< Córki Allaha

Muzułmanie często bardzo chętnie mówią innym, że Bóg dopuścił do zafałszowania Biblii. Sugerują tym samym, że dzisiejszy Koran jest wiarygodnym słowem Bożym, podczas gdy Biblia nim nie jest. Biblia zawiera wiele drobnych różnic tekstowych, ale dowody na jakiekolwiek zmiany doktrynalne są znikome. W Koranie istnieje więcej dowodów na zafałszowanie w świetle kwestii związanych z Ubai, wersami uchylonymi, 'Uthmanem i innymi problemami koranicznymi. Jednak najbardziej radykalną zmianą doktrynalną w Koranie, na którą zwracają uwagę sami muzułmanie, jest kwestia „córek Allaha”.

Streszczenie

Chrześcijańska strona internetowa http://answering-islam.org/Responses/Saifullah/sverses.htm podaje: „Jedno z najbardziej żenujących wydarzeń w życiu Mahometa miało miejsce, gdy szatan włożył swoje słowa w usta Mahometa. Mahomet wypowiedział słowa szatana jako słowo Boże. Wydarzenie to zostało udokumentowane przez kilku wczesnych uczonych muzułmańskich i wspomniane w hadisach oraz w Koranie. Późniejsi muzułmanie, zawstydzeni tym, że ich samozwańczy prorok wypowiedział słowa szatana, zaprzeczali, że wydarzenie to miało miejsce. Ci późniejsi wyznawcy Mahometa wysuwali niezliczone wymówki i zaprzeczenia, aby zatuszować grzeszny błąd Mahometa.

Należy ponownie podkreślić, że wydarzenie związane z „wersetami szatańskimi” nie jest wymysłem osób niebędących muzułmanami. Zostało ono odnotowane w najwcześniejszych dostępnych islamskich źródłach dotyczących życia Mahometa. Nikt nie powinien sądzić, że jest to opowieść wymyślona przez osoby krytycznie nastawione do islamu. Jest to epizod bezpośrednio odnajdywany we wczesnych zapisach islamskich.

Temat ten jest jednym z najbardziej kontrowersyjnych w islamie. Szatan skłonił Mahometa do recytowania swoich słów jako słów Boga”.

Co pierwotnie głosił Koran?

W surze „Gwiazda” (sura 53), w wersetach 19–20, czytamy: „Czy widzieliście Lat, Uzza i jeszcze jedną, trzecią (boginię), Manat?”

Allah odgrywał znaczącą rolę w przedislamskiej Arabii jako bóg mający trzy córki: al-Lat, al-Uzza i Manat. (Należy pamiętać, że przedrostek „al-” oznacza „ten/ta/to”.)

Czterej pierwsi biografowie Mahometa zapisali, że po tych wersetach pierwotnie następowało:

„Oto wzniosłe żurawie (pośredniczki), na których wstawiennictwo należy liczyć”.

Interpretacja: Córki Allaha były uważane za niebiańskie istoty pełniące rolę orędowniczek. Metaforą dla nich były żyjące na dużych wysokościach żurawie numidyjskie. Alternatywnym odczytaniem wyrażenia „można mieć nadzieję” (turtaja) jest „jest przyjmowane z aprobatą” (turtada). (Z tłumaczenia Alfreda Guillaume’a książki Ibn Ishaqa „Życie Mahometa”, str. 166.

Później fragment ten został usunięty, a na jego miejsce wstawiono następujący tekst:

„Cóż! Dla was płeć męska, a dla niego płeć żeńska? Oto byłby to rzeczywiście podział najbardziej niesprawiedliwy.” (dzisiejsze wersety 53:21-22)

Interpretacja: Ci, którzy wierzyli w trzy córki Allaha, byli niesprawiedliwi wobec Allaha, ponieważ wszyscy woleli synów, a jednocześnie twierdzili, że Allah ma tylko córki.

