:3; 2 List do Koryntian 5:4)
• Naszą radością (List do Filipian 3:1) i światłem będzie Bóg (Objawienie21:23 –25; Ewangelia według św. Jana 1:5,7–9), co jest lepsze niż oczekiwanie na wino (Psalm 4:7)
• Zostaliśmy stworzeni w Chrystusie Jezusie, aby wykonywać dobre uczynki (Efezjan2:10 )
Mamy cel i nie pozwólcie, aby religia ani cokolwiek innego powstrzymało was przed jego realizacją.
Ludzie uciekają od Bożej Prawdy: Nie mamy powodu, by patrzeć z góry na „alawitów”, którzy wierzą, że Ali żyje dziś na Słońcu, ani na tych, którzy wierzą, że Ali żyje na Księżycu, ponieważ czyż większość ludzi nie zdecydowała się kiedyś wierzyć w coś tylko dlatego, że tego chcieli, nie dbając przede wszystkim o prawdę? Ludzie nie tylko wolą wierzyć w szalone, zmyślone doktryny, ale także nie chcą wierzyć, że droga Boga jest najlepszą drogą. Kiedy ktoś, kto zna prawdę o Bogu, decyduje się zażywać narkotyki, upijać się, prowadzić niemoralne życie lub uczynić pieniądze swoim bożkiem, czy jego myślenie jest bardziej racjonalne niż myślenie alawitów? Nie, bez Boga wszyscy jesteśmy w tej samej sytuacji, a Bóg nie tylko musiał objawić prawdę, ale musi też prowadzić ludzi do niej, ponieważ ludzie mają tak wielką skłonność do podążania za złudzeniami tego życia.
Jest tylko jedna droga – droga Boża: Chociaż wszyscy odwróciliśmy się od Boga i podążaliśmy za naszymi ulubionymi złudzeniami, Bóg nie porzucił nas. Gdy byliśmy jeszcze wrogami Boga, Bóg posłał swojego Syna, Jezusa Chrystusa, aby umarł za nas, jak pokazuje List do Rzymian 5:10-11. Zwykli prorocy przychodzili, by nauczać; Jezus nie tylko nauczał jak inni prorocy, ale przyszedł, by umrzeć za nasze grzechy (J1:29 ; 1 Tymoteusza 2:6; 1 Jana 2:2). Jezus powiedział w Ewangelii Jana 14:6: „Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie”.
Musimy szukać Boga: Jezus powiedział nam w Ewangelii Mateusza 7:7-12, że powinniśmy Go szukać. Mt7:13-14 dodaje: „Wchodźcie przez ciasną bramę. Bo szeroka jest brama i przestronna droga, która prowadzi do zguby, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. Ale ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a niewielu jest takich, którzy ją znajdują”.
Musimy wyznać Jezusa jako Pana: „Jeśli bowiem ustami wyznasz, że Jezus jest Panem, i uwierzysz w sercu, że Bóg Go wskrzesił z martwych, będziesz zbawiony. Sercem bowiem wierzy się ku usprawiedliwieniu, a ustami wyznaje się ku zbawieniu. Tak jak mówi Pismo: «Każdy, kto w Niego wierzy, nie dozna zawstydzenia». Nie ma bowiem różnicy między Żydem a Grekiem: ten sam Pan jest Panem wszystkich i hojnie obdarza wszystkich, którzy Go wzywają, bo «każdy, kto wzywa imienia Pana, będzie zbawiony»” (Rzymian 10:9-13)
Źródła i linki internetowe aktualne na dzień 6 lipca 2013 r.
Pierwsza encyklopedia islamu, tom 6, str. 964–976. E.J. Brill, 1913–1936.
Encyklopedia islamu, wydanie nowe, tom 8, str. 146–149. E.J. Brill, 1995.
www.gospelcom.net/apologeticsindex/a21.html zawiera wiele stron dotyczących islamu i Bliskiego Wschodu.
http://www.lexicorient.com/e.o/alawites.htm zawiera informacje na temat wierzeń alawitów.
Biblia, Berean Standard Bible (BSB) – serwisy Bible Hub i Berean.Bible. 2016–2025. Domena publiczna. https://berean.bible
Aby uzyskać więcej informacji, prosimy o kontakt pod adresem www.MuslimHope.com
Więcej źródeł na temat „Alawitów i kobiet”
„Shorter Encyclopedia of Islam”, H.A.R. Gibb i J.H. Kramers, E.J. Brill, str. 454
„Kosmogonia i eschatologia. Według nusairitów bezpośrednio pod niepojętą boskością istnieje duchowy świat istot niebiańskich (lub gwiazd), który emanuje z Niego zgodnie z następującą hierarchią: ism, bab oraz inne ahl al-maratib (pierwszych siedmiu klas); jest to «wielki świat świetlisty» («alam kabir nurani»); kiedy pojawiają się one tutaj, na dole, ma to na celu stopniowe sprowadzenie z powrotem do nieba «małego świata świetlistego» – istot upadłych, na wpół zmaterializowanych, uwięzionych w ciałach, które są ich grobowcami; proces ten ożywia je i sprowadza z powrotem do nieba, gdzie tworzą siedem ostatnich klas ahl al-maratib (119 000 z łącznej liczby 124 000 = tradycyjna liczba proroków); następnie pojawia się „mały świat ciemności” (zulmani), zgasłe światła, dusze, których potępienie urzeczywistnia się (kumsan al-masukhiya) w ciałach kobiet i zwierząt; i wreszcie „wielki świat ciemności”, złożony ze wszystkich „przeciwników” (addad) wielkiego świata światła; demony, które po niezliczonych przemianach w zwłokach zamordowanych ludzi lub zabitych zwierząt, wciąż drżących po śmierci, zostają zredukowane do materii nieożywionej lub biernej (kute metale itp.). Tak jak upadek przebiega przez siedem etapów (wątpliwości co do boskich objawień), tak samo powrót wybranych do nieba przebiega przez siedem cykli, czyli adwar, boskich emanacji”.
Nowa encyklopedia islamu, Cyril Glassé. Rowman & Littlefield Publishers, Inc. 2008
„Wierzenia i praktyki alawitów, podobnie jak w przypadku podobnych sekt, są niezwykle heterogeniczne i różnią się w zależności od grupy. Alawici posiadają zbiór pism zwany Kitab al-Majmu’ („Księga Zbioru”), który stanowi ich „świętą księgę” i zawiera, jak się mówi, między innymi fragmenty zniekształconej wersji Etyki nikomachejskiej Arystotelesa. Inną ważną księgą, przepełnioną ideami perskimi, jest „Kitab al-Haft ash-sharif” („Księga Szlachetnej Siódemki”) lub „Kitab al-Ashbar wa’l-Azilla”, czyli „Księga Fantomów i Cieni”, w której Bóg na początku stwarza „cień rzucający światło”, a światło jest zamknięte w duszach. … Istnieje przekonanie, że Droga Mleczna składa się z deifikowanych dusz prawdziwych wierzących. Zawiera ona również elementy chrześcijaństwa; „Alawici” używają pewnych imion chrześcijańskich i obchodzą na swój sposób niektóre święta chrześcijańskie; doniesiono, że nabożeństwa khassah (wybranych wtajemniczonych) – pozostali, będący „świeckimi”, nazywani są „ammah” – obejmują ceremonię podobną do mszy, zwaną Quddas, wraz z błogosławieństwem (jeśli nie konsekracją) elementów komunii, w szczególności wina, a nawet zawierają odniesienie do „ciała i krwi”, które są „życiem wiecznym”. … Praktyki religijne alawitów odbywają się w tajemnicy, w ich własnych miejscach zgromadzeń, które nie są otwarte dla osób z zewnątrz. Praktyki te obejmują stopniowe inicjacje, w ramach których nowicjusz stopniowo wkracza w głębszą wiedzę sekty; jednocześnie może on zostać przyjęty do rządzącej oligarchii wspólnoty, w której dominują klany rodzinne. Alawici wierzą, że kobiety nie mają dusz (co jest całkowicie sprzeczne z doktryną islamu). Podobnie jak druzy, alawici wierzą, że ich rzeczywista liczba nie ulega zmianie – prawdopodobnie dzięki reinkarnacji – i wynosi 112 000. (Podobne przekonanie występuje wśród sufich w Afryce Północnej i być może gdzie indziej, a mianowicie, że liczba „świętych” w islamie pozostaje stała od początku aż do chwili obecnej.)”
Encyklopedia islamu, wydanie nowe (11 tomów), tom 8. Redaktorzy: C.E. Bosworth, E. van Donzel, W.P. Heinrichs i G. Lecomte. E.J. Brill 1995, s. 147–148
„Jako ghulat, nusajryjczycy czczą Alego ibn Abiego Taliba jako najwyższego i wiecznego Boga (al-ilah al-a’zam, al-kadim al-azal). Podstawą doktryny nusajrytów jest kosmogonia o charakterze gnostyckim (Sulayman, Bakura, 59–61; Halm, Gnosis, 298 i nast.). Na początku czasów dusze nusajrytów były światłami, otaczającymi i wielbiącymi Boga; następnie zbuntowały się przeciwko Niemu, kwestionując Jego boskość. Od tego momentu zostały one zrzucone z niebiańskich wyżyn i wygnane na ziemię, gdzie są uwięzione w ciałach materialnych i skazane na metempsychozę [reinkarnację] (nasukhiyya doczesna dla wybranych, nasukhiyya wieczna dla potępionych). Podczas ich upadku najwyższy Bóg objawia się im siedem razy, wzywając ich do posłuszeństwa, ale oni odmawiają. W każdym objawieniu Bogu, zwanemu „Istotą” (ma’na), towarzyszą dwie podległe hipostazy: „Imię” (ism), zwane również „Zasłoną” (hidżab), oraz „Brama” (bab). W życiu ziemskim ta trójca objawia się w licznych przypadkach: ma’na wciela się kolejno w Abla, Seta, Józefa, Jozuego, Asafa, św. Piotra i Alego ibn Abi Taliba, a następnie w imamów aż do jedenastego, al-Hasana al-'Askariego; wszyscy oni są zatem przejawami boskości. Jednak ich prawdziwy charakter jest zasłonięty przez obecność hidżabu lub ism (Adam, Noe, Jakub, Mojżesz, Salomon, Jezus i Mahomet), a każdemu z nich towarzyszy bab. Centralną trójcą okresu islamskiego jest 'Ali (ma’na), Mahomet (ism, hidżab) oraz Salman al-Farisi (bab). … Ten, kto uznaje boskość ma’na, zostaje zbawiony i może uniknąć metempsychozy; jego dusza, uwolniona z ciała i przemieniona w gwiazdę, wznawia swoją podróż z powrotem przez siedem niebios, by dotrzeć do ostatecznego celu (ghaya), czyli kontemplacji (my’ayana) boskiego światła. Kobiety są z tego wykluczone, ponieważ zrodziły się z grzechów diabłów; z tego powodu nie mają prawa uczestniczyć w obrzędach mężczyzn (Sulayman, Bakura, 61).
Odniesienie do Sulaymana dotyczy dzieła Sulaymana Efendiego pt. „al-Bakura al-sulaymaniyya fi kashf asrar al-diyana al-nusayriyya”, Bejrut 1864;