< Hadisy Buchariego

Setki tysięcy hadisów (przekazań) rzekomo opisują nauki i czyny Mahometa oraz jego najbliższych wyznawców. Pierwsi muzułmanie przeanalizowali je, próbując ustalić, które z nich są autentyczne. Istnieje sześć zbiorów hadisów, które sunnici uznają za „sahih”, czyli autentyczne i miarodajne. Uważają je za niemal równie ważne jak sam Koran. Najdłuższym z nich jest dziewięciotomowy „Sahih al-Bukhari”, zawierający 7 275 hadisów. Poniżej przedstawiono fragmenty ze zbioru Buchariego, które mogą zainteresować zarówno czytelników muzułmańskich, jak i niemuzułmańskich. Cytaty te pochodzą z tłumaczenia „The Translation of the Meanings of Sahih Al-Bukhari Arabic-English” autorstwa dr. Muhammada Mushina Khana z Uniwersytetu Islamskiego w Medynie Al-Munawwara w Arabii Saudyjskiej.

Brak kultu Mahometa

„Następnie Abu Bakr wygłosił Tashahud (tj. nikt nie ma prawa być czczonym poza Allahem, a Mahomet jest Posłańcem Allaha)... Abu Bakr powiedział: „Amma ba’du, ktokolwiek spośród was czcił Mahometa, ten niech wie, że Mahomet nie żyje, ale kto czcił Allaha, ten niech wie, że Allah żyje i nigdy nie umrze. Allah powiedział: «Mahomet jest jedynie Posłańcem»” – Buchari, tom 2, księga 23 (Księga pogrzebów), rozdział 3, nr 333, str. 188–189.

Mimo to muzułmanie darzyli Mahometa ogromnym szacunkiem. „Na Allaha, ilekroć Wysłannik Allaha pluł, ślina spadała na dłoń jednego z (tj. towarzyszy Proroka), który rozcierał ją na swojej twarzy i skórze; jeśli wydawał im polecenie, natychmiast je wykonywali; jeśli dokonywał ablucji, walczyli o pozostałą wodę; a kiedy z nim rozmawiali, ściszali głosy i z szacunku nie patrzyli mu nieustannie w twarz”. Bukhari, tom 3, księga 50 (Warunki), rozdział 13, nr 891, str. 564–565.

Zakaz spożywania napojów odurzających

„Opowiadała Aisza [żona Mahometa]: Prorok powiedział: «Wszystkie napoje powodujące odurzenie są haram (zabronione) do spożycia»”. Buchari, tom 1, księga 4 (Księga ablucji), rozdział 75, nr 243, str. 153.

„Przekazał Abu Huraira: »Prorok powiedział: «Cudzołożnik w chwili, gdy dopuszcza się nielegalnego stosunku płciowego, nie jest wierzącym; osoba w chwili spożywania napoju alkoholowego nie jest wierzącą; a złodziej w chwili kradzieży nie jest wierzącym»”. Bukhari, tom 7, księga 69 (Księga napojów), rozdział 1, nr 484, str. 339.

Muzułmanom zabronione jest również sprzedawanie wina, bożków i wieprzowiny. Sahih Muslim, tom 3, księga 9 (Księga handlu), rozdziały 621–622, nr 3835–3840, str. 828–830. Nie mogą oni kupować, sprzedawać ani przewozić wina. Ibn Majah, tom 4, księga 30 (Księga napojów), nr 3380–3381, str. 493–494; tom 4, księga 30, nr 3382, str. 494. Sprzedaż alkoholu jest zabroniona w Bukhari, tom 1, księga 8 (Księga modlitwy), rozdz. 73, nr 449, str. 267.

Czy Mahomet pokazał, jak księżyc rozpadł się na dwie części?

„Poganie zażądali od Proroka, by pokazał im cud. Prorok pokazał im rozstąpienie księżyca. Opowiadał Abdullah ibn Masud: Za życia Proroka księżyc rozstąpił się na dwie części, a wtedy Prorok rzekł: «Bądźcie tego świadkami»”. Bukhari, tom 4, księga 56 (Cnoty i zasługi Proroka oraz jego towarzyszy), rozdział 26, nr 830, str. 533.

„Anas przekazał, że mieszkańcy Mekki poprosili Posłańca Allaha, by pokazał im cud, a on pokazał im rozstąpienie księżyca”. Buchari, tom 4, księga 56 (Cnoty i zasługi Proroka oraz jego towarzyszy), rozdział 26, nr 831, str. 533.

„Ibn 'Abbas przekazał: Księżyc rozdzielił się na dwie części za życia Proroka”. Buchari, tom 4, księga 56 (Cnoty i zasługi Proroka i jego towarzyszy), rozdz. 26, nr 832, str. 534.

Czy gwiazdy mają uderzać w szatany?

„Stworzenie tych gwiazd ma trzy cele: są one ozdobą nieba, pociskami do uderzania w szatany oraz znakami wskazującymi drogę podróżnym. Jeśli więc ktoś próbuje znaleźć inną interpretację, jest w błędzie i tylko marnuje swój wysiłek...” Bukhari, tom 4, księga 54 (Początek stworzenia), rozdział 3, uwaga tłumacza przed nr 421, str. 282.

Pamięć Abu Hurajry

„Opowiadał Abu Huraira: Powiedziałem: «O Wysłanniku Allaha! Słyszę od ciebie wiele przekazów, ale je zapominam». On odpowiedział: «Rozłóż swój płaszcz». Rozłożyłem płaszcz, a on poruszył obiema rękami, jakby coś nabierał, i wysypał je na płaszcz, po czym rzekł: «Owiń to». Owinąłem to wokół siebie i od tamtej pory nigdy nie zapomniałem ani jednego hadisu”. Buchari, tom 4, księga 56 (Cnoty i zasługi Proroka oraz jego towarzyszy), rozdział 27, nr 841, str. 538. Zob. również Buchari, tom 9, księga 92 (Trzymanie się Kur’anu i tradycji Proroka), rozdz. 22, nr 452, str. 332; tom 1, księga 3 (Księga wiedzy), rozdz. 43, nr 119, str. 89.

Szatan w twoim nosie

„Opowiadał Abu Huraira: Prorok powiedział: «Jeśli ktoś z was obudzi się ze snu i dokona ablucji [rytualnego obmycia], powinien umyć nos, wlewając do niego wodę, a następnie wydmuchując ją trzykrotnie, ponieważ szatan przebywał w górnej części jego nosa przez całą noc».”(1) W przypisie tłumacza (1) czytamy: „Powinniśmy wierzyć, że szatan rzeczywiście przebywa w górnej części nosa, choć nie potrafimy pojąć, w jaki sposób, ponieważ dotyczy to świata niewidzialnego, o którym nie wiemy nic poza tym, co Allah przekazuje nam za pośrednictwem Swojego Apostoła”. Buchari, tom 4, księga 54 (Początek stworzenia), rozdział 10, nr 516, str. 328.

Wiara w Mahometa, gdy w pobliżu krążą muchy

„Opowiadał Abu Huraira: Prorok powiedział: «Jeśli mucha domowa wpadnie do napoju któregokolwiek z was, niech ją zanurzy (w napoju), gdyż jedno z jej skrzydeł jest źródłem choroby, a drugie zawiera lekarstwo na tę chorobę»”. Buchari, tom 4, księga 54 (Początek stworzenia), rozdział 16, nr 537, str. 338. Zob. również Abu Dawud, tom 3, księga 21 (Księga o pożywieniu), nr 3835, str. 1080.

„Opowiadał Abu Huraira: Wysłannik Allaha powiedział: «Jeśli mucha wpadnie do naczynia któregokolwiek z was, niech zanurzy ją całą (w naczyniu), a następnie wyrzuci, gdyż w jednym z jej skrzydeł tkwi choroba, a w drugim – uzdrowienie (1) (antidotum na nią), tj. lekarstwo na tę chorobę»”. Bukhari, tom 7, księga 71 (Księga medycyny), rozdział 58, nr 673, str. 452–453.

Przypis tłumacza (1) brzmi: „Z medycznego punktu widzenia jest obecnie powszechnie wiadomo, że mucha przenosi pewne patogeny na niektórych częściach swojego ciała, o czym wspomniał Prorok (około 1400 lat temu, kiedy ludzie wiedzieli bardzo niewiele o współczesnej medycynie). Podobnie Allah stworzył organizmy i inne mechanizmy, które zabijają te patogeny, np. grzyb penicylinowy zabija organizmy chorobotwórcze, takie jak gronkowce [Staphylococci] i inne itp. Niedawno przeprowadzono eksperymenty pod nadzorem, które wskazują, że mucha przenosi chorobę (patogeny) wraz z antidotum na te organizmy. Zazwyczaj, gdy mucha dotyka płynnego pokarmu, zanieczyszcza go swoimi patogenami, dlatego należy ją zanurzyć, aby uwolnić również antidotum na te patogeny, które będzie działało jako przeciwwaga dla patogenów. W tej sprawie napisałem również za pośrednictwem mojego przyjaciela do dr. Muhammada M. El-SAMAHY’ego, kierownika Katedry Hadisów na Uniwersytecie Al-Azhar w Kairze (Egipt), który napisał artykuł na temat tego hadisu, a w odniesieniu do aspektów medycznych wspomniał, że mikrobiolodzy udowodnili, iż w brzuchu muchy żyją jako pasożyty podłużne komórki drożdżowe, które – aby powtórzyć swój cykl życiowy – wystają przez przewody oddechowe muchy, a gdy mucha zostanie zanurzona w płynie, komórki te pękają w płynie, a ich zawartość stanowi antidotum na patogeny, które przenosi mucha”.

Prawie wszyscy współcześni lekarze, o ile nie są muzułmanami, wyśmialiby celowe zanurzenie muchy w napoju.

Mahomet nie był bezgrzeszny

„Opowiadał Abu Huraira: … Co mówisz w przerwie między takbir a recytacją? Prorok powiedział: … O Allahu! Oddziel mnie od moich grzechów (winy) tak, jak Wschód i Zachód są od siebie oddzielone, i oczyść mnie z grzechów tak, jak biała szata jest oczyszczana z brudu (po dokładnym praniu). O Allahu! Zmyj moje grzechy wodą, śniegiem i gradem”. Buchari, tom 1, księga 12 (Cechy modlitwy), rozdz. 8, nr 711, str. 398. Zob. również sura 40:55; 48:1-2 oraz Buchari, tom 1, księga 2 (Wiara), rozdz. 13, nr 19, str. 23; tom 1, księga 12 (Cechy modlitwy), rozdz. 57, nr 781, str. 434; tom 6, księga 60 (Księga komentarzy), rozdz. 3, nr 3, str. 4; tom 8, księga 75 (Inwokacje), rozdz. 3, nr 319, str. 213.

Kiedyś Mahomet został zaczarowany (znaleziono się pod wpływem zaklęcia)

„Opowiadała Aisza: Na Proroka rzucono zaklęcie, przez co zaczął mu się wydawać, że robi coś, czego w rzeczywistości nie robił. Pewnego dnia modlił się do Allaha przez długi czas, a potem powiedział: «Czuję, że Allah natchnął mnie, jak się wyleczyć»...” Bukhari, tom 4, księga 54 (Początek stworzenia), rozdział 10, nr 490, str. 317. Zob. również tom 4, księga 53 (Obowiązek oddawania khumus), rozdział 34, nr 400, str. 267; tom 8, księga 73 (Dobre obyczaje), rozdział 56, nr 89, str. 56–57; tom 8, księga 75 (Księga modlitw), rozdział 59, nr 400, str. 266–267. tom 7, nr 658–660, str. 441–443. Zob. również Sahih Muslim, tom 2, księga 4 (Księga modlitwy), rozdział 309, nr 1888, str. 411

Mohammed został zaczarowany. Opowiadała Aisha: Prorok przez taki a taki okres czasu wyobrażał sobie, że odbył stosunek płciowy ze swoją żoną, podczas gdy w rzeczywistości tak nie było. Pewnego dnia powiedział do mnie: „O Aisha! Allah udzielił mi wskazówek w sprawie, o którą Go prosiłem. Przyszło do mnie dwóch mężczyzn, z których jeden usiadł przy moich stopach, a drugi przy mojej głowie. Ten siedzący przy moich stopach zapytał tego przy mojej głowie (wskazując na mnie): «Co jest nie tak z tym człowiekiem?». Ten drugi odpowiedział: «Jest pod wpływem magii». Pierwszy zapytał: «Kto rzucił na niego zaklęcie?». Drugi odpowiedział: «Lubaid bin A’sam». Pierwszy zapytał: «Jakiego materiału użył?». Ten drugi odpowiedział: „Skórkę pyłku z męskiej palmy daktylowej z grzebieniem i przyklejonymi do niego włosami, przechowywaną pod kamieniem w studni Dharwan”. Następnie Prorok udał się do tej studni i rzekł: „To jest ta sama studnia, którą pokazano mi we śnie. Wierzchołki jej palm daktylowych wyglądają jak głowy diabłów, a jej woda przypomina napar z henny”…Aisza dodała: „(Czarownik) Lubaid bin A’sam był mężczyzną z plemienia Bani Zuraiq, sojusznikiem Żydów”. Buchari, tom 8, księga 73 (Dobre obyczaje), rozdz. 56, nr 89, str. 57. Zob. również Buchari, tom 8, księga 75 (Księga inwokacji), rozdz. 59, nr 400, str. 266

Córki Allaha

W Arabii przed pojawieniem się Mahometa plemię Mahometa, Kurajszyci, wierzyło w boga o imieniu Allah (lub Al’Ilah), który miał trzy córki: Al-Lat, Al-Uzza i Manat.

„Opowiadał 'Urwa, … o Ansar, którzy przyjmowali stan ihram w celu oddawania czci bożkowi zwanemu 'Manat’, którego czcili w miejscu zwanym Al-Mushallal…” Buchari, tom 2, księga 26 (Pielgrzymka hadżdż), rozdział 78, nr 706, str. 413.

„Ten werset został objawiony w związku z Ansarami, którzy przyjmowali stan ihramu w celu oddania czci bożkowi Manat, który znajdował się obok miejsca zwanego Qudaid...” Buchari, tom 3, księga 27 (Pielgrzymka 'Umra), rozdział 10, nr 18, str. 11. Al-Lat i Al-Uzza są wspomniane w Buchari, tom 8, księga 74 (Księga o proszeniu o pozwolenie na wejście), rozdział 52, nr 314, str. 209; tom 5, nr 375, str. 259

Uchylone wersety Koranu

„Wtedy Allah objawił nam werset, który później znalazł się wśród tych unieważnionych”. Buchari, tom 5, księga 59 (Księga wypraw wojskowych), rozdział 27, nr 416, str. 288.

„Opowiadał Anas ibn Malik: ... Został objawiony werset Koranu dotyczący tych, którzy zginęli pod Bi’r-Ma’uną, który recytowaliśmy, ale który później został unieważniony. Werset ten brzmiał: «Powiedzcie naszemu ludowi, że spotkaliśmy naszego Pana. On jest z nas zadowolony i sprawił, że my jesteśmy zadowoleni»”. Buchari, tom 4, księga 52 (Księga dżihadu), rozdział 19, nr 69, str. 53. Zob. również Historia al-Tabari, tom 7, str. 156. Wers ten nie występuje w dzisiejszych egzemplarzach Koranu.

Inne odniesienia do zniesionych wersetów to: Buchari, tom 4, księga 52 (Księga dżihadu), rozdział 8, nr 57, str. 45, Bukhari, tom 4, księga 52 (Księga dżihadu), rozdział 184, nr 299, str. 191 oraz Bukhari, tom 5, księga 59 (Księga wypraw wojskowych), rozdział 27, nr 421, str. 293 – wszystkie one powtarzają to samo na temat tego samego wersetu.

Pewnego razu Mahomet poszedł na kompromis i powiedział w odniesieniu do córek Allaha w surze 53:19, że „należy mieć nadzieję na ich wstawiennictwo”. Mahomet stwierdził, że powinniśmy liczyć na pomoc tych trzech bożków.

Wyznawcy Mahometa byli zdumieni, że to powiedział. Później Mahomet zmienił zdanie i stwierdził, że oszukał go szatan. Wersety te zostały uchylone lub usunięte. Uczeni muzułmańscy nazywają je „wersetami szatańskimi”. Interesujące jest zapoznanie się z muzułmańskimi wyjaśnieniami, w jaki sposób prawdziwy prorok mógł coś takiego powiedzieć.

Porównanie z Jezusem

Jedną z rzeczy, co do której chrześcijanie i większość muzułmanów są zgodni, jest to, że Jezus był bezgrzeszny. Dla porównania przeczytaj o życiu Jezusa w Ewangeliach.

Mahomet i handel niewolnikami

„Opowiadał Anas bin Malik: Wysłannik Allaha był w podróży i miał czarnego niewolnika imieniem Anjasha, który prowadził wielbłądy...” Buchari, tom 8, księga 73 (Dobre obyczaje), rozdz. 95, nr 182, str. 117.

„Opowiadał Anas: … A Anjashah, niewolnik Proroka [Mahometa], prowadził ich wielbłądy…” Buchari, tom 8, księga 73 (Dobre obyczaje), rozdział 111, nr 221, str. 142.

„Opowiadał Dżabir ibn 'Abdulláh: Pewien mężczyzna spośród nas oświadczył, że jego niewolnik zostanie uwolniony po jego śmierci. Prorok wezwał tego niewolnika i sprzedał go(1). Niewolnik zmarł w tym samym roku”. Przypis do (1) brzmi: „Osoba, która miała uwolnić niewolnika, była w potrzebie, więc Prorok sprzedał niewolnika w jej imieniu, pozwalając jej unieważnić obietnicę uwolnienia niewolnika po swojej śmierci”. Buchari, tom 3, księga 45 (Księga zastawów na terenach zamieszkanych przez stałą ludność), rozdział 9, nr 711, str. 427.

„Następnie mężczyzna imieniem Rifa’a ibn Zaid… podarował Apostołowi Allaha niewolnika o imieniu Mid’am”. Buchari, tom 8, księga 78 (Księga przysięg i ślubowań), rozdz. 33, nr 698, str. 455.

„Sprzedaż mudabbara (tj. niewolnika, któremu pan obiecał uwolnienie po swojej śmierci)”. (433) Opowiadał Dżabir: Prorok sprzedał mudabbara (w imieniu jego pana, który wciąż żył i potrzebował pieniędzy)”. Buchari, tom 3, księga 34 (Księga sprzedaży, tj. transakcji), rozdział 112, nr 433 i poprzednie, str. 238.

„Pewien mężczyzna z plemienia Ansar uczynił swojego niewolnika mudabbarem i nie posiadał żadnego innego majątku poza nim. Gdy Prorok o tym usłyszał, rzekł (do swoich towarzyszy): «Kto chce go (tj. niewolnika) dla mnie kupić?» Nu’aim bin An-Nahham kupił go za osiemset dirhamów.” Bukhari, tom 8, księga 79 (Księga zadośćuczynienia za niespełnione przysięgi), rozdz. 7, nr 707, str. 464.

„Opowiadał 'Ammar: Widziałem Posłańca Allaha i nie było przy nim nikogo poza pięcioma niewolnikami, dwiema kobietami i Abu Bakrem (tj. byli to wówczas jedyni nawróceni na islam)”. Buchari, tom 5, księga 57 (Towarzysze Proroka), rozdz. 6, nr 12, str. 8.

„On [Ibn Az-Zubair] wysłał jej [Aiszy] dziesięciu niewolników, których ona uwolniła jako zadośćuczynienie za (nie dotrzymanie) swojej przysięgi. Aisza uwolniła kolejnych niewolników w tym samym celu, aż uwolniła czterdziestu niewolników. Powiedziała: „Szkoda, że nie określiłam, co zrobię w przypadku niedotrzymania mojej przysięgi, kiedy ją składałam, abym mogła to zrobić bez trudu.”(1)

Przypis (1) brzmi: „Aisza nie określiła, co zrobi, jeśli nie dotrzyma obietnicy, dlatego uwolniła tak wielu niewolników, aby mieć pewność co do adekwatności swojej pokuty”. Buchari, tom 4, księga 56 (Cnoty i zasługi Proroka oraz jego towarzyszy), rozdz. 2, nr 708, str. 465.

„A 'Ata nie lubił patrzeć na te niewolnice, które były sprzedawane w Mekce, chyba że chciał je kupić”. Buchari, tom 8, księga 74 (Księga o proszeniu o pozwolenie), rozdział 2, nr 246, str. 162.

Stosunki seksualne z niewolnicami i jeńcami

„Czy można podróżować z niewolnicą, nie wiedząc, czy jest w ciąży, czy nie? Al-Hasan nie widział nic złego w tym, że jej pan ją całował lub pieścił.

Ibn 'Umar powiedział: „Jeśli niewolnica, która jest zdolna do stosunków seksualnych, zostanie komuś podarowana, sprzedana lub uwolniona, jej pan nie powinien odbywać z nią stosunku płciowego, zanim nie wystąpi u niej jedna miesiączka, aby upewnić się co do braku ciąży; w przypadku dziewicy nie ma takiej konieczności”.

„Ata powiedział: »Nie ma nic złego w pieszczotach z własną ciężarną (1) niewolnicą, o ile nie dochodzi do stosunku płciowego z nią. Allah powiedział: «Z wyjątkiem ich żon i (kobiet-jeńców), które posiadają ich prawe ręce (bo w tym przypadku nie ponoszą winy).»” Przypis (1) brzmi: „Ciężarna od innego mężczyzny, a nie od swojego obecnego pana”. Buchari, tom 3, księga 34 (Księga sprzedaży, tj. transakcji), rozdział 113, po nr 436, str. 239–240. (Ten sam 'Ata, co poprzednio.)

„Abu Sai’id Al-Khudri opowiadał, że gdy siedział z Posłańcem Allaha, rzekł: »O Posłańcze Allaha! Otrzymujemy kobiety-jeńców jako naszą część łupów i interesują nas ich ceny. Jaka jest twoja opinia na temat coitus interruptus?« [praktyka seksualna] Prorok odpowiedział: »Czy naprawdę to robicie? Lepiej dla was, abyście tego nie robili. Żadna dusza, której istnienie przeznaczył Allah, nie uniknie powstania”. Bukhari, tom 3, księga 34 (Księga sprzedaży, tj. targów), rozdział 111, nr 432, str. 237.

„Opowiadał Ibn Muhairiz: Wszedłem do meczetu i ujrzałem Abu Sa’ida Al-Khudriego, usiadłem obok niego i zapytałem go o Al-’Azl (tj. coitus interruptus). Abu Sa’id powiedział: „Wyruszyliśmy z Posłańcem Allaha na ghazwę [bitwę] przeciwko Banu al-Mustaliq i otrzymaliśmy jeńców spośród arabskich jeńców. Pragnęliśmy kobiet, a celibat stał się dla nas ciężki, więc chętnie praktykowaliśmy coitus interruptus. Kiedy więc zamierzaliśmy to uczynić, powiedzieliśmy: «Jak możemy to zrobić, nie zapytawszy najpierw Posłańca Allaha, który jest wśród nas?» Zapytaliśmy go o to, a on odpowiedział: „Lepiej dla was, abyście tego nie robili, gdyż jeśli jakakolwiek dusza jest przeznaczona do istnienia aż do Dnia Zmartwychwstania, to będzie istnieć”. Buchari, tom 5, księga 59 (Księga wypraw wojskowych), rozdział 31, nr 459, str. 317. To samo stwierdza Bukhari, tom 8, księga 77 (Księga al-Qadr), rozdz. 3, nr 600, str. 391. Innymi słowy, co ma być, to będzie, więc nie należy w sposób nienaturalny przerywać w połowie. Mahomet nigdy nie potępiał molestowania seksualnego jeńców wojennych ani niewolnic należących do mężczyzny.

Aisza i Zainab bint Dżasz

„Opowiadał ojciec Hishama: Chadidża zmarła trzy lata przed wyjazdem Proroka do Medyny. Przebywał tam przez około dwa lata, a następnie poślubił Aiszę, gdy była dziewczynką w wieku sześciu lat, i skonsumował to małżeństwo, gdy miała dziewięć lat”. Buchari, tom 5, księga 58 (Zasługi Ansarów), rozdział 43, nr 236, str. 153. Zob. tom 5, księga 58 (Zasługi Ansarów), rozdz. 43, nr 234, s. 152.

Zainab bint Jahsh była żoną adoptowanego syna Mahometa, dopóki Mahomet nie ogłosił sury, zgodnie z którą miała ona rozwieść się z jego synem i poślubić Mahometa. Zainab „chwaliła się przed innymi żonami Proroka i mawiała: «Allah poślubił mnie (z Prorokiem) w Niebiosach»”. Bukhari, tom 9, księga 93 (Monoteizm), rozdział 22, nr 517, str. 382; również księga 93 (Monoteizm), rozdział 22, nr 516, 518, str. 381–383. Innymi słowy, wiecznie istniejący, nie stworzony niebiański Koran wspomniał o małżeństwie Zainab.

Islam a kobiety

„»Jak to się dzieje, że ktoś z was bije swoją żonę tak, jak bije ogiera, a potem może ją obejmować (spać z nią)?« A Hisham odpowiedział: »Tak jak bije swojego niewolnika.«” Buchari, tom 8, księga 73 (Księga dobrych obyczajów), rozdział 43, nr 68, str. 42.

„Opowiadał Abu Huraira: Wysłannik Allaha powiedział: »Traktujcie kobiety dobrze, gdyż kobieta została stworzona z żebra, a najbardziej wygiętą częścią żebra jest jego górna część, więc jeśli spróbujecie ją wyprostować, pęknie; ale jeśli pozostawicie ją taką, jaka jest, pozostanie wygięta. Traktujcie więc kobiety dobrze.” Buchari, tom 4, księga 55 (Księga Proroków), rozdział 1, nr 548, str. 346.

„Opowiadał Abdullah ibn Qais al-Asz’ari: Prorok powiedział: »Namiot (w Raju) jest jak pusta perła o wysokości trzydziestu mil, a w każdym rogu namiotu wierzący będzie miał rodzinę, której inni nie będą mogli zobaczyć«”. Buchari, tom 4, księga 54 (Księga początku stworzenia), rozdział 7, nr 466, str. 306.

Kobiety w świetle prawa islamskiego

„Przekazał Abu Sai’id Al-Khudri: Prorok powiedział: «Czyż zeznanie kobiety nie jest równe połowie zeznania mężczyzny?». Kobiety odpowiedziały: «Tak». On rzekł: «Wynika to z niedoskonałości umysłu kobiety»”. Buchari, tom 3, księga 48 (Księga świadków), rozdział 12, nr 826, str. 502.

„On [Mahomet] powiedział: «Nigdy nie odniesie sukcesu naród, który ustanowi kobietę swoim władcą»”. Buchari, tom 9, księga 88 (Księga Cierpień), rozdział 18, nr 219, str. 171.

Małżeństwo tymczasowe (mut’a)

„Opowiadał Ali ibn Abi Talib: W dniu bitwy pod Chajbar Apostoł Allaha zakazał mut’a (tj. małżeństwa tymczasowego) oraz spożywania mięsa osła”. Buchari, tom 5, księga 59 (Księga wypraw wojskowych), rozdział 37, nr 527, str. 372. Bukhari, tom 7, księga 62 (Małżeństwo), rozdział 32, nr 50, 52, str. 36, 37 również porusza tę kwestię. Większość, choć nie wszyscy, sunniccy muzułmanie nie praktykują małżeństw tymczasowych, podczas gdy wielu szyickich muzułmanów uczy się, że jest to dopuszczalne.

Stosunki rasowe i posiadanie przez Mahometa czarnych niewolników

„Opowiadał Anas: Prorok powiedział: «Słuchajcie i bądźcie posłuszni (swojemu przywódcy), nawet gdyby waszym przywódcą został Etiopczyk, którego głowa przypomina rodzynek»”. Bukhari, tom 1, księga 11 (Księga wezwania do modlitwy), rozdz. 54, nr 662, str. 375 (także Ibn-i-Majah, tom 4, księga 24 (Księga dżihadu), rozdz. 39, nr 2860, str. 196) To samo stwierdza Bukhari, tom 1, księga 11 (Księga wezwania do modlitwy), rozdział 55, nr 664, str. 376.

Jak wspomniano wcześniej, Mahomet był właścicielem niewolników, który posiadał co najmniej jednego czarnego niewolnika. (Bukhari, tom 6, księga 60, rozdział 316, nr 435, str. 407; tom 9, księga 91 (Księga informacji przekazanych przez osobę prawdomówną), rozdział 3, nr 368, str. 275) Mahomet sprzedał dwóch czarnych niewolników, aby uwolnić innego niewolnika, który stał się muzułmaninem, jak podaje Ibn-i-Majah, tom 4, księga 24 („Księga dżihadu”), rozdział 41, nr 2869, str. 202. Oto cytaty.

„Następnie ubrałem się i udałem się do rezydencji Wysłannika Allaha, a oto przebywał on w jednej ze swoich górnych komnat, przed którą na pierwszym stopniu siedział czarny niewolnik Wysłannika Allaha.” (Bukhari, tom 6, księga 60, rozdział 316, nr 435, str. 407)

„Opowiadał Umar: Przyszedłem i oto Wysłannik Allaha przebywał w mashroba (pokoju z balkonem), a na szczycie schodów stał czarny niewolnik Wysłannika Allaha.” (Bukhari, tom 9, księga 91, rozdział 3, nr 368, str. 275)

Ten przypadek jest interesujący, ponieważ Mahomet kupił niewolnika, który stał się muzułmaninem (prawdopodobnie po to, by go uwolnić). Zamiast zapłacić poprzedniemu panu gotówką, Mahomet sprzedał dwóch swoich czarnych niewolników. Nie wspomniano o rasie pierwszego niewolnika, ale z jakiegoś powodu uznano za istotne odnotować, że dwaj niewolnicy, których sprzedał Mahomet, byli czarni, i że potrzeba było dwóch z nich, aby kupić tego jednego niewolnika.

„Jabir (niech Allah będzie z nim zadowolony) miał powiedzieć, że przyszedł niewolnik i złożył przysięgę wierności Świętemu Prorokowi (niech spoczywa w pokoju i niech Allah go błogosławi) w związku z emigracją (hidżrą), a Święty Prorok (niech spoczywa w pokoju i niech Allah go błogosławi) nie wiedział, że był to niewolnik. Wtedy przyszedł jego pan, szukając go, na co Święty Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha niech będą z nim) rzekł: «Sprzedaj go mi». Wymienił go więc na dwóch czarnych niewolników. Od tego czasu [Mahomet] nie przyjmował już od nikogo przysięgi wierności, dopóki nie zapytał: „Czy jest on niewolnikiem?” (Ibn-i-Majah, tom 4, księga 24 (Księga Dżihadu), rozdz. 41, nr 2869, str. 202)

Hadisy Buchariego dostępne są online pod adresem

http://cwis.usc.edu/dept/MSA/fundamentals/hadithsunnah/bukhari/

oraz www.usc.edu/dept/MSA/fundamentals/hadithsunnah/

Komentarz dla chrześcijan

Chociaż możesz czuć się bardzo szczęśliwy, że nie musisz wierzyć w te rzeczy ani ich praktykować, nie okazuj dumy. Gdyby nie łaska Boża, mógłbyś znaleźć się w takiej niewoli, w której uważałbyś, że musisz to robić, by podobać się Bogu. Twoi przyjaciele wyznający sunnicki islam mogą nie być zbyt dobrze zaznajomieni ze swoimi pismami świętymi i mogą nie wiedzieć o tych sprawach. Pokaż im to i zapytaj, czy naprawdę chcą się w to angażować.

Bóg chce, abyśmy Go kochali; pragnie naszych serc i umysłów, a także naszego postępowania i czynów. Nie chce, abyśmy wierzyli w nieczyste praktyki z muchami ani w nieczyste czyny związane z jeńcami i niewolnicami. Bóg chce, abyśmy postępowali zgodnie z tym, czego nauczył nas w swoim Słowie, Biblii, oraz Jezus, który był kimś więcej niż tylko prorokiem – Izajasz nazwał Go Immanuelem (Bóg z nami).