To właśnie te wersety nazwano „Wersetami szatańskimi”. W dzisiejszych czasach Salman Rushdie użył wyłącznie tego terminu jako tytułu swojej niepowiązanej z tematem i fikcyjnej „powieści”, a niniejszy artykuł nie porusza tej współczesnej opowieści. Jeśli chodzi o oryginalne wersety szatańskie, to w jaki sposób obiektywny muzułmanin lub osoba niebędąca muzułmaninem może stwierdzić, które wersety pierwotnie się tam znajdowały? W dalszej części niniejszego artykułu przedstawiono bezpośrednie i pośrednie dowody na to, że wersety szatańskie pierwotnie tam były, a także dziewięć zastrzeżeń ze strony muzułmanów.

Czterej biografowie:

Bezpośrednie dowody na istnienie „Wersetów szatańskich”

Chociaż nie wszystko, co wczesni muzułmanie mówili o Mahomecie, było prawdą, islamscy uczeni chętniej akceptują te wypowiedzi Mahometa, które są potwierdzone przez co najmniej trzy źródła. O „Wersetach szatańskich” wiemy nie z źródeł niemuzułmańskich, ale od czterech różnych wczesnych uczonych muzułmańskich, którzy byli biografami Mahometa. Należy zauważyć, że trzej z tych biografów udokumentowali życie Mahometa jeszcze wcześniej niż słynne zbiory hadisów, na których opiera się islam sunnicki.

Al-Wahidi/Wakidi (zm. 207/823 r. n.e.) napisał „Asbab al-Nozul”. „Pewnego dnia przywódcy Mekki, zgromadzeni w grupie obok Kaaby, omawiali, jak to mieli w zwyczaju, sprawy miasta; wtedy pojawił się Mahomet i, siadając obok nich w przyjazny sposób, zaczął recytować na ich uszy 53. surę… „Czyż nie widzicie Lat, Ozza i Manat, tej trzeciej obok nich?”. Gdy doszedł do tego wersetu, szatan podsunął mu wyrażenie myśli, które od wielu dni opanowały jego duszę; i włożył mu w usta słowa pojednania i kompromisu, na których objawienie od Boga tak bardzo pragnął, a mianowicie: „To są wyniosłe Kobiety i zaprawdę, należy mieć nadzieję na ich wstawiennictwo”. owie byli zaskoczeni i zachwyceni tym uznaniem ich bóstw; a gdy Mahomet zakończył surę słowami: „Dlatego pokłońcie się przed Bogiem i służcie Mu”, całe zgromadzenie ów zgodnie padło na twarz i oddawało cześć. … Wieczorem odwiedził go Gabriel, a prorok recytował mu tę surę. Wtedy Gabriel rzekł: „Cóż to uczyniłeś? Powtórzyłeś przed ludźmi słowa, których nigdy ci nie przekazałem”. Mahomet bardzo się zasmucił, …”

Ibn Sa’ad/Sa’d (zm. 230/845 r. n.e.) znał dzieło al-Wahidiego, ale sam był biografem, który napisał 15-tomowe dzieło „Kitab al-Tabaqat al-Kabir”.

Ibn Isaq/Ishaq (zm. 145/767 lub 151/773 r. n.e.) był sunnitą należącym do szkoły szafiickiej, który później założył własną, krótkotrwałą szkołę. Napisał „Sirat Rasullallah” („Życie Proroka Allaha”). „[Emigranci] pozostali tam, gdzie byli [w Etiopii], dopóki nie usłyszeli, że mieszkańcy Mekki przyjęli islam i padli na twarz. Stało się tak, ponieważ sura „Gwiazda” [Sura 53] została zesłana Mahometowi, a apostoł ją recytował. Zarówno muzułmanie, jak i wielobóstwcy słuchali jej w milczeniu, aż doszedł do słów: «Czy widzieliście al-Lat i al-Uzza?». Słuchali go z uwagą, podczas gdy wierni uwierzyli [swojemu prorokowi]. Niektórzy odeszli od wiary, gdy usłyszeli «saj» szatana i powiedzieli: «Na Allaha, będziemy im (żurawom) służyć, aby przybliżyły nas do Allaha». Szatan nauczył tych dwóch wersetów każdego wielobóstwca, a ich języki z łatwością je powtarzały. Ciężko to ciążyło na apostołowi, aż przyszedł do niego Gabriel i poskarżył się…”. (Wspomina on łańcuch przekazu jako: Yazid bin Ziyad -> Mahomet bin Ishaq -> Salama -> Ibn Hamid -> ibn Isaq

Ibn Jarir al-Tabari (zm. 923 r. n.e.) był sunnitą z szkoły szafiickiej, który napisał 38-tomową „Historię świata islamu” sięgającą do 915 r. n.e. Nadano mu tytuł „szejka komentatorów”. W tomie 6, na stronach 108–110, pisze: „Gdy posłaniec Boga ujrzał, jak jego plemię odwróciło się od niego, i zasmucił się, widząc, jak odrzucają przesłanie, które przyniósł im od Boga, w głębi duszy pragnął, by od Boga nadeszło coś, co pogodziłoby go z jego plemieniem… A kiedy doszedł do słów: «Czy zastanawialiście się nad al-Lat, al-Uzza i Manat, trzecią, tą drugą?», szatan podsunął mu na język – z powodu jego wewnętrznych rozterek i tego, co pragnął przekazać swojemu ludowi – słowa: «To są wysoko latające żurawie; zaprawdę, ich wstawiennictwo jest przyjmowane z aprobatą [alternatywnie: jest pożądane lub budzi nadzieję]». Gdy Kurajszyci to usłyszeli, uradowali się i byli szczęśliwi oraz zachwyceni sposobem, w jaki mówił o ich bogach, i słuchali go, podczas gdy muzułmanie, mając pełne zaufanie do swojego proroka w odniesieniu do przesłania, które przyniósł od Boga, nie podejrzewali go o błąd, złudzenie ani pomyłkę. … Potem [później] Gabriel przyszedł do Posłańca Boga i rzekł: „Mahomecie, co uczyniłeś? Recytowałeś ludziom to, czego nie przekazałem ci od Boga, …”

Późniejsi uczeni muzułmańscy, którzy o tym wspominają, to:

❶ Abu Ma’shar z Chorasanu (787–885 r. H.)

❷ Ibn Abi Hatim

❸ Ibn al-Mundhir

❹ Ibn Hajar z Asqalaanu (773–852 r. H.)

❺ Ibn Mardauyah

❻ Musa ibn 'Uqba

❼ Słynny komentarz Zamakhshariego do sury 22:52. (1070–1143 r. n.e.)

Pierwsze sześć pozycji pochodzi z książki „The Book of the Major Classes”, przetłumaczonej przez S. Moinula 'Haqa.

Wcześniejsi uczeni muzułmańscy, którzy również o tym wspominali, to:

Ka’b al-Qurazi, jeden z najwybitniejszych wczesnych islamskich uczonych zajmujących się Koranem.

Urwah ibn al-Zubayr, wczesny uczony z Mekki, znany jako twórca badań nad życiem Mahometa. Był on również bratankiem Aiszy i synem Asmy, córki Abu Bakra – jednej z pierwszych dwudziestu osób, które przyjęły islam.

Abu Bakr ibn Abd al-Rahman ibn al-Harith, jeden z czołowych uczonych prawa islamskiego w pierwszym wieku.

Abu al-Aliyah al-Basri, kolejny z najwybitniejszych uczonych zajmujących się Koranem w pierwszym wieku. Studiował Koran u kalifa Umara, Ubayy ibn Ka’ba, Zajda ibn Thabita i Ibn Abbasa.  

al-Suddi, kolejny wczesny uczony, który studiował u Ibn Abbasa.

Muhammad ibn al-Sa’ib al-Kalbi, wczesny komentator, który napisał najdłuższy tafsir spośród wszystkich sporządzonych do jego czasów.

Qatadah ibn Di’amah, jeden z najwybitniejszych wczesnych komentatorów islamu.

al-Dahhak ibn Muzahim al-Balkhi, ekspert w dziedzinie tafsiru z pierwszego wieku.

Ikrimah, niewolnik Ibn Abbasa i znawca życia Mahometa.

Sam Ibn Abbas, twórca nauk koranicznych.

Sa’id ibn Jubayr, jeden z czołowych uczonych koranicznych swoich czasów i jeden z najlepszych uczniów Ibn Abbasa. Niektóre z przekazów Ibn Abbasa pochodzą za pośrednictwem Sa’ida ibn Jubayra.

Pośrednie dowody na istnienie „wersetów szatańskich”:

Koran i hadisy Buchariego

Bukhari zmarł około 870 r. n.e. (nawet później niż trzy z czterech wymienionych źródeł). Kiedy Mahomet recytował surę „Gwiazda”, zarówno poganie, jak i muzułmanie pokłonili się. (Bukhari, tom 3, księga 19, nr 173, str. 100; tom 3, księga 19, nr 176, str. 101; tom 6, księga 60, nr 385–386, str. 364–365; Abu Dawud, tom 1, księga 2, rozdział 481, nr 1401, str. 369) Nie wspomina się, by poganie kłaniali się podczas jakiegokolwiek innego recytowania przez Mahometa, dlaczego więc mieliby być tak przychylni tej surze, zwłaszcza że Buchari i Abu Dawud NIE wspominają, by ci poganie kiedykolwiek stali się muzułmanami, a miało to miejsce przed bitwami z tymi mekkańskimi poganami!

Ponadto sura 22:52 mówi: „Nigdy nie wysłaliśmy przed tobą żadnego posłańca ani proroka, ale gdy tylko wyrażał on jakieś pragnienie, szatan wrzucał w to pragnienie coś (próżnego); jednak Bóg unieważni wszystko (próżne), co wrzuca szatan, a Bóg potwierdzi (i utrwali) Swoje znaki;…”

W surze 17:73-75 czytamy: „A ich zamiarem było odciągnąć cię od tego, co ci objawiliśmy, aby w Naszym imieniu zastąpić to czymś zupełnie innym: (w takim przypadku) oto z pewnością uczyniliby cię (swoim) przyjacielem! Gdybyśmy nie obdarzyli cię siłą, niemal skłoniłbyś się ku nim choćby odrobinę. W takim przypadku sprawilibyśmy, że skosztowałbyś podwójnej porcji (kary) w tym życiu i równej porcji po śmierci; co więcej, nie znalazłbyś nikogo, kto pomógłby ci przeciwko Nam!”

Należy zauważyć, że choć niektórzy twierdzą, iż sura 17:73–75 została objawiona w czasie „Wniebowstąpienia Proroka”, Tabari i Ibn Sa’d napisali, że sura 17:73–75 została objawiona mniej więcej w czasie „wersetów szatańskich”. Muzułmanie mają nawet specjalny termin na szepty szatana, wymawiany mniej więcej jako „wiswas”.

Dziewięć zarzutów muzułmańskich i odpowiedzi na nie

Zarzut muzułmański nr 1: Niektórzy muzułmańscy uczeni, którzy milczeli na temat „wersetów szatańskich”, to imam Muslim, autor „Sahih Muslim”, Abu Dawud, Nas’ai, Ahmad ibn Hanbal oraz ibn Hisham.

Odpowiedź: W jednym zbiorze hadisów znajduje się wiele treści, których nie ma w innych zbiorach. Na przykład w dłuższych hadisach Buchariego brakuje fragmentów dotyczących powodów płacenia zakat, kary za gromadzenie dóbr oraz dwóch aniołów odwiedzających muzułmanina każdego ranka, które można znaleźć w „Sahih Muslim”, tom 2, rozdział 371, nr 2205, str. 484. Jako drugi przykład wiemy, że Ibn Hisham korzystał z dzieła Buchariego, ale pominął fragment dotyczący „wersetów szatańskich”. W swoim egzemplarzu dzieła Ibn Ishaqa Ibn Hisham napisał, że usunął fragmenty, które uznał za nieodpowiednie. Jeśli wstydził się je zamieścić, nie jest to dowodem na to, że to się nie wydarzyło.

Zarzut muzułmański nr 2: Rzekome wersety szatańskie nie pasują do pozostałej części sury 53.

Odpowiedź: Należy pamiętać, że ta nowsza część nie następowała po „wersetach szatańskich”, lecz je zastąpiła. Ponadto zdarzają się przypadki, w których różne części jednej sury zostały objawione w różnym czasie. Z jednej strony al-Wahidi twierdził, że Mahomet recytował aż do słów końcowych. Z drugiej strony nie wiemy też, czy cała sura „Gwiazda” (53) po wersecie 22 została spisana w tym samym czasie. Wersety 51–53 wydają się nie pasować do kontekstu, ponieważ zwracają się osobiście do Mahometa.

Zarzut muzułmański nr 3: Sura 53:19–21 mogła zostać spisana znacznie wcześniej niż sury, które mówią o szeptach szatana.

Odpowiedź: Tabari i ibn Sa’ad twierdzą, że zostały one objawione w tym samym czasie co sura 17:73–75. Nikt dzisiaj nie wie na pewno, kiedy powstało wiele wersetów Koranu. Z drugiej strony, nawet gdyby zostały one napisane wcześniej, nie podważałoby to ich treści. Jeśli pobożny muzułmanin naprawdę wierzy w Koran, w tym w sury 17:73–75 i22:52 , to musi wierzyć, że szatan dodaje pewne elementy do Koranu. John Gilchrist w książce „Muhammed and the Religion of Islam” (str. 120) pisze: „Ten drugi argument jest słaby, ponieważ nie ma konkretnego dowodu na to, że pierwsza część sury 53 odnosi się do miraj [wstąpienia Mahometa], które nastąpiło po emigracji do Abisynii. Jak już wykazano, prawie na pewno odnosi się ona do jednej z początkowych wizji Mahometa, których liczbę sam Koran ogranicza do dwóch, jakie miał on na początku swojej misji. Niestety okazuje się, że praktycznie wszystkie argumenty muzułmańskie o charakterze faktycznym przeciwko tej historii są równie słabe”.

Zarzut muzułmański nr 4: „Wersety szatańskie” są sprzeczne z podstawowymi naukami o Jedynym Bogu, których Mahomet konsekwentnie nauczał.

Odpowiedź: Nie udowodniono, że Mahomet był konsekwentny we wszystkim. Należy pamiętać, że w Bukhari, tom 4, księga 54, rozdział 10, nr 490, str. 317; tom 4, księga 53, rozdział 38 przed nr 400, str. 266; oraz tom 8, księga 53, rozdział 38, nr 400, str. 267 odnotowano, że Mahomet faktycznie przez pewien czas był pod wpływem złych sił. Co więcej, biografowie i inni, którzy to zapisali, nadal byli muzułmanami, więc ci historycy dowodzą, że przynajmniej niektórzy podążaliby za Mahometem, nawet gdyby mówił kłamstwa.

Zarzut muzułmański nr 5: Wiele fragmentów Koranu mówi, że Mahomet nie mógł wypowiadać żadnych fałszywych słów, a zatem jest to niezgodne z interpretacją, że szatan wtrąca pewne rzeczy. Na przykład:

Sura 10:15b: „Powiedz: Nie do mnie należy, z własnej woli, zmienianie tego: podążam jedynie za tym, co zostało mi objawione…”

Sura 41:42: „Żadne kłamstwo nie może się do niego zbliżyć ani z przodu, ani z tyłu: został on zesłany przez Tego, który jest Pełen Mądrości, Godnego wszelkiej Chwały”.

Sura 15:9: „Bez wątpienia zesłaliśmy Przesłanie; i z pewnością będziemy je strzec (przed zniekształceniem).”

Sura 60:44-46: „Gdyby on (Wysłannik) wymyślił jakiekolwiek słowa w Naszym imieniu, z pewnością chwycilibyśmy go za prawą rękę, a następnie z pewnością odcięlibyśmy tętnicę jego serca”
Odpowiedź: Z jednej strony twierdzi się, że to szatan, a nie Mahomet, wymyślił wersety szatańskie, a ochrona Koranu nie wyklucza, że fałszywa nauka mogła się w nim wkradnąć, a Allah ją skorygował. Z drugiej strony, jeśli muzułmanin interpretuje te wersety jako stwierdzenie, że do przesłania proroka nigdy nie wkradłaby się żadna fałszywa treść, to niezależnie od wersetów szatańskich byłaby to sprzeczność z podszeptami szatana wspomnianymi w Koranie.

Ponadto nie jest to jedyny przypadek, w którym werset Koranu „zniknął całkowicie”, ponieważ został uchylony. Sahih Muslim, tom 1, rozdział 244, nr 1433, str. 329–330, to ważny hadis, ponieważ pokazuje, że werset nie tylko został uchylony, ale po uchyleniu zniknął całkowicie. Zatem albo:

a) Koran zapisany na tablicy [w niebie] zawierał wcześniejszą wersję, a późniejsza wersja różni się od tej z tablicy. Dzisiejsze egzemplarze Koranu różnią się od niebiańskiej tablicy.

b) Koran zapisany na tablicy w niebie zawierał późniejszą wersję, a wcześniejsza wersja się od niej różni. Zatem pierwotna recytacja została przedstawiona jako odzwierciedlająca treść tablicy w niebie, podczas gdy w rzeczywistości było to kłamstwo.

Która z tych wersji jest prawdziwa? Tablica [w niebie], o której mowa w surze 85:20-22, prawdopodobnie nie jest wykonana z plasteliny.

Zarzut muzułmanów nr 6: Być może Tabari gromadził informacje bezkrytycznie.

Odpowiedź: Chociaż nie mamy dowodów na poparcie tej spekulacji, o tym samym pisali również trzej inni biografowie. Dwóch z nich działało zdecydowanie wcześniej niż Tabari, więc nawet gdyby okazało się, że Tabari był bezkrytyczny, nie miałoby to znaczącego wpływu na nic, ponieważ nadal dysponujemy pozostałymi trzema źródłami. Muzułmanin mógłby sobie życzyć, by wszyscy wczesni biografowie Mahometa mieli tak poważne braki, ale liczne źródła wskazują na ich dokładność.

Ponadto Tabari nie przyjmował wszystkiego bezkrytycznie. Na przykład w tomie 1, str. 532, przytacza on wiele muzułmańskich tradycji dotyczących Adama i Ewy, których nauczył się od wyznawców Tory. Cytuje wiele z nich, ale zaznacza, że podchodzi ostrożnie do wiarygodności tych hadisów. (Z książki Barbary Freye Stowasser „Kobieta w Koranie, tradycji i ich interpretacji”, str. 28).

Zarzut 7 sunnickich muzułmanów: Autorytatywne hadisy nie wspominają o tym bezpośrednio.

Odpowiedź: Buchari, tom 3, księga 19, rozdział 42, nr 173, str. 100; tom 3, księga 19, rozdział 43, nr 176, str. 101; tom 6, księga 60, rozdziały 286–287, nr 385–386, str. 364–365; Abu Dawud, tom 1, księga 2, rozdział 481, nr 1401, str. 369, wspomina o sytuacji, w której mieszkańcy Mekki kłaniali się, słysząc surę 53. Trudno inaczej wyjaśnić, co było w tej surze takiego, że poganie kłaniali się właśnie przed nią, a przed żadną inną. Sam Koran wspomina również o „szeptach” szatana.

Zarzut 8 muzułmanów sunnickich: Szejk al-Albani w swoich książkach dotyczących łańcucha przekazicieli hadisów stwierdził, że dowody na istnienie wersetów szatańskich mają wadliwy łańcuch przekazu (isnad).

Odpowiedź: Na stronie http://answering-islam.org/Responses/ Saifullah/sverses.htm czytamy: „Jeśli chodzi o al-Albaniego, dowiedziałem się, że obecnie jest on poważnie dyskredytowany za błędy w ocenie isnadów; w jednej książce pisze nawet, że dany isnad jest poprawny, a w innej – że jest błędny!”. Książka „Al-Albani Unveiled” autorstwa Sayfa ad-Dina Ahmeda Ibn Muhammada Amirul Islam zawiera wiele przykładów. Na tylnej okładce napisano: Niniejsza książka stanowi analityczne studium jednego z czołowych szejków hadisów (Muhammada Nasiruddeena al-Albani) współczesnego ruchu islamskiego znanego jako „Salafiya”. Autor jasno wykazał sprzeczności w poglądach Al-Albaniego, odwołując się do oryginalnego dzieła w języku arabskim („Tanaqadat al-Albani al-Wadihat”) autorstwa znanego jordańskiego uczonego hadysowego – szejka Hasana ibn Ali al-Saqqafa”.

Zarzut muzułmański nr 9: Niemuzułmanie krytykują Mahometa i islam.

Odpowiedź: Wydarzenie to nie zostało wymyślone przez niemuzułmanów, lecz zostało udokumentowane przez samych muzułmanów. Ci pobożni muzułmanie mieli dostęp do wcześniejszych źródeł niż muzułmanie dzisiaj. Zamykanie oczu na coś, co krytykuje wasz punkt widzenia, wyłącznie dlatego, że jest to krytyczne wobec waszego poglądu, nie jest zgodne z dążeniem do podążania za prawdą. Ponieważ chrześcijanie twierdzą, że nauczają prawdy, mamy obowiązek wskazać fałszywego proroka. Nie robimy tego z nienawiści ani z egoistycznych pobudek, ale z miłości i pragnienia, by muzułmanie odwrócili się od swoich fałszywych nauk, zwrócili się ku prawdziwemu Jezusowi i dołączyli do nas w radości w Niebie u boku Boga prawdy.

Co dalej?

Sami muzułmanie nie są zgodni co do tego, czy te szatańskie słowa pierwotnie znajdowały się w Koranie.

Wariant 1: A co, jeśli Mahomet rzeczywiście przemawiał jako prorok o wstawiennictwie córek Allaha? W takim razie przynajmniej przez pewien czas Mahomet byłby fałszywym prorokiem.

Wariant 2: A co, jeśli Mahomet nigdy nie wypowiedział tych szatańskich wersetów? W takim razie wszyscy czterej wczesni biografowie Mahometa zgodziliby się co do błędnego przekonania, że Mahomet był fałszywym prorokiem. Niektórzy ludzie świadomie decydują się podążać za czymś, nawet jeśli wierzą, że przywódca wypowiadał słowa szatana. Nawet gdyby to była prawda, co zrobić z wersetami Koranu dotyczącymi szeptów szatana, które otrzymał Mahomet?

Niezależnie od tego islam naucza, że Allah i tak pozwala na straszliwe wypaczanie swoich słów oraz pozwala swoim szczerym wyznawcom uczyć się fałszywych dróg jako drogi prawdy. Wynika to z faktu, że Koran w surze 43:44-45 wskazuje, iż wszyscy poprzedni prorocy mieli to samo przesłanie. W rzeczywistości sura 41:43 mówi, że nic nie zostało zesłane Mahometowi, czego nie zesłano również wcześniejszym prorokom. Zatem dla muzułmanina albo

a) Allah dopuścił wcześniej do zniekształcenia swojego przesłania,

b) albo to właśnie Koran jest zniekształconym przesłaniem.

Tak czy inaczej, jak twierdzi islam, nie można ufać, że Allah ochroni swoje Słowo przed poważnymi zmianami doktrynalnymi.

Zaufajcie Bogu

Wszechmogący Bóg ma moc, by zachować swoje przesłanie. Ludzie powinni bardziej ufać Bogu.

Miejcie ufność, że Bóg zachował swoje Słowo. Sura 5:46-48 mówi, że Jezus potwierdził Torę (w swoim czasie), Bóg zesłał Pismo Żydom i chrześcijanom, a nawet w czasach Mahometa mogli oni sprawdzić prawdę na jego podstawie. Sury3:48 oraz 5:110-111 pokazują, że Jezus posiadał Torę i Ewangelię. Uczniowie Jezusa również byli natchnieni. W Biblii Izajasz 59:21; 40:8; Ps. 119:89 pokazują, że Słowo Boże trwa na wieki. Jego Słowo było pierwotnie wolne od jakiegokolwiek błędu i jest zachowane nieomylnie (bez istotnych błędów) aż do dzisiaj. (Iz. 55:11; 1 Piotra 1:23-25; Psalm 119:89,91,144,160).

Miejcie ufność, że Bóg pragnie, abyście podążali za prawdą i przyszli do Niego. Bóg pragnie, aby nikt nie zginął (Ezechiel18:23 , 32; 2 List Piotra 3:9). Wszyscy mają być posłuszni Ewangelii Jezusa Chrystusa, jak mówi 2 List do Tesaloniczan 1:8.

Nie ufaj śmiertelnikom. Nie ufaj innym, którzy chcieliby odwrócić cię od Boga. W rzeczywistości nie uważaj się za mądrego we własnych oczach (Przysłów 3:7). Raczej: „Zaufaj Panu z całego serca i nie polegaj na własnym rozumie; we wszystkich swoich drogach uznawaj Go, a On wyprostuje twoje ścieżki”. (Księga Przysłów 3:5-6) Czy ufasz Bogu, że wyprostuje twoje ścieżki, jeśli Go uznasz?

Zaufaj Jezusowi; On pochodzi od Boga, a Boże przesłanie jest zachowane. Jezus nie jest złodziejem ani rabusiem (J 10:8-10). Uwierz, że Jezus oddał swoje życie jako okup (Mt20:28 ), aby stać się ofiarą za grzechy (Rz 8:3), poprzez swoją krew przelaną na krzyżu (Hbr10:19 ).

Uwierz w Pana Jezusa, a zostaniesz zbawiony (Dz16:31 ). „… «Każdy, kto w Niego wierzy, nie dozna zawstydzenia»” (Rz10:11 ). Zaufaj więc Bogu i miej pewność, że On wiernie cię prowadzi. Nie dopuścił On do zniekształcenia swojego wiecznego słowa, dlatego Biblia jest wiarygodna. Zwróć swoje życie ku Chrystusowi, a On obdarzy cię pokojem i pocieszeniem. www.MuslimHope.com.

Oto, co powiedział pewien chrześcijański apologeta.

Twierdząc, że wyrażenie „czyż nie słyszeliście” może mieć wyłącznie pejoratywny wydźwięk, zacytowałem werset z Koranu, w którym fraza ta występuje w połączeniu z „jasnym dowodem od Boga”, i stwierdziłem, że Koran nie może wypowiadać się negatywnie o jasnym dowodzie od Boga. W odpowiedzi na jego twierdzenie, że muzułmanie nigdy nie mieszkali w Abisynii w okresie mekkańskim, odparłem, że jest to powszechnie znany fakt z historii islamu. Następnie podałem listę ośmiu źródeł, które wspominają o „Wersetach Szatana”, i zwróciłem uwagę na werset z al-Bukhari, który potwierdza to wydarzenie (co obaliło jego twierdzenie, że wydarzenia tego nie da się zlokalizować w hadisach).

Rozprawa Shahaba, str. 17

Zob. str. 51 w

Książka 224 USD

http://www.keenzo.com/showproduct.asp?ID=3287146

autor: dr Steven M. Morrison