< İncil’e Yönelik İtirazlara Yanıtlar 1

İşte bir Müslümanın e-posta ile gönderdiği 87 sorunun yanıtları.

S1: Matta ve Luka’daki İsa’nın iki soy ağacı [görünüşe göre] neden birbiriyle çelişiyor? Birisi Tanrı’nın oğlu ilan ediliyorsa, onun referansları kesinlikle
kusursuz olması gerekmez mi? İki farklı soy ağacı, [iddia edildiği üzere] bu adamın gerçek kökeni hakkında şüphe uyandırmaz mı?

C: İsa’nın hem biyolojik bir annesi (Meryem) hem de yasal (ancak biyolojik olmayan) bir babası (Yusuf) vardı. Matta, İsa’nın “yasal” soy ağacını (yani evlat edinen babası Yusuf’u) kaydederken, Luka ise “doğal” soy ağacını, yani Meryem’in biyolojik soy ağacını kaydeder. Tarihsel olarak, Galya’daki Lyon piskoposu İrenaeus (M.S. 182-188 yılları arasında yazmış), Matta’nın Yusuf’a ait soy ağacının Yehoyakin’e kadar uzandığını ve bu laneti tersine çevirdiğini belirtmiştir. İrenaeus, M.S. 182-188 yılları arasında yazdığı “Sapkınlıklara Karşı” adlı eserinin 3. kitabı, 21. bölüm, 9. paragraf, s. 453’te bunu ifade etmiştir. Daha sonra, Luka’daki Meryem’in soy ağacının Adem ve Havva’ya kadar uzandığını belirtir (Irenaeus, *Heresies’e Karşı*, 3. kitap, 22. bölüm, 3. paragraf, s. 455). Daha ayrıntılı bir açıklama için Eusebius’un “Kilise Tarihi” 1. Kitap, 7. Bölüm’e, “Kutsal Kitap Cevapları Tam Kitabı” s. 97-98’e, “Kutsal Kitap’taki Zorluklar ve Görünür Çelişkiler” s. 170-171’e ve “Eleştirmenler Sorduğunda” s. 385-386’ya bakınız.

İsa’nın itibarına gelince, burada önemli bir noktayı gözden kaçırmayın. Yahudilerin gözünde İsa’nın kusursuz bir geçmişi YOKTU, ancak bunun nedeni soy ağacı değildi. Onlar, İsa’nın bakireden doğduğunu kabul etmedikleri için O’nun gayri meşru olduğunu düşünüyorlardı. Sadece bu da değil, kim bir Kral ve Mesih’in böylesine yoksul bir aileden, üstelik bir ahırda doğacağını hayal edebilirdi ki? İsa’yı gerçekten takip etmek isteyenler, bunu siyasi olarak doğru ya da popüler olduğu için değil, O’nun kendisi ve mesajı nedeniyle yaparlardı.

S2: Matta 1’deki soy ağacı neden İsa’nın [biyolojik olmayan bir şekilde] lanetli bir soydan geldiğini gösteriyor? (Bkz. Matta 1:11-12 + Yeremya 22:28-30 ve 1. Tarihler 3:16 + Yeremya 36:30 ile Luka 1:32’yi karşılaştırın. Yekonya (Yoyakim) ve babası Yoyakim, her ikisi de Tanrı’nın kendisi tarafından lanetlenmişti; Tanrı, bu iki adamdan hiçbirinin Davut’un tahtında bir varisi olmayacağını söylemişti. İsa, bu iki adamdan herhangi birinin soyundan geliyorsa, Davut’un tahtında sonsuza dek hüküm sürmeye yazgılı Mesih nasıl olabilirdi?
C:
Luka, Meryem’in soy ağacını sunarak İsa’nın biyolojik olarak Yekonya ve Yehoyakim’in soyundan gelmediğini gösterir; çünkü Meryem’in ataları kraliyet soyundan ayrılmıştır. İsa, Yosef aracılığıyla Yekonya ve Yehoyakim’in yasal (biyolojik değil) soyundan geliyordu. Luka 1:32’deki alıntı, sadece İsa’nın Davut’un tahtına oturacağını söylüyor. Geriye dönüp baktığımızda, Davut ve Süleyman’a biraz farklı vaatler verildiğini görebiliriz. Yalnızca Yosef, Süleyman’ın soyundandı; hem Yosef hem de Meryem ise Davut’un soyundandı.

Tarihsel olarak, Galya’daki Lyon piskoposu İrenaeus, M.S. 182-188 yılları arasında yazdığı *İrenaeus’un Sapkınlıklara Karşı* adlı kitabının 3. cildinin 21.9. bölümünde, s. 453’te, Matta’daki Yusuf’un soy ağacına yönelik bu itiraza yanıt vermiştir.

S3: Eğer Luka’daki soy ağacı Yusuf’un değil de Meryem’in soy ağacıysa, o halde neden soy ağacında Meryem yerine Yusuf yer almaktadır? Neden Kutsal Yazıların başka hiçbir yerinde bir kadının soy ağacı kaydedilmemiştir? Ve eğer bu Meryem’in soy ağacıysa, o zaman İsa Süleyman’dan değil, Natan’dan gelmiş olur; bu da 2. Samuel 7:12-16 ve 1. Tarihler22:10 ’daki peygamberlik sözlerini geçersiz kılar.
C: Hukuki amaçlar doğrultusunda miras babadan geçerdi. O dönemdeki insanlar hiçbir zaman bir kadının soy ağacını kaydetmezdi; Luka, bunu yaptığı bilinen ilk tarihçidir. Luka’daki soy ağacı da sadece babaları kaydeder; Meryem’in annesini değil, babasını (Heli) kaydeder. İşte bu yüzden “sanıldığı gibi” Yusuf’un oğlu denmiştir. Bu arada, “sanıldığı gibi” anlamına gelen Yunanca ifade (wz enomi zeto), The Text of the earliest Greek Manuscripts kitabının 43. sayfasına göre muhtemelen M.S. 150-175 yıllarına tarihlenen erken dönem Yunanca p4 el yazmasında yer almaktadır.

2. Samuel 7:12-16 ve 1. Tarihler22:10 , Davut’tan sonra hüküm süren Süleyman’dan bahseder; elbette İsa, Yusuf aracılığıyla hukuken Süleyman’ın bir “oğlu” idi. Tanrı’nın tapınağını inşa eden Süleyman’dı, İsa değil. Davut’un kendi soyundan [torunlarından] sonsuza dek hüküm sürecek birine gelince, bu özel vaadin Süleyman’a DEĞİL, Davut’a verildiğini unutmayın.

S4: Luka’daki soy ağacına göre, İsa’nın Yahuda kabilesinden Davut’un soyundan geldiği iddiası Yusuf’tan ziyade Meryem’den geliyorsa, Meryem’in kuzeni Elizabet’in Levi kabilesinden Harun’un soyundan gelmesi nasıl mümkün olabilir (Luka 1:5)?
C: Bunun nedeni, insanların iki ebeveyni olmasıdır. Elizabet ile Meryem’in baba tarafından kuzen olması gerekmez; anne tarafından kuzen olabilirler. Kutsal Kitap’ta sorun bulmak için bu basit noktayı gözden kaçıracak kadar çok uğraşmanız gerekir.

S5: İsa’nın [iddia edildiği üzere] Eski Ahit’le (1. Samuel 21-22) çelişmesi nasıl mