Wiele osób, w tym niektórzy niedoinformowani chrześcijanie i muzułmanie, powie ci, że muzułmanie i chrześcijanie czczą tego samego Boga. A jednak kiedy ostatnio słyszałeś o muzułmaninie czczącym Jezusa? Od najdawniejszych czasów chrześcijanie, którzy woleli ponieść męczący śmierć, niż czcić kogokolwiek innego niż Prawdziwego Boga, głosili kult Jezusa. Jakże ironiczne jest to, że choć umierali, by nie popełnić bałwochwalstwa, to jednak przez cały czas je popełniali. Niezliczeni muzułmanie, odważni w walce, którzy przez wieki walczyli i ginęli, ponieważ Mahomet nakazał prowadzić dżihad przeciwko narodom chrześcijańskim i „innym” politeistom. Jakże ironiczne byłoby to, gdyby w imię czczenia Boga tak długo walczyli o zamknięcie miejsc kultu dla czcicieli Boga.
Szatan musiał wprowadzić w błąd jedną z tych grup. Albo Jezus jest Bogiem, a muzułmanie zostali diabelsko wprowadzeni w błąd, ginąc niepotrzebnie w walce. Albo też Jezus nie jest Bogiem, a chrześcijanie zostali diabelsko wprowadzeni w błąd, ginąc na próżno za swoją wiarę, nawet z rąk muzułmanów. Czy zgadzacie się, że jedna z tych grup musi być zasadniczo w błędzie?
Gdyby Bóg rzeczywiście objawił się – czy to poprzez zachowane nauki Jezusa, czy też zachowane nauki Mahometa – w jaki sposób obiektywna osoba mogłaby stwierdzić, która z nich jest prawdziwa? Niniejszy artykuł proponuje pewien sposób, ale najpierw muszę przyznać się wam do trzech rzeczy.
Trzy przyznania
1) Jezus we wczesnej fazie swojej ziemskiej służby nie twierdził, że jest Bogiem. Wyobraź sobie nieznanego nauczyciela, pojawiającego się pośród wyznających monoteizm Żydów i wygłaszającego takie twierdzenie bez żadnych dowodów ani wyjaśnień. Nie, dopiero w późniejszym okresie swojej służby Jezus faktycznie powiedział, że jest Bogiem.
2) Nie wystarczy wykazać, że Jezus twierdził, iż jest Bogiem. W przeciwnym razie ludzie mogliby definiować ten tytuł na wiele różnych sposobów. Musimy raczej wykazać, że był On Bogiem w tym sensie, że przyjmował cześć, twierdził, iż jest równy w czci Bogu Ojcu i był Jednością z Bogiem Ojcem, a nie odrębnym lub niższym bogiem.
3) Ponieważ większość muzułmanów kwestionuje wiarygodność zapisów słów Jezusa zawartych w ewangeliach, dla zbudowania „niepodważalnej” argumentacji ważne są potwierdzające dowody pochodzące od pierwszych uczniów Jezusa, a nawet to, co o chrześcijanach mówili niechrześcijanie.
W Ewangelii Jana 1:1 napisano po prostu, że Jezus jest Słowem Bożym i że Jezus jest Bogiem. Zobaczmy jednak, co sam Jezus powiedział.
Własne słowa Jezusa, że jest Bogiem
Sam Jezus powiedział, że jest Bogiem w Ewangelii Jana 8:58. Jezus odpowiedział: „Zanim Abraham się narodził, Ja jestem!”. Słowo „Ja jestem” było boskim imieniem Boga, używanym niezliczoną ilość razy w Starym Testamencie. Słowo to, „JHWH” w języku hebrajskim, wyjaśniono jako „imię własne” Boga w Księdze Wyjścia 3:14-15, 20:5; Księdze Izajasza 42:8; 44:6; to imię własne Boga zostało utracone przez muzułmanów. Żydzi albo poprawnie zrozumieli wypowiedź Jezusa, kiedy podnieśli kamienie, by Go ukamienować, albo też źle ją zinterpretowali. Jezus mógłby powiedzieć: „Tu jest pomyłka, źle mnie rozumiecie. Nie twierdzę, że jestem Bogiem, jak twierdzicie”. Nie ma jednak żadnej wzmianki o tym, by Jezus kiedykolwiek stwierdził, że doszło do pomyłki. Wręcz przeciwnie, mamy zapisy apostołów, a także ich uczniów, potwierdzające, że Jezus jest Bogiem.
Żydzi bezpośrednio odnieśli się do twierdzenia Jezusa w Ewangelii Jana 10:33: „Nie kamienujemy Cię za żadne dobre uczynki – odpowiedzieli – ale za bluźnierstwo, ponieważ Ty, zwykły człowiek, ogłaszasz się Bogiem”.
Jezus odpowiedział im, że
1) Skoro Pismo Święte w Psalmie 82:6-7 nazywa istoty nieboskie „bogami”, o ileż bardziej właściwe jest nazwanie Tego, który został w wyjątkowy sposób wyodrębniony jako Syn Boży, Bogiem.
2) Nawet jeśli nie uwierzycie samym słowom Jezusa, przynajmniej rozważcie cuda, aby zrozumieć, że Ojciec jest w Jezusie, a Jezus jest w Ojcu.
Przy innych okazjach uczeni w Piśmie i faryzeusze chcieli ukamienować Jezusa, ponieważ twierdził, że jest Bogiem. Wyobraźcie sobie teraz pobożną osobę, która wielokrotnie jest oskarżana o okrutną zbrodnię, której nie popełniła. Wyobraźcie sobie, że czasami ledwo jej się udaje uciec, ale za każdym razem nigdy nie zaprzecza, że popełniła tę zbrodnię. Czy potraficie to sobie wyobrazić? – Ja nie potrafię. A jednak właśnie tak, zdaniem niektórych krytyków, postąpił Jezus w przypadku zbrodni bluźnierstwa, twierdząc, że jest Bogiem.
Negatywne potwierdzenie: Jezus powiedział o faryzeuszach: „Jeśli nie uwierzycie, że Ja jestem, umrzecie w swoich grzechach”. Ewangelia Jana 8:24b.
Pozytywne potwierdzenie Tomasza: Uczeń Tomasz nazwał Jezusa Bogiem w Ewangelii Jana 20:28. Tomasz poszedł nawet dalej. W Ewangelii św. Jana20:28 czytamy, że Tomasz rzekł do Jezusa: „Pan mój i Bóg mój!”. Jezus odpowiedział Tomaszowi: „Ponieważ Mnie ujrzałeś, uwierzyłeś; błogosławieni są ci, którzy nie widzieli, a jednak uwierzyli”. W słowach Jezusa nie ma ani cienia nagany wobec Tomasza. W rzeczywistości jedyną, choćby w najmniejszym stopniu negatywną rzeczą, jaką powiedział Jezus, jest stwierdzenie, że ci, którzy nie widzieli Jezusa osobiście i wierzą (w to, co dotyczy Jezusa), są bardziej błogosławieni niż ci, którzy widzieli Jezusa i wierzą w to. Teraz albo
a) Tomasz się mylił i zgrzeszył, nazywając Jezusa Bogiem, a być może Jezus zgrzeszył, akceptując to i nie upominając Tomasza, albo
b) Jezus miał rację, potwierdzając słowa Tomasza.
Czy zgadzasz się, że albo: obaj mieli rację, albo że zarówno Tomasz, jak i Jezus byli w błędzie?
W Ewangelii Mateusza 13:41 Jezus miał wysłać swoich aniołów, którzy są aniołami Boga (Łukasz 12:8-9;15:10 ).
Jezus powiedział, że to On będzie sądził świat (Mt 24:31-46, 25:31-3; J 5:21-22, 27). Jednak to Bóg przyjdzie, by sądzić świat (Ps 50:1-6; Jo3:12 ; Pwt 32:35).
Podczas procesu Jezusa o bluźnierstwo przed Sanhedrynem mogli Go uwolnić. Wystarczyło, by Jezus powiedział: „Nie jestem Bogiem, a ludzie mylą się, sądząc, że nim jestem”. Jednak Jezus nigdy tego nie powiedział, a proces trwał dalej.
„Wszystko, co należy do Ojca, jest moje”. Ewangelia św. Jana 16:15a. Łatwo jest zrozumieć, gdy ktoś mówi: „Wszystko, co należy do mnie, oddaję Bogu”, ale Jezus mówi: „Wszystko, co należy do Ojca, jest moje”. Nigdy nie słyszałem, by ktoś wyjaśnił, jak to stwierdzenie mogłoby być prawdziwe, a Jezus nie byłby Bogiem.
Osoba niebędąca chrześcijaninem mogłaby się zastanawiać, czy te wersety nie zostały dodane znacznie później. Jednak starożytny rękopis biblijny zwany papirusem Bodmer II (125–175 r. n.e.) zachował fragmenty Ewangelii św. Jana 1:1–6:11; 6:35b–14:26; 14:29–30; 15:2–26; 16:2–4, 6–7; 16:10–20:20; 20:22–23; 20:25–21:9; 21:12, 17.
Jezus przyjmował oddawanie czci
Sam Jezus powiedział szatanowi, że nikt nie powinien być czczony ani służyć nikomu innemu poza Bogiem (Mt4:10 oraz Łk 4:8). A jednak…
Jezus przyjął oddanie czci. Tylko Bogu należy oddawać cześć, a Jezus pokazywał, że On jest Bogiem. W Ewangelii Jana9:38 , kiedy Jezus po raz drugi przemówił do (dawniej) niewidomego człowieka, zapytał go: „Czy wierzysz w Syna Człowieczego?”. Mężczyzna zapytał, kim On jest. Jezus odpowiedział: „Już Go widziałeś. To Ten, który z tobą rozmawia”. Wtedy człowiek rzekł: „Panie, wierzę!”, i oddał Mu cześć. Jezus pochwalił go za wiarę, a skrytykował Żydów, którzy nie wierzyli. Zwróćmy też uwagę, że Jezus nie zapytał, czy człowiek wierzy w Boga; Jezus zapytał go, czy wierzy w Syna Bożego.
Jezus przyjął oddanie czci od trędowatego (Mt 8,2)
Kobiety przy grobie oddały cześć Jezusowi, obejmując Jego stopy (Mt 28,9)
Bóg posłał mędrców, aby oddali cześć Jezusowi (Mt 2,2). Również współcześni mędrcy oddają Mu cześć.
Uczniowie Jezusa, po tym jak Jezus chodził po wodzie, oddali Mu cześć (Mt 14,33). Żaden z uczniów nigdy nie słyszał, by Jezus powiedział, że to było złe.
Po zmartwychwstaniu Jezusa uczniowie oddali Mu cześć (Łukasz 24:52 i Mateusz 28:17).
W przeciwieństwie do tego anioł Boży nie pozwolił nikomu oddawać mu (aniołowi) czci w Apokalipsie 19:10 i 22:8-9. Podobnie Paweł i Barnaba nie przyjęli oddawania im czci w Dziejach Apostolskich 14:11-16.
Albo Jezus zgrzeszył, przyjmując oddawanie Mu czci, albo postąpił słusznie.
Jezus pokazał, że jest Bogiem
Jezus miał władzę nad demonami i powiedział, że Jego cuda przemawiają za Nim (J10:25 ). Stary Testament prorokował o Jezusie. Jezus powiedział również, że nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przez Niego (J 14:6;6:45 ; ~8:24 ). Jednak wielu muzułmanów może zgodzić się z tymi twierdzeniami dotyczącymi Jezusa, co nie dowodzi jednak, że Jezus jest Bogiem.
Jezus uznał się za równego Bogu
a) Jezus powiedział, że mamy czcić Syna tak samo, jak czcimy Ojca. Ewangelia Jana 5:23
b) Prośba o modlitwę w imieniu Jezusa. Ew. Jana 14:13-14; 15:7
c) Ojciec i Jezus „posiadają” wszystko wspólnie. Ew. Jana16:15 ;17:10 .
d) Na ziemi Ojciec mieszkał w Jezusie. Ew. Jana10:38 ;14:10 –11.
e) Na ziemi Jezus był w Ojcu. Ewangelia św. Jana10:38 ;14:11
f) Jeśli naprawdę znasz Jezusa, to znasz Ojca i widziałeś Ojca. Ewangelia Jana 14:7-9
Jezus powiedział: „Ja i Ojciec jesteśmy jednym” w Ewangelii św. Jana10:30 .
Jezus miał władzę, ponieważ powiedział: „Słyszeliście, że powiedziano… Ale Ja wam powiadam” (Mt5:21 –22, 78–78)
Jezus może zaspokoić nasze potrzeby w sposób, jaki potrafi tylko Bóg. „Jeśli ktoś jest spragniony, niech przyjdzie do Mnie i pije” (J7:37 ). Zobacz także J 4:14.
W Ewangelii św. Jana 14:27 Jezus dał nam swój pokój; nie powiedział, że jest to pokój Ojca.
W Ewangelii św. Jana6:35 Jezus powiedział, że jest chlebem życia.
Jezus powiedział nam, abyśmy „wierzyli również we Mnie” (J 14,1b). Czy wierzysz w Jezusa? Zobacz także Ewangelia według św. Jana 11,25.
W Ewangelii Mateusza 11:28 Jezus powiedział, aby wszyscy zmęczeni i obciążeni przyszli do Niego. Ta oferta jest aktualna do dziś, więc przyjdź do Jezusa.
Papirus Bodmera 14/15, zwany również p75, powstał w latach 175–225 n.e. Zawiera on większość Ewangelii Łukasza i Jana. W szczególności zawiera on fragmenty Ewangelii Łukasza 3:18–22; 3:33–4:2; 4:34–5:10; 5:37–6:4; 6:10–7:32; 7:35–39, 41–43; 7:46–9:2; 9:4–17:15; 17:19–18:18; 22:4–24:53. Zawiera również fragmenty z Ewangelii św. Jana: 1:1–11:45;11:48 –57; 12:3–13:1; 13:8–9; 14:8–29; 15:7–8.
Jezus przebaczał grzechy popełnione przeciwko Bogu
Tylko Bóg może odpuszczać grzechy, a Jezus odpuszczał grzechy popełnione przeciwko Bogu, co oznaczało, że Jezus pokazywał, iż jest Bogiem w Ewangelii Mateusza 9:2-6; Marka 2:5-12 oraz Łukasza 5:20-23. Jezus najpierw rzekł do paralityka: „Synu, twoje grzechy są odpuszczone”. Uczeni w Piśmie stwierdzili, że Jezus dopuścił się bluźnierstwa, ponieważ nikt nie może odpuszczać grzechów, tylko sam Bóg. Jezus nie zaprzeczył ich twierdzeniu. Zadał jedynie pytanie: „Dlaczego żywiacie złe myśli w swoich sercach? Co jest łatwiejsze: powiedzieć: «Twoje grzechy są odpuszczone», czy powiedzieć: «Wstań i chodź»? Ale abyście wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów” – rzekł do paralityka: „Wstań, weź swoje nosze i idź do domu”. I natychmiast paralityk wstał i tak uczynił!
Jezus uczynił jedną z dwóch rzeczy:
a) pokazał, że jest Bogiem, udowadniając swoją moc,
b) celowo wprowadził ich w błąd, by uwierzyli, że jest Bogiem, podczas gdy nim nie był.
Pytanie, które przed nami stoi, brzmi: skoro Jezus tak nauczał, czy ufamy Mu na tyle, by podążać za Nim tam, dokąd nas prowadzi, czy też nie?
Ktoś mógłby teraz argumentować, że być może Jezus jedynie ogłaszał Boże przebaczenie, a nie przebaczał grzechy popełnione przeciwko Bogu z własnej władzy. Należy jednak zwrócić uwagę, że Jezus powiedział: „Abyście wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę przebaczania grzechów”. Jezus stwierdził więc, że to On posiada tę władzę; nie ograniczał się jedynie do jej ogłaszania.
W Ewangelii Łukasza 7:48-50 Jezus powiedział również kobiecie, która namaściła Jego stopy: „Twoje grzechy są odpuszczone”. Ci, którzy siedzieli przy Nim, zapytali: „Kim jest ten, który nawet odpuszcza grzechy?”.
Zwróć uwagę, co „zrobili”, aby uzyskać przebaczenie. Nie obmywali się wystarczająco często, nie odmawiali wystarczająco wielu modlitw, nie płacili wystarczająco dużo pieniędzy ani nie przemierzali wystarczająco wielu płonących pustyń. Jedyne, co zrobili, to przyszli do Jezusa, a On dobrowolnie obdarzył ich przebaczeniem.
Pozostała część Nowego Testamentu
Ewangelie i pozostała część Nowego Testamentu pokazują, że uczniowie Jezusa byli nauczani, iż Jezus jest Bogiem.
a) Jezus i Ojciec mają tę samą naturę (List do Filipian 2:5).
b) Obaj są słusznie czczeni (List do Hebrajczyków 1:6).
c) Obaj słusznie nazywani są Bogiem (J 1,1; Hbr 1,8–9).
d) Do obu kieruje się modlitwy (Dz7:59 –60).
e) Wszystko na świecie zostało stworzone przez Chrystusa (J 1:3, 10; Kol1:16 ).
f) Wszystko jest podtrzymywane przez Chrystusa (Kol1:17 ).
g) Pełnia boskości jest w Jezusie (Kol1:19 ).
h) Jezus jest nazwany Bogiem w 2 Kor. 11:3 i Tyt. 2:13.
i) Czczony w niebie w Apokalipsie 5:8-9.
Nazwy wspólne dla Starego i Nowego Testamentu
Księga Izajasza7:14 mówi, że narodzi się ten, którego nazwą będzie Emmanuel, czyli „Bóg z nami”. Psalm 110:1 mówi: „Pan mówi do mojego Pana…”. Kim jest ten Pan, o którym prorokowano około 1000 lat przed Jezusem? Nawiasem mówiąc, jest to jeden z najczęściej cytowanych w Nowym Testamencie wersetów Starego Testamentu. Jest to nierozwiązywalna zagadka zarówno dla muzułmanów, jak i dla Żydów. Jezus rozwiązał tę zagadkę, mówiąc, że odnosi się ona do niego samego.
Muzułmanin mógłby się zastanawiać, czy te fragmenty nie zostały dodane później. Jednak nie tylko sury 5:46-48 oraz3:48 wskazują, że Jezus był nauczany Tory i potwierdzał Słowo Boże, ale także zwoje znad Morza Martwego zawierają wiele kopii Starego Testamentu z czasów Jezusa.
W Starym Testamencie występowało również wiele imion Boga, a Nowy Testament odniósł te imiona do Jezusa.
| Tytuł Boga | Ojciec | Jezus |
|---|---|---|
| Stwórca | Księga Rodzaju 1:1; Księga Izajasza 42:5 | J 1,1-3; Hbr 1,8.10; Kol 1,16 |
| Oblubieniec | Księga Izajasza 62:5; Księga Jeremiasza 2:2 | Mt 25:1; J 3:29; Ap 21:2 |
| Pierwszy i Ostatni | Księga Izajasza 44:6; 43:10 i nast. | Rev 1:17; 2:8; 22:12-13 |
| Każde kolano się ugnie przed… | Izajasz 45:22-23 | List do Filipian 2:10-11 |
| Ten, który odpuszcza grzechy | Ps 130:4; Jr 31:34 | Dzieje Apostolskie5:31 ;13:38 ; Kol 3:13 |
| Dawca chleba | Księga Wyjścia 16:4-15 | J 6:35,40-51; 53-58 |
| Dawca życia | Rdz 1:30; Pwt 32:39; 1 Sm 2:6 | Ewangelia św. Jana 5:21,25,29; 6:63; 10:10 |
| Daje wodę żywą | Jeremiasz 2:13; Izajasz 55:1 | J 4,10 |
| Bóg | Izajasz 10:20-21; 43:10; Ps 89:2-6 | Ewangelia Jana 20:28; List do Tytusa 2:13 |
| Uzdrowiciel | Księga Wyjścia 15:26; Psalm 103:3 | Ewangelia według św. Marka 5:30; Dzieje Apostolskie 9:34; Ewangelia według św. Mateusza4:23 ; 9:35 |
| Święty | Księga Izajasza 41:16; 43:15; Księga Habakuka 1:12 | J 6:69 |
| Mąż | Oz 2:16; Iz 50:2; Jr 3:1,14 | Ef 5:28-33; Rz 7:4 |
| Sędzia żywych i umarłych | Iz 33:22; Ps 50:4,6 | 2 Tm 4:1; J 5:22,27 |
| Tron sądowy | Rz 6:5; 14:10 | 2 Kor 5:10 |
| Król | Ps 5:2; 1 Sam 12:12; Mal 1:4 | Mt 27:11; Mk 15:2; J 18:37-38 |
| Życie | Księga Powtórzonego Prawa 30:32 | Mk 12:10; J 14:6; 1 J 1:1-2;5:11 -12 |
| Światło | Ps 27:1; Micheasz 7:8 | J 1:9; 8:12 |
| Pan | Psalm 110:1; Mk 12:36 | Mt 12:8; Mk 12:36; J 13:13; Jk 2:1 |
| Pan panów | Pwt 10:17 | Rev 17:14; 19:16 |
| Potężny Bóg | Joz 22:22; Job 9:19 | Izajasz 9:6 |
| Trzeba wierzyć w | Ps 78:21-22,32; Izajasz 43:10 | Ewangelia Jana 6:29-30;8:24 ;11:25 ; 14:1,6 |
| Nasza nadzieja | Psalm 33:20,22; 130:7 | 1 List do Tymoteusza 1:1; List do Rzymian 15:12 |
| Oczyszcza nas | Psalm 51:10; Izajasz 1:18,25 | List do Tytusa 2:14; 1 List Jana 1:7 |
| Wskrzesza zmarłych | Iz 26:9; Ozeasz 13:14; Job3:13 –17;19:26 –27 | J5:21 ;11:38 -44 |
| Wykupia nas | Jeremiasz 31:11 | Mt 20:28; Mk 10:45; 1 Tm 2:6; Hbr 9:15 |
| Odkupiciel | Ps 130:7; Oz 13:14; Iz 44:6 | Gal 4:5; Tyt 2:13-14; Ap 5:9 |
| Sprawiedliwy | Ps 11:7; Iz 24:16 | 1 J 2:1 |
| Skała, Kamień | Ps 1:2; 18:2,31; 95:1; Izajasz 44:8 | 1 Kor 10:4; 1 Piotra 2:6-8 |
| Władca z berłem/laską | Psalm 45:6 | Objawienie 19:15; List do Hebrajczyków 1:8 |
| Zbawiciel | Izajasz 43:4,11; Izajasz 45:21 | List do Tytusa 1:3-4; 1 List św. Jana 4:14,42; Dzieje Apostolskie 4:10 |
| Pasterz | Ps 23:1; Izajasz 40:11 | Ewangelia Jana 10:11; 1 List Piotra 5:4; List do Hebrajczyków 13:20 |
| Władca i Pan | Rdz 15:2,8; Am 1:8; Ob 1 | List Judy 4 |
| Ten, który dzierży miecz | Psalm 17:13 | Objawienie 19:15 |
| Godny chwały i czci | Psalm 18:3; 108:3-5 | Objawienie 5:13b; Ewangelia św. Jana 5:23 |
Czego nauczali inni naśladowcy Jezusa
Oprócz wczesnych rękopisów Nowego Testamentu dysponujemy jeszcze jednym świadectwem nauczania Jezusa – pismami wczesnego Kościoła. 33 wczesnochrześcijańskich uczniów, żyjących przed rokiem 325 n.e., pisało, że Jezus był Bogiem. Oto niektórzy z nich.
Ignacy (zm. 107 lub 116 r. n.e.) często pisał o Chrystusie jako o Bogu. Na przykład w rozdziale 1 swojego listu do Efezjan wspomniał o „krwi Boga”.
List do Diognetusa (ok. 130 r. n.e.), ucznia apostołów (rozdział 100 w jego Liście do Diognetusa, rozdział 7), mówił o Chrystusie posłanym jako Król, Bóg, człowiek i zbawiciel.
Justyn Męczennik (ok. 135–165 r. n.e.) „Słowo Mądrości, które samo w sobie jest tym Bogiem zrodzonym przez Ojca wszystkich rzeczy, …” Dialog z Tryfonem, rozdz. 61. Zob. rozdz. 55, 56, 59, 62–64, 66, 74–78.
Melito z Sardes (zm. 180 r. n.e.) powiedział o ukrzyżowaniu, że „Bóg został zamordowany”.
Teofil, biskup Antiochii (168–181/188 r. n.e.): „Samo bowiem Pismo Święte uczy nas, że Adam powiedział, iż usłyszał głos. A czymże innym jest ten głos, jeśli nie Słowem Bożym, które jest również Jego Synem?”. List do Autolika 2:22
Ireneusz (182–188 r. n.e.) napisał w dziele „Przeciw herezjom” 3:19:2: „Jezus sam w sobie jest […] Bogiem i Panem […]”.
Tertulian (200–220/240 r. n.e.) „Słowo zatem jest zarówno zawsze w Ojcu, jak mówi: «Ja jestem w Ojcu», jak i zawsze jest z Bogiem, zgodnie z tym, co jest napisane: «A Słowo było u Boga»; i nigdy nie jest oddzielone od Ojca ani nie jest czymś innym niż Ojciec, ponieważ «Ja i Ojciec jesteśmy jednym»”. Przeciw Praxeasowi, rozdz. 8
Hipolit (225–235/6 r. n.e.) w dziele Przeciw herezji Noeta wspomniał o „Synu Bożym, który będąc Bogiem, stał się człowiekiem”.
Cyprian z Kartaginy (246–258 n.e.) wspomina o „Jezusie Chrystusie, naszym Bogu i Panu” w Traktacie 9.6, s. 485
Biskup Nemesianus z Thubunae wspomina, że „nasz Pan Jezus Chrystus przemawiał swoim boskim głosem” – VII Sobór Kartagiński (258 r. n.e.), str. 566
Teognost z Aleksandrii (260 r. n.e.): „Bo tak jak słońce pozostaje takie samo i nie ulega zmniejszeniu przez promienie, które z niego wylewają się, tak samo istota Ojca nie uległa żadnej zmianie, mając Syna jako swój obraz”. Siedem ksiąg „Hypotyposes” lub „Outlines”, rozdz. 1, s. 155.
Grzegorz Cudotwórca (240–265 r. n.e.) nazywa Jezusa „Bogiem Słowem” w „Mowie i panegiryku skierowanym do Orygenesa”, argument 4, str. 24.
Dionizy z Aleksandrii (246–265 r. n.e.) wspomina o Synu jako o blasku wiecznego Światła i stwierdza: „On sam również jest absolutnie wieczny”. Syn „współistnieje z Nim, ponieważ, istniejąc bez początku i będąc zawsze zrodzonym, zawsze jaśnieje przed Nim”. List 4 – do Dionizego, biskupa Rzymu, rozdz. 4, s. 92. Ponadto „Chrystus jest tej samej substancji co Bóg”. Tamże, rozdz. 6, s. 92
Dionizy z Rzymu (259–269 r. n.e.) poświęcił całe dzieło (1 1/5 strony) temu, w jaki sposób Chrystus, Słowo, jest zjednoczony z Duchem Świętym i Bogiem Ojcem. „Jest bowiem niezbędne, aby Słowo Boże było zjednoczone z Bogiem wszystkich, a Duch Święty przebywał i mieszkał w Bogu; i w ten sposób, aby Boska Trójca została zredukowana i zgromadzona w jedności, jakby w pewnej głowie – to znaczy w wszechmocnym Bogu wszystkich”. Przeciw Sabellianom, str. 365-365
Dowody nawet od niechrześcijan na to, że chrześcijanie nauczali, iż Jezus jest Bogiem
Nawet wrogowie chrześcijaństwa świadczą, że chrześcijanie czcili Jezusa jako Boga.
Pliniusz Młodszy (namiestnik i prześladowca chrześcijan w 112 r. n.e.) „Mieli oni [chrześcijanie] zwyczaj gromadzić się w określonym dniu przed świtem, kiedy to śpiewali na przemian wersety hymnu ku czci Chrystusa, jak ku czci boga, i zobowiązali się uroczystą przysięgą, że nie będą popełniać żadnych niegodziwych czynów…”
Lucjan (satyryk z II wieku): „Chrześcijanie, jak wiadomo, do dziś czczą człowieka – tę wybitną postać, która wprowadziła ich nowatorskie obrzędy i z tego powodu została ukrzyżowana… Widzicie, te zbłąkane istoty…” („Śmierć Peregryna”, 11)
Jest to istotne, ponieważ oficjalne rzymskie zapytanie stwierdza, że chrześcijanie czcili Chrystusa jako Boga już w 112 r. n.e. Zatem muzułmanin nie może słusznie twierdzić, że czczenie Jezusa jako Boga było „błędem” wprowadzonym po 112 r. n.e. Nawiasem mówiąc, apostoł Jan napisał Ewangelię według św. Jana około 90 r. n.e. i żył jeszcze przez jakiś czas po tym wydarzeniu. Pierwszym fragmentem Ewangelii św. Jana, jaki posiadamy dzisiaj, w którym Chrystus jest określony jako król (termin niezgodny z islamem), jest fragment z kolekcji Johna Rylandsa, datowany na lata 117–138 n.e.
Wniosek
Wczesne rękopisy biblijne pokazują, a pisma wyznawców, a nawet wrogów Chrystusa potwierdzają, że Jezus nauczał, iż jest Bogiem, udowodnił, że jest Bogiem, i przyjmował oddawanie Mu czci. Dowody sięgają od ok. 112 r. n.e. aż do czasów Mahometa, kiedy to Aisza relacjonuje, że Mahometowi nauczano Ewangelii w języku arabskim (Bukhari, tom 4:605; ; Sahih Muslim 1:301, str. 98). Jezus został nauczony Ewangelii zgodnie z surą 3:48, a chrześcijanie są ludem Ewangelii zgodnie z surą 5:46.
Aby uzyskać więcej informacji, prosimy o kontakt pod adresem www.MuslimHope.com
(Cytaty biblijne pochodzą z Biblii BSB).