Hadisy to zbiory wypowiedzi i czynów Mahometa, a także jego pierwszych wyznawców. Zbiór Abu Dawuda jest jednym z sześciu autoryzowanych zbiorów hadisów w islamie sunnickim. (Niektórzy muzułmanie uznają siódmy zbiór, Muwatta Malika, ale większość uznaje tylko sześć.) Hadisy wraz z Koranem stanowią podstawę muzułmańskiego prawa szariatu. Oto kilka interesujących stwierdzeń zawartych w hadisach Abu Dawuda.
Każda nowość jest innowacją, a każda innowacja jest błędem. Abu Dawud, tom 3, nr 4590, str. 1294
Nie ma innowacji po ustanowieniu Sunny. Abu Dawud, tom 3, nr 4595, str. 1296
W przyszłości strzeżcie się ludzi, którzy trzymają się wyłącznie Koranu i odrzucają Sunnę. Abu Dawud, tom 3, nr 4587–4589, str. 1293–1294
Tak jak konieczne jest przestrzeganie Koranu, tak samo konieczne jest przestrzeganie treści hadisów i Sunny. Abu Dawud, tom 2, przypis tłumacza nr 887, str. 405
Co sprawia, że sunnicki muzułmanin jest sunnitą?
Pierwszymi trzema kalifami byli Abu Bakr, Umar i Uthman. Uthman ujednolicił Koran, nakazując spalenie wszystkich wcześniejszych egzemplarzy, i został oskarżony o obsadzanie stanowisk władzy krewnymi i faworytami. Kiedy niektórzy muzułmanie zabili Uthmana, ponieważ uważali go za nieodpowiedniego na stanowisko kalifa, rolę tę przejął Ali. Następnie doszło do czterech kluczowych wojen domowych:
Ali przeciwko armii Aiszy w bitwie pod Wielbłądem
Ali przeciwko charydżytom (Khwaraj)
Ali przeciwko Mu’awijowi o stanowisko kalifa w bitwie pod Siffin
Mu’awijah i późniejsi kalifowie przeciwko charydżytom
Następnie Mu’awijja chciał, by kalifat stał się dziedziczny, i jego skorumpowany syn Jazid został kolejnym kalifem. Ale gdyby kalifat naprawdę miał być dziedziczny… Jazid kazał zabić Husajna, syna 'Aliego i wnuka Mahometa.
Charydżyci, działający głównie w Iraku, zamordowali 'Aliego i próbowali zamordować Mu’awijaha. Nie byli oni zbyt spójną grupą, a raczej przypominali anarchistycznych terrorystów i partyzantów. Pozbycie się ich zajęło dużo czasu i udało się to dopiero dzięki egzekucjom tych, którzy popierali charydżytów i nie poinformowali o nich władz.
Frakcja lojalna wobec Alego i jego potomków nazywana była „zwolennikami”, od czego pochodzi słowo „szyici”. Znajdowali się oni głównie w Iraku, Persji i niektórych częściach Egiptu, choć około 400 lat później stali się dominującą grupą muzułmańską. Wszyscy szyici (z wyjątkiem szyitów ziyadytów) uważają, że pozostali muzułmanie popełnili błąd, odmawiając Aliemu, zięciowi Mahometa, kalifatu. Pod najwyższą władzą następców Husajna wypracowali oni wiele tradycji, nieco podobnych do tych w Kościele katolickim.
Sunnici uważają, że Abu Bakr, Umar, Uthman, (zazwyczaj) Ali oraz (zazwyczaj) Mu’awija byli prawowitymi kalifami, choć ogólnie zgadzają się, że Jazid był złym władcą. Zamieszkiwali głównie w Syrii i niektórych częściach Egiptu. Niektórzy z sunnickich kalifów popadli w głęboką korupcję, a jeden z nich utonął nawet w basenie z winem. Powstania doprowadzały do zmian dynastii w kalifacie, a kalif, najwyższy przywódca sunnitów, często cieszył się złą sławą. Nieco ponad 200 lat po śmierci Mahometa uczeni sunniccy spisali sześć zbiorów autorytatywnych hadisów, czyli przekazów dotyczących słów i czynów Mahometa. Nie mają one takiego samego autorytetu jak Koran, a sunnici otwarcie przyznają, że mogły się w nich wkradnąć pewne błędy. Stanowią one jednak podstawę prawa muzułmańskiego, zwanego szariatem. Można je porównać do prawosławia, które posiada obszerny zbiór tradycji o dużym znaczeniu dla wyznawców tej religii. Również szyici akceptują większość treści zawartych w hadisach, choć oczywiście nie uznają niektórych z nich, które wydają się mieć antyszyicki wydźwięk.
Jaka jest kluczowa różnica?
Jaka jest zatem różnica między sunnitą a szyitą lub muzułmaninem z nurtu ghulat? Istnieją trzy odpowiedzi
1) Na pierwszy rzut oka różnią się oni przekonaniami i praktykami: czczenie Alego, praktykowanie „małżeństwa tymczasowego” (mu’tah), odwiedzanie grobów muzułmańskich świętych, samobiczowanie, obchodzenie święta Aszury – to tylko niektóre z praktyk szyickich, których sunnici nie stosują. Niektórzy sunnici w ogóle nie uznają szyitów za prawdziwych muzułmanów, choć większość to robi, a szyici mogą udać się do Mekki, choć w przeszłości musieli płacić dodatkowy podatek.
2) Jednak za tymi kwestiami kryje się prawdziwy problem autorytetu. Czy poza Koranem prawo religijne – w tym to, kto ma żyć, a kto umrzeć – opiera się na tym, co mówią szyiccy imamowie, zgodnie z ich tradycjami, czy też opiera się na tradycjach sunnickich, które ukształtowały prawo szariatu? Czy też autorytet poza Koranem wywodzi się z pism kogoś innego, kto być może sam napisał jakąś księgę?
3) Źródłem rozłamu między sunnitami a szyitami było pytanie,
kiedy należy obalić i zabić kalifa,
jak rozstrzygnąć, za którym z rywalizujących kalifów należało podążać. Jednak na przestrzeni wieków kalifat stał się tak skorumpowany i słaby, że Turcy ostatecznie go zlikwidowali. Tak więc kluczowe różnice między sunnitami a innymi muzułmanami dzisiaj to
a) sunnici uznają hadisy za najwyższy autorytet w islamie po Koranie,
b) sunnici nie uznają żadnych późniejszych ksiąg, proroków, mahdich ani innych „następców” Mahometa.
Miejsce Abu Dawuda
Spośród sześciu zbiorów hadisów trzecim pod względem ważności był zbiór Abu Dawuda/Da’uda/Daw’uda/Dawooda al-Sidjistaniego (tom 1, str. v). Żył on w latach 817–888/889 n.e. (lub zmarł w 275 r. H.). Swoją kolekcję ukończył w 864/865 r. n.e. (241 r. H.). Abu Dawud zebrał 4 800 hadisów spośród rzekomych 500 000. Kierował się zasadą, że „przekazujący są uważani za godnych zaufania, o ile nie ma formalnych dowodów podważających ich wiarygodność”. W dalszej części niniejszego artykułu przedstawione zostaną niektóre interesujące elementy tej kolekcji.
Abu Dawud pochodził z Sijistanu w Persji. Nauczał, że Ali był dobrym kalifem (Abu Dawud, tom 3, nr 4614, str. 1300). Ojciec Abu Dawuda walczył pod Siffinem po stronie Alego (tom 1, str. iii).
Uczeni nie są zgodni co do tego, czy był hanbalitą, czy szafiitą (tom 1, str. iv). Kiedy w 241 r. H. ukończył swój zbiór, przedstawił go Ahmadowi Hanbalowi (tom 1, str. iv, v). Żył jeszcze przez 24 lata po tym wydarzeniu i zmarł w 265 r. H. (4800 r.). Zachowało się siedem egzemplarzy, z których cztery są dobrze znane (tom 1, str. vii)
Obrazy w domach
Aniołowie nie wchodzą do domu, w którym znajduje się obraz, pies lub osoba, która jest seksualnie nieczysta. (Termin „seksualnie nieczysta” nie oznacza tutaj niemoralności; chodzi raczej o osobę, która nie wykonała jeszcze ablucji po stosunku). Abu Dawud, tom 1, księga 1, nr 227, str. 55–56
Mahomet udał się do domu Fatimy, ale zawrócił, gdy zobaczył zasłonę z wzorem. Abu Dawud, tom 3, księga 21, nr 3746, str. 1060
Dzieci bawiące się lalkami nie popełniają grzechu; nie wchodzą one w zakres zakazanych obrazów przedstawiających żywe istoty. Abu Dawud, tom 3, nr 4913–1914, przypis 4288, str. 1373.
W stosunku do niemuzułmanów
„…powinniście wiedzieć, że Raj znajduje się w cieniu mieczy”. Abu Dawud, tom 2, nr 2625, str. 727
Mahomet poprowadził atak z zaskoczenia na plemię Banu al-Mustaliq, gdy byli nieuważni, a ich bydło piło wodę.” Abu Dawud, tom 2, nr 227, str. 727–728
Satyryczne wyśmiewanie tych, którzy wypowiadali się przeciwko Mahometowi, jest dopuszczalne. Abu Dawud, tom 3, nr 4997, str. 1394–1395
Jeden z muzułmanów pognał przed szereg i ostrzegł mieszkańców wsi, że będą chronieni, jeśli przyjmą islam. Tak też uczynili. Pozostali muzułmanie narzekali, że ten pierwszy pozbawił ich łupów. Abu Dawud, tom 3, nr 5062, str. 1409–1410.
Istniały celowe różnice między prawami, które Bóg dał Żydom i chrześcijanom, a tymi, które dał muzułmanom. Abu Dawud, tom 2, nr 2336, str. 643; tom 2, nr 2346 i przypis 1678, str. 646
„Walczcie z ludźmi, dopóki nie powiedzą, że nie ma boga prócz Allaha” – to stwierdzenie uchyliło wcześniejszą tradycję. Abu Dawud, tom 2, nr 3188, str. 908
Każdemu, kto zabije niewiernego, zagwarantowany jest Raj. Abu Dawud, tom 2, nr 2489, str. 690. Zob. również Abu Dawud, tom 2, przypis 1843, str. 691
Walka z Żydami i chrześcijanami przynosi większą nagrodę niż walka z innymi. Abu Dawud, tom 2, nr 2482, przypis 1831, str. 688
Mahomet wygnał wszystkich Żydów mieszkających w Medynie. Abu Dawud, tom 2, nr 2999, str. 802. Nakazał wygnać wielobóstwców. Abu Dawud, tom 2, nr 3023, 3024, 3026, str. 860
Zmuszajcie Żydów i chrześcijan do chodzenia po najwęższej części drogi. Abu Dawud, tom 3, nr 5186, str. 1436
Mahomet złożył w ofierze wielbłąda, aby rozgniewać niewiernych. Abu Dawud, tom 2, przypis 1046, str. 459
Muzułmanie zerwali traktat z chrześcijanami, ponieważ rzekomo praktykowali lichwę. Abu Dawud, tom 2, nr 3055, str. 865
Muzułmanina można zabić tylko z trzech powodów, z których jednym jest apostazja. Abu Dawud, tom 3, nr 4487, str. 1260
Nie można zabić muzułmanina za zabicie niewiernego. Jeśli ktoś znajduje się pod ochroną muzułmanina, ma ochronę wszystkich muzułmanów. Abu Dawud, tom 3, nr 4515, str. 1270–1271
Żydzi i grób
Żyd, który zabronił innym Żydom nacinania się w miejscach, gdzie spadł mocz, został ukarany w grobie. Abu Dawud, tom 1, księga 1, nr 22, str. 6
Odszkodowanie za krew dhimmi wynosiło niegdyś połowę kwoty przewidzianej dla muzułmanina. Jednak kalif Umar podniósł odszkodowanie za krew muzułmanina o 50%, pozostawiając kwotę dla dhimmi bez zmian. Abu Dawud, tom 3, nr 4527, str. 1274
Groby
Nie wolno chodzić po grobie muzułmanina w butach. Abu Dawud, tom 2, nr 3224–3225, przypisy 2696–2697, str. 917–918
W Banu al-Najjar muzułmanie przejęli te ziemie i rozkopali groby niewiernych w poszukiwaniu skarbów. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 454, str. 118
Rzekomy cud Mahometa, który wskazał, który grób należy rozkopać, aby zdobyć skarb. Ponadto muzułmanie mogą rozkopywać groby niemuzułmanów, jeśli przyniesie im to jakąś korzyść. Abu Dawud, tom 2, nr 3082 i przypis 2556, str. 878
Allah zabronił ziemi pochłaniać ciała swoich proroków. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 1042, str. 269 oraz tom 1, nr 1526, str. 397
Ciała proroków żyją w grobach i mogą słyszeć. Abu Dawud, tom 1, przypis 514, str. 269
Nauka i przesądy
Należy zastosować krople do oczu lub użyć kamyków nieparzystą liczbę razy. Abu Dawud, tom 1, księga 1, nr 35, str. 8
Higiena: Gdy ludzie pytali o picie wody ze studni, w której znajdowały się ubrania menstruacyjne, martwe psy i cuchnące przedmioty, Mahomet odpowiedział, że woda jest czysta i nic jej nie zanieczyszcza. Abu Dawud, tom 1, rozdział 35, nr 66–67, str. 16–17
Plemię Mugharrihum ma w sobie pewne dżinowe korzenie. Abu Dawud, tom 3, nr 5088, przypis 4436, str. 1415–1416
Mahomet okazywał strach, gdy widział deszcz lub wiatr. Abu Dawud, tom 3, nr 5079–5080, str. 1414
Jedno skrzydło muchy jest źródłem choroby, a drugie – lekarstwem. Abu Dawud, tom 3, księga 21, nr 3835, str. 1080
Bańki to najlepsze lekarstwo. Abu Dawud, tom 3, nr 3848, 2850, 2851, str. 1084
Mahomet powiedział, że jeśli ktoś podda się bańkom 17., 19. lub 21. dnia miesiąca, będzie to lekarstwem na każdą chorobę. Abu Dawud, tom 3, nr 3852, str. 1084
Mahomet poradził osobom cierpiącym na ból nóg, aby pomalowały się henną. Abu Dawud, tom 3, nr 3849, str. 1084
Po posiłku należy albo polizać dłoń, albo podać ją komuś, aby ją polizał. Abu Dawud, tom 3, księga 21, nr 3838, str. 1081
Powtórzenie
Człowiek, który wypowiada określone słowa, nie doświadczy nagłego nieszczęścia ani tego dnia, ani tej nocy. Abu Dawud, tom 3, nr 5069, str. 1411
Bezsensowne powtarzanie modlitwy nie jest ważne, chyba że towarzyszy mu recytacja Fatiha al-Kitab [Sura 1]. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 818–821 oraz przypisy 371–373, str. 208–209; tom 1, księga 2, nr 822, str. 210
Fatima poskarżyła się Mahometowi, że musi używać kamienia młyńskiego, i poprosiła o niewolnika (jeńca wojennego). Mahomet nie dał jej go, ale powiedział, że dał jej coś lepszego. Polecił jej, by 33 razy powtórzyła „Chwała niech będzie Allahowi”, 34 razy „Niech będzie pochwalony Allah” oraz 34 razy „Allah jest największy”. Abu Dawud, tom 3, nr 5044–5045, str. 1405
Pokuta i nagrody
„Jeśli ktoś w piątek wykąpie się, założy swoje najlepsze ubrania, nałoży odrobinę perfum, jeśli je ma, a następnie uda się na modlitwę zbiorową (w meczecie) i zadba o to, by nie przechodzić nad głowami ludzi, a potem odmówi modlitwę, jaką Allah mu nakazał, a następnie zachowa ciszę od momentu, gdy imam wyjdzie, aż do zakończenia modlitwy, to zadośćuczyni to za jego grzechy popełnione w poprzednim tygodniu”. Abu Dawud, tom 1, księga 1, nr 343, str. 91.
Mężczyźni mówią swoim żonom, kiedy mają się wykąpać: „Jeśli ktoś nakłoni (swoją żonę) do kąpieli, a sam wykąpie się w piątek, wyjdzie wcześnie (na piątkową modlitwę), weźmie udział w kazaniu od samego początku, idąc pieszo, a nie jadąc, zajmie miejsce obok imama, będzie słuchał z uwagą i nie będzie oddawał się bezcelowym rozmowom, otrzyma za każdy krok nagrodę równą rocznemu postowi i nocnym modlitwom”. Abu Dawud, tom 1, księga 1, nr 345, str. 91. Nagroda przysługuje mężowi: nie wspomniano wyraźnie o żadnej nagrodzie dla żony.
Mahomet prosił o zmycie swoich grzechów wodą, śniegiem i gradem. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 780, str. 200.
Mahomet modlił się o przebaczenie. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 849, str. 217; tom 1, księga 2, nr 876–878, str. 224–225. Zob. również Abu Dawud, tom 2, nr 2382, str. 655
Mahometowi przebaczono grzechy przeszłe i przyszłe. Abu Dawud, tom 3, nr 4945, str. 1380
W piątek jest godzina, w której Allah spełni każdą prośbę skierowaną do Niego. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 1043–1044, str. 270
Jeśli ktoś w piątek dokona ablucji, odmówi modlitwę i zachowa milczenie, wszystkie grzechy zostaną mu odpuszczone na jeden tydzień. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 1045, str. 270
„Pokuta w wysokości 1 dinara lub pół dinara za opuszczenie piątkowej modlitwy”. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 1048–1049, str. 271–272
Jeśli to, co ktoś mówi, pokrywa się z tym, co mówią aniołowie, wówczas wszystkie przeszłe grzechy zostaną odpuszczone. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 847, str. 217
„Umm Salamah powiedziała, że słyszała, jak Wysłannik Allaha (niech pokój będzie z nim) powiedział: Jeśli ktoś przybierze ihram na hadżdż lub umrę, idąc z meczetu Al-Aksa do Świętego Meczetu, jego dawne i przyszłe grzechy zostaną mu przebaczone, albo otrzyma gwarancję wejścia do raju. Narrator 'Abd Allah miał wątpliwości, które z tych słów wypowiedział...” Abu Dawud, tom 2, nr 1737, str. 457
Dziesięć rzeczy może sprawić, że Allah przebaczy ci grzechy. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 1292, 1295, str. 340–341
Jeśli ktoś modli się w nocy lub pości podczas ramadanu, wówczas wszystkie jego grzechy zostaną mu przebaczone. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 1366, 1367, str. 358–359
Powtórz coś 33 razy, a potem jeszcze trzy razy, a wszystkie grzechy zostaną odpuszczone. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 1499, s. 392–393.
Muzułmanin, który nie jest hipokrytą, a zachoruje, odpokutowuje za grzechy. Abu Dawud, tom 2, nr 3083, 3086, 3087, str. 879–881
Jeśli 40 lub więcej prawych muzułmanów modli się na pogrzebie muzułmanina, zostanie mu przebaczone. Abu Dawud, tom 2, nr 3164, przypis 2638, str. 900
Picie wina
Picie wina jest zabronione. Abu Dawud, tom 3, nr 3661–3672, str. 1041–1043
Jeśli ktoś umrze będąc pijany, nie będzie pił w życiu pozagrobowym. Abu Dawud, tom 3, nr 3671, str. 1043
Jeśli coś jest środkiem odurzającym, nawet niewielka ilość jest zabroniona. Abu Dawud, tom 3, nr 3673, str. 1043–1044; tom 3, nr 3679, str. 1045
Jeśli muzułmanin nie zrezygnuje z wina, walcz z nim. Abu Dawud, tom 3, nr 3675, str. 1044
Nie wolno kupować ani sprzedawać wina. Abu Dawud, tom 3, nr 3666, str. 1042
Mahomet zakazał sprzedaży i spożywania wina, mięsa zwierząt padłych oraz wieprzowiny. Abu Dawud, tom 2, nr 3478–3484, str. 991–992
Kłamstwo
„Hunaid bin 'Abd al-Rahman zacytował słowa swojej matki: «Prorok (niech spoczywa w pokoju) powiedział: Ten, kto zmyślił coś, aby pogodzić dwie osoby, nie skłamał». Wersja Ahmada bin Muhammada i Musaddy brzmi: „Kłamcą nie jest ten, kto godzi ludzi, mówiąc to, co dobre, i pomnażając dobro”. Abu Dawud, tom 3, nr 4902, str. 1370–1371
„Umm Kulthum, córka 'Uqbah, powiedziała: Nie słyszałam, by Wysłannik Allaha (niech pokój będzie z nim) zezwalał na cokolwiek, co ludzie mówią fałszywie, z wyjątkiem trzech spraw. Wysłannik Allaha (niech pokój będzie z nim) mawiał: „Nie uważam za kłamcę człowieka, który godzi ludzi, wypowiadając słowa, których jedynym celem jest pogodzenie stron, ani człowieka, który mówi coś na wojnie, ani człowieka, który mówi coś do swojej żony, a żona mówi coś do swojego męża”. Abu Dawud, tom 3, nr 4903, str. 1371.
Jeśli ktoś celowo przypisuje Mahometowi kłamstwo, jego miejscem pobytu będzie piekło. Abu Dawud, tom 3, rozdział 1372, księga 19, nr 3643, str. 1036.
Pod koniec życia Mahomet potrafił pisać
Mahometa nazywano niepiśmiennym. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 976, 977, str. 250. A jednak…
Mahomet napisał później testament dla muzułmanina o imieniu al-Harith al-Tamami. Abu Dawud, tom 3, nr 5062, str. 1410, lub ten sam lub inny dokument dla Bilaha bin Haritha al-Muzaniego. Abu Dawud, tom 2, nr 3056, str. 870
Abu Dawud, tom 2, nr 2993, str. 849, wspomina o dokumencie sporządzonym przez Mahometa, podobnie jak Abu Dawud, tom 2, nr 3021, str. 859–861
Uthman i Koran
„Yazid al-Farisi powiedział: Słyszałem, jak Ibn 'Abbas mówił: Zapytałem 'Uthmana bin 'Affana: Co skłoniło cię do umieszczenia sury al-Bara’ah, która należy do mi’in (sury) (zawierających sto wersetów), oraz surę al-Anfal, należącą do sur mathani, do kategorii al-Sab’u al-tiwal (pierwszych długich sur lub rozdziałów Koranu), a nie umieściłeś między nimi słów: «W imię Allaha, Miłosiernego, Litościwego»? 'Uthman odpowiedział: Kiedy wersety Koranu były objawiane Prorokowi (niech pokój będzie z nim), wzywał on kogoś, aby je dla niego spisał, i mówił mu: „Umieść ten werset w surze, w której wspomniano o tym a tym”; a kiedy objawiano jeden lub dwa wersety, zwykł mówić podobnie. … Dlatego umieściłem je w kategorii al-sab’u al-tiwal (siedmiu długich sur) i nie napisałem między nimi słów: „W imię Allaha, Miłosiernego, Litościwego”. Abu Dawud, tom 1, księga 2, rozdział 276, nr 785, str. 201–202
Różnice w Koranie
Sura „1:46 ” Abu Dawud, tom 3, przypis 3383, str. 1116
Sura 18:76 Abu Dawud, tom 3, przypis 3384, str. 1116
Sura 18:86 Abu Dawud, tom 3, przypis 3385, str. 1116
Sura 24:35 Abu Dawud, tom 3, przypis 3387, str. 1116
Sura 34:23 ze względu na samogłoski i spółgłoskę. Abu Dawud, tom 3, przypis 3392, str. 1117
Sura 39:59. Cytat ten zawiera zaimek żeński w odniesieniu do duszy, podczas gdy w dobrze znanych odczytach występuje zaimek męski. Abu Dawud, tom 3, nr 3979, przypis 3393, str. 1117
Sura 65:1 według Ibn 'Abbasa; Abu Dawud, tom 2, nr 2192, przypis 1520, str. 591–592
Sura 89:86 Abu Dawud, tom 3, przypis 3399, str. 1118
Sura 89:25-26 Abu Dawud, tom 3, przypis 3408, str. 1119
Sura12:23 ze względu na samogłoski. Haita (mieszkańcy Kufy i Basry) lub Hita (mieszkańcy Medyny i Syrii). Abu Dawud, tom 3, przypis 3411, str. 1120
Sura 18:86 ze względu na samogłoski. Hamiya z długą samogłoską „a” oznaczająca ciepłą wodę lub hami’ah oznaczająca wodę o zapachu piżma [mętną?]. Abu Dawud, tom 3, przypis 3408, str. 1120
Sura2:58 Abu Dawud, tom 3, przypis 3413, str. 1121
Różnica w surze 24:1 (brakująca lub dodatkowa litera „r” w wyrażeniu „faradnaha” (i co ustanowiliśmy) w porównaniu z przeważającą wersją „farradnaha” (co szczegółowo opisaliśmy)) – Abu Dawud, tom 3, przypis 3414, str. 1121
Ostatnia część sury 73 została objawiona 12 miesięcy po pierwszej części. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 1337–1339, str. 352–353
Uchylenie części Koranu
Sura 73:2-3 została uchylenia przez surę 73:20. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 1299, str. 343
Sura 2:184 została uchylenia. Abu Dawud, tom 2, nr 2308. Zob. również tamże, przypis 1636, str. 632.
Sura9:44 została uchylona przez surę 24:62. Abu Dawud, tom 2, nr 2765, str. 776
Wiek Aiszy w momencie zawarcia małżeństwa
„A’isza powiedziała: Wysłannik Allaha (niech pokój będzie z nim) poślubił mnie, gdy miałam siedem lat. Narrator Sulaiman dodał: Albo sześć lat. Odbył ze mną stosunek, gdy miałam dziewięć lat”. Abu Dawud, tom 2, nr 2116, str. 569
Aisza bawiła się lalkami i innymi dziewczynkami. Kiedy wchodził Mahomet, inne dziewczynki wychodziły, a kiedy Mahomet wychodził, wracały. Abu Dawud, tom 3, nr 4913, str. 1373
Aisza powiedziała: „Zabawiałam się lalkami. Czasami Apostoł Allaha (niech spoczywa w pokoju) wchodził do mnie, gdy dziewczynki były ze mną. Kiedy wchodził, one wychodziły, a kiedy wychodził, wracały”. Sunan Abu Dawud, tom 3, nr 4913, str. 1373. Należy zwrócić szczególną uwagę, że tekst ten NIE sugeruje, iż Mahomet odbywał stosunek z Aiszą, podczas gdy jej koleżanki patrzyły. Mówi on raczej, że koleżanki bawiły się z nią, wychodziły, gdy pojawiał się Mahomet, i mogły wracać po jego wyjściu.
„Aisza powiedziała: Apostoł Allaha (niech pokój będzie z nim) poślubił mnie, gdy miałam siedem lub sześć lat. Kiedy przybyliśmy do Medyny, przyszły pewne kobiety. Według wersji Bishr: Umm Ruman przyszła do mnie, gdy huśtałam się na huśtawce. Zabrały mnie, przygotowały i przystroiły. Następnie zaprowadzono mnie do Apostoła Allaha (niech pokój będzie z nim), a on rozpoczął ze mną współżycie, gdy miałam dziewięć lat. Zatrzymała mnie przy drzwiach, a ja wybuchnęłam śmiechem”. Abu Dawud, tom 3, nr 4915, str. 1374
„Abu Dawud powiedział: To znaczy: dostałam miesiączkę i zaprowadzono mnie do domu, w którym przebywały kobiety z plemienia Ansar (Pomocników). Powiedziały: «Z powodzeniem i błogosławieństwem». Przekaz jednej z nich został włączony do przekazu drugiej”.
„Wspomniana powyżej tradycja została również przekazana przez Abu Usamę w podobny sposób poprzez inny łańcuch przekazicieli. W tej wersji brzmi ona: »Z pomyślnością«. Ona (Umm Ruman) powierzyła mnie im. Umyły mi głowę i ubrały mnie na nowo. Nikt nie przyszedł do mnie niespodziewanie, z wyjątkiem Posłańca Allaha (niech pokój będzie z nim) przed południem. Wtedy powierzyły mnie jemu”. Abu Dawud, tom 3, nr 5916 (błąd drukarski, w rzeczywistości 4916), str. 1374
„Aisza powiedziała: Kiedy przybyliśmy do Medyny, kobiety przyszły do mnie, gdy bawiłam się na huśtawce, a moje włosy sięgały mi do uszu. Przyprowadziły mnie, przygotowały i upiększyły. Następnie zaprowadziły mnie do Posłańca Allaha (niech pokój będzie z nim), a on rozpoczął ze mną współżycie, gdy miałam dziewięć lat. Abu Dawud, tom 3, nr 4917, str. 1374
„Wspomniana powyżej tradycja została również przekazana przez Hishama ibn 'Urwę poprzez inny łańcuch przekazicieli. Ta wersja dodaje: Huśtałam się i byłam z moimi przyjaciółkami. Zaprowadziły mnie do domu; były tam kobiety z Ansar (Pomocników). Powiedziały: «Z powodzeniem i błogosławieństwem»”. Abu Dawud, tom 3, nr 4918, str. 1374
(4919) 'A’isza powiedziała: „Przybyliśmy do Medyny i zatrzymaliśmy się u Banu al-Harith bin al-Khazraj. Powiedziała: «Przysięgam na Allaha, huśtałam się między dwiema palmami daktylowymi. Wtedy przyszła moja matka i kazała mi zejść; a moje włosy sięgały mi aż do uszu. Następnie przekaziciel przytoczył resztę tej tradycji”. Sunan Abu Dawud, tom 3, nr 4915–4919, str. 1374.
Gra w backgammon jest zabroniona. Abu Dawud, tom 3, nr 4920, str. 1375
Jeśli ktoś myje się więcej lub mniej niż powinien, popełnia błąd i przekracza granice. Abu Dawud, tom 1, księga 1, nr 135, str. 33
Obrzezanie kobiet uznano za właściwe. Abu Dawud, tom 1, księga 1, nr 217, str. 53
Modlitwa
Allah nie przyjmuje modlitwy nikogo, kto jest w stanie nieczystości. Abu Dawud, tom 1, księga 1, nr 60, str. 14
Wykonaj ablucję i skoncentruj się na modlitwie, a „raj z pewnością będzie jego udziałem” – Abu Dawud, tom 1, księga 1, nr 169, str. 41
Rozważania na temat tego, co zrobić, jeśli podczas ablucji dojdzie do wydalenia gazów. Czy należy ją powtórzyć, jeśli po prostu to poczujesz, wyczujesz zapach lub usłyszysz dźwięk? Abu Dawud, tom 1, księga 1, nr 177, str. 42
Należy ponownie wykonać ablucję, jeśli zjadło się coś ugotowanego na ogniu. Później przepis ten został uchylony. Abu Dawud, tom 1, przypis 91, str. 46
Między ablucją a modlitwą nie wolno krzyżować palców ani ich pstrykać. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 562 i przypis 246, str. 148
Splecenie palców podczas modlitwy „jest modlitwą tych, którzy ściągają na siebie gniew Allaha”. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 988 i przypis 479, str. 253
Współcześni muzułmanie są w błędzie. Zasłony i oddzielenie kobiet od mężczyzn w społeczeństwie muzułmańskim [dzisiaj] są wymagane. Abu Dawud, tom 1, przypis 506, str. 267
Cytat fragmentu sury 2:144. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 1040, str. 268
Podobno chłopiec przeszedł między Mahometem a drzewem, więc Mahomet przeklął go, mówiąc, że nie będzie mógł już chodzić, i stał się on kaleką. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 707, str. 182
Hanafici nie podnoszą rąk przed pokłonem. Abu Dawud, tom 1, przypis 342, str. 193
Spór dotyczący tego, czy ręce powinny znajdować się przed kolanami, czy odwrotnie. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 839–840 oraz przypis 383, str. 215
Modlitwa nie jest ważna, jeśli podczas pokłonu nie trzyma się pleców prosto. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 854, str. 219
Jeśli imam popełni błąd, mężczyźni powinni wielbić Allaha, a kobiety klaskać w dłonie. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 439, str. 237; tom 1, księga 2, nr 939–942, str. 239–240
Zsynchronizowane z imamem przy „amen”. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 936, str. 238
Legalizm
Wśród szkół muzułmańskich toczyły się spory dotyczące sposobu wycierania skarpet. Abu Dawud, tom 1, przypis 80, str. 36
Nie mówcie „Pokój z wami” do żyjących. Raczej mówcie: „Pokój z wami”. Abu Dawud, tom 3, nr 5190, str. 1437
Zasady Allaha uległyby zmianie z powodu pytań zadawanych przez ludzi! „…Muzułmaninem, który najbardziej krzywdzi muzułmanów, jest ten, kto pyta o coś, co nie zostało zakazane ludziom, a co zostaje uznane za zakazane z powodu jego pytania”. Abu Dawud, tom 3, nr 4593, str. 1295. Przypis 401 na tej samej stronie mówi: „…Prorok (niech pokój będzie z nim) prosił muzułmanów, aby nie zadawali zbyt często pytań, aby nie powodowało to trudności w nauczaniu islamu”.
Bicie kobiet
Żona ma prawo nie być bita po twarzy. Abu Dawud, tom 2, nr 2137, str. 574
Nie wolno znieważać żony ani bić jej po twarzy. Abu Dawud, tom 2, nr 2138–2139, str. 574–575
Bicie kobiet: „Iyas ibn 'Abd Allaha ibn Abi Dhubaba przekazał, że Wysłannik Allaha (niech spoczywa w pokoju) powiedział: Nie bijcie służebnic Allaha, ale kiedy 'Umar przyszedł do Wysłannika Allaha (niech spoczywa w pokoju) i rzekł: Kobiety stały się zuchwałe wobec swoich mężów, on (Prorok) zezwolił na bicie ich. Wtedy wiele kobiet przyszło do rodziny Wysłannika Allaha (niech pokój będzie z nim), skarżąc się na swoich mężów. Wysłannik Allaha (niech pokój będzie z nim) rzekł więc: «Wiele kobiet przyszło do rodziny Muhammada, skarżąc się na swoich mężów. Nie są one najlepszymi spośród was» (1467)”. Abu Dawud, tom 2, nr 2141, str. 575
„Wskazuje to, że żony powinny być posłuszne swoim mężom. W przypadku, gdy nie są posłuszne lub stają się zbyt zuchwałe wobec swoich mężów, należy starać się je naprawić poprzez pouczanie i wychowanie. Bicie jest ostatecznością. Lepiej jednak unikać bicia w miarę możliwości”. Abu Dawud, tom 2, przypis 1467, str. 575.
„’Umar ibn al-Chattab przekazał, że Prorok (niech spoczywa w pokoju) powiedział: Mężczyzna nie będzie pytany, dlaczego uderzył swoją żonę. (1468)” Abu Dawud, tom 2, nr 2142, str. 575
„Oznacza to, że mężczyzna stara się z całych sił skorygować zachowanie swojej żony, ale jeśli mu się to nie udaje, wolno mu ją uderzyć jako ostateczny środek. Ta tradycja w żadnym wypadku nie oznacza, że mąż powinien bić swoją żonę bez żadnego uzasadnionego powodu. Jeśli uderzy ją bez żadnej winy z jej strony, poniesie za to odpowiedzialność i zostanie pociągnięty do odpowiedzi”. Abu Dawud, tom 2, przypis 1468, str. 375
Seks z jeńcami
Stosunki seksualne z jeńcami: „Abu Sa’id al-Khudri powiedział: Wysłannik Allaha (niech pokój będzie z nim) wysłał ekspedycję wojskową do Awtas z okazji bitwy pod Hunain. Spotkali się z wrogiem i stoczyli z nim walkę. Pokonali go i wzięli jeńców. Niektórzy spośród Towarzyszy Wysłannika Allaha (niech pokój będzie z nim) niechętnie odnosili się do odbywania stosunków płciowych z kobietami-jeńcami w obecności ich mężów, którzy byli niewiernymi. Wtedy Allah, Najwyższy, zesłał werset Koranu: (Sura4:24 ) „A wszystkie zamężne kobiety są dla was zakazane, z wyjątkiem tych (jeńców), które posiadają wasze prawe ręce”. Oznacza to, że są one dla nich dozwolone po upływie okresu oczekiwania (1479)”. Abu Dawud, tom 2, nr 2150, str. 577
Salamah otrzymał jako jeńczynię dziewczynę i nie zdążył jeszcze „rozwiązać jej szaty”. Mahomet odebrał tę kobietę Salamahowi i przekazał ją mieszkańcom Mekki w zamian za wykup muzułmańskich jeńców. Abu Dawud, tom 2, nr 2691, str. 749–750.
„Po podziale łupów wojennych mężczyzna może odbyć stosunek z niewolnicą po upływie jednego cyklu miesiączkowego, o ile nie jest ona w ciąży. Jeśli jest w ciąży, należy poczekać, aż urodzi dziecko. Takie stanowisko zajmują Malik, al-Szafi’i i Abu Thawr. Abu Hanifa uważa, że jeśli zarówno mąż, jak i żona zostali pojmani razem, ich więź małżeńska nadal trwa; nie zostaną rozdzieleni. Według większości uczonych zostaną oni rozdzieleni. Al-Awza’i utrzymuje, że ich więź małżeńska będzie trwać tak długo, jak długo pozostaną częścią łupów wojennych. Jeśli mężczyzna je wykupi, może je rozdzielić, jeśli zechce, i współżyć z niewolnicą po upływie jednego cyklu miesiączkowego. („Awn al-Ma’bud” II.213) Należy zauważyć, że Mahomet poślubił Safiję zaraz po bitwie. Abu Dawud, tom 2, przypis 1479, s. 577–578.
Muzułmański wojownik musi poczekać, aż cykl menstruacyjny kobiety dobiegnie końca, zanim będzie mógł odbyć z nią stosunek. Abu Dawud, tom 2, nr 2153–2154, str. 578
'Amr bin Shu’aib, powołując się na swojego ojca, przekazał, że jego dziadek relacjonował słowa Proroka (niech spoczywa w pokoju): „Jeśli ktoś z was poślubi kobietę lub kupi niewolnicę, powinien powiedzieć: «O Allahu, proszę Cię o dobro w niej i w usposobieniu, jakie jej dałeś; szukam u Ciebie schronienia przed złem w niej i w usposobieniu, jakie jej dałeś». Kiedy kupuje wielbłąda, powinien chwycić za szczyt jego garbu i wypowiedzieć podobne słowa”. Abu Dawud, tom 2, nr 2155, str. 579
Mustahil
Mustahil (osoba, która na krótko poślubia kobietę wyłącznie po to, by jej były mąż mógł ponownie się z nią ożenić) jest przeklęta. Abu Dawud, tom 2, nr 2071, str. 555
Rozwiedziona kobieta nie może ponownie poślubić tego samego mężczyzny, dopóki nie skonsumuje małżeństwa z kimś innym. Abu Dawud, tom 2, nr 2192, str. 592–593
Kobieta nie może ponownie poślubić tego samego mężczyzny, dopóki nie skonsumuje małżeństwa z innym. Abu Dawud, tom 2, nr 2302, str. 629
Zasłony
Mężczyzna omal nie zabił swojej żony za to, że wyszła z domu bez zasłony. Znajdowała się na zewnątrz z powodu węża. Abu Dawud, tom 3, nr 5237–5238, str. 1448–1449
„…Allah nie przyjmuje modlitwy kobiety, która osiągnęła dojrzałość płciową, chyba że nosi zasłonę”. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 639, str. 168
Przepis nakazujący kobiecie zakrywanie twarzy jest częścią przepisu nakazującego jej zakrywanie intymnych części ciała. Abu Dawud, tom 2, przypis 2749, str. 935
Małżeństwo tymczasowe
„Al-Zuhri powiedział: Byliśmy z 'Umarem ibn 'Abd al-'Azizem. Rozmawialiśmy tam o małżeństwie tymczasowym. Pewien mężczyzna o imieniu Rabi’ ibn Saburah powiedział: Świadczę, że mój ojciec powiedział mi, iż Wysłannik Allaha (niech spoczywa w pokoju) zakazał tego podczas Pielgrzymki Pożegnalnej (1399). (2068) Rabi’ ibn Saburah przekazał na podstawie relacji swojego ojca: Wysłannik Allaha (niech pokój będzie z nim) zakazał zawierania tymczasowych małżeństw z kobietami.” W przypisie 1399 czytamy: „Mut’ah (małżeństwo tymczasowe) zostało zakazane przez Proroka (niech spoczywa w pokoju) przy sześciu okazjach, a mianowicie podczas bitwy pod Khaybar, podczas umrah zadośćuczynienia (’Umrat al-Qada), podczas podboju Mekki, podczas bitwy pod Awtas, podczas bitwy pod Tabuk oraz podczas Pielgrzymki Pożegnalnej. Al-Thawri powiedział: Prawidłowe jest twierdzenie, że małżeństwo tymczasowe zostało dopuszczone dwukrotnie i zakazane dwukrotnie. Zostało dopuszczone przed bitwą pod Khaibar, ale zakazane przy tej samej okazji. Ponownie zostało dopuszczone podczas podboju Mekki i zakazane przy tej samej okazji. Miało to miejsce w roku bitwy pod Awtas. Od tego momentu zostało zakazane na zawsze. Takie stanowisko zajmują wszyscy Towarzysze i uczeni. Niektórzy spośród Towarzyszy uważali je za dozwolone, ale później wycofali się ze swojej opinii. Obecne stanowisko jest takie, że małżeństwo tymczasowe jest na zawsze zabronione według wszystkich sunnitów (ortodoksyjnych muzułmanów)”. [W przeciwieństwie do tego niektórzy hanbalici nadal jednak uznają mu’tah]. Abu Dawud, tom 2, nr 2067–2069 oraz przypis 1399, str. 554
Kobiety w islamie
'Umar nakazał swojemu synowi 'Abd Allahowi, by rozwiódł się ze swoją żoną, ale ten odmówił, ponieważ ją kochał. W związku z tym 'Umar udał się do Mahometa, a Mahomet nakazał mu, by się z nią rozwiódł. Abu Dawud, tom 3, nr 5119, str. 1422
Żona nie może pościć ponad wyznaczony limit ani wpuszczać nikogo do domu bez zgody męża. Abu Dawud, tom 2, nr 2452, 2453, str. 677–678
Mahomet nie zganił męża, który uderzył swoją żonę za to, że modliła się i pościła ponadto. Abu Dawud, tom 2, nr 2453, str. 677–678
Czarny pies lub kobieta przerywają modlitwę. Albo pies i kobieta w okresie menstruacji przerywają modlitwę. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 702, 703, str. 181
Modlitwa jest zabroniona po modlitwie popołudniowej, z wyjątkiem sytuacji, gdy słońce znajduje się wysoko na niebie. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 1269, str. 335. O czasach, w których modlitwa jest zabroniona, wspomina również Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 1272–1273, str. 336
„’Abd Allah bin 'Umar przekazał słowa Posłańca Allaha (niech pokój będzie z nim): Nie widziałem nikogo bardziej niedoskonałego pod względem rozumu i religii niż mądre spośród was (kobiety). Pewna kobieta zapytała: „Na czym polega ta wada rozumu i religii?”. Odpowiedział: „Wadą rozumu jest zeznanie dwóch kobiet w sprawie jednego mężczyzny, a wadą wiary jest to, że jedna z was nie pości podczas ramadanu (gdy ma miesiączkę) i przez kilka dni nie modli się”. Abu Dawud, tom 3, nr 4662, str. 1312. Przypis 4082 na tej samej stronie mówi: „To pokazuje, że kobiety mają braki w wierze. Na tej podstawie Abu Dawud twierdzi, że wiara może się wzmacniać i słabnąć”.
Kobieta w okresie menstruacji nie może przebywać w meczecie. (Może jednak wejść do niego na krótką chwilę.) Abu Dawud, tom 1, przypis 113, str. 57
Kobieta w okresie menstruacji nie może recytować Koranu. Abu Dawud, tom 1, przypis 111, str. 56
Kobiety nie musiały przychodzić, aby nadrobić modlitwy opuszczone w czasie menstruacji. Abu Dawud, tom 1, księga 1, nr 262–265, str. 65–66
Nie stosujcie przerywania stosunku (praktyki seksualnej), po prostu róbcie wszystko z niewolnicami i jeńczyniami. Abu Dawud, tom 2, nr 2166–2168, str. 582
„On [Mahomet] odpowiedział: «Ukrywajcie swoje intymne części ciała, z wyjątkiem przed swoją żoną i tymi, które posiadacie jako własność (niewolnice)»”. Abu Dawud, tom 3, nr 4006, str. 1123. Nie muszą być żonami niewolnic.
Abu Dawud, tom 3, nr 4443–4445, str. 1244, wskazuje, że uprawianie seksu z niewolnicą, którą się posiada, jest dopuszczalne, ale mężczyzna zostanie wychłostany za uprawianie seksu z niewolnicą swojej żony.
Mocz dziewczynki należy dokładnie zmyć; w przypadku chłopca wystarczy go spryskać. Abu Dawud, tom 1, księga 1, nr 374–379, str. 97–98
Kobieta nie powinna wręczać prezentów pochodzących ze wspólnego majątku z mężem. Abu Dawud, tom 2, nr 3539, str. 1006. Wynika to ogólnie z tego, że kobiecie brakuje mądrości i inteligencji. Abu Dawud, tom 2, przypis na str. 1006
„Aisza powiedziała: Habiba, córka Sahla, była żoną Thabita ibn Qaisa ibn Shimmasa. On ją uderzył i złamał jej część ciała. Przyszła więc po porannej modlitwie do Proroka (niech spoczywa w pokoju) i złożyła skargę na swojego męża. Prorok (niech spoczywa w pokoju) wezwał Thabita ibn Qaisa i rzekł (do niego): Weź część jej majątku i rozstaj się z nią. Ten zapytał: Czy to słuszne, Apostołu Allaha? On odpowiedział: Tak. Mężczyzna rzekł: Dałem jej w posagu dwa ogrody o powierzchni min, które już są w jej posiadaniu. Prorok (niech spoczywa w pokoju) rzekł: Weź je i rozstań się z nią”. Należy zauważyć, że mężczyzna odzyskał swoje ogrody po tym, jak pobił swoją żonę i spowodował u niej obrażenia. Abu Dawud, tom 2, nr 2220, str. 600
Muzułmańscy eksperci prawni nie są zgodni co do kwestii obrzezania dziewcząt. Abu Dawud, tom 3, przypis 4257, str. 1451
Bibliografia
Sunan Abu Dawud: angielskie tłumaczenie z komentarzami prof. Ahmada Hasana. Wydawnictwo, księgarnia i eksporter Sh. Muhammad Ashraf: Lahore – Pakistan. 1984)
Częściowa lista hadisów Abu Dawuda dostępna jest online pod adresem:
http://cwis.usc.edu/dept/MSA/fundamentals/hadithsunnah/abudawud/
Święty Koran: angielskie tłumaczenie znaczeń i komentarz. Przekład: 'Abdullah Yusuf 'Ali. Poprawione i zredagowane przez Prezydium ds. Badań Islamskich, IFTA, Nauk i Doradztwa. Kompleks Drukarni Świętego Koranu im. Króla Fahda. (bez daty)
Al-Bukhari, Sahih Al-Bukhari. (przetłumaczone przez Muhammada Muhsina Khana, opublikowane przez al Maktabat Al Salafiat Al Madinato Al Monawart. (bez daty) (9 tomów)
Sahih Muslim autorstwa imama Muslim. Przetłumaczone na język angielski przez 'Abdula Hamida Siddiqiego. Międzynarodowe Islamskie Wydawnictwo. (bez daty)
Biblia studyjna NIV: Nowa wersja międzynarodowa. Wydawnictwo biblijne Zondervan. 1985.
The Holy Bible, Berean Standard Bible (BSB), Bible Hub i Berean.Bible. 2016–2025. Domena publiczna. https://berean.bible
Aby uzyskać więcej informacji, prosimy o kontakt pod adresem www.MuslimHope.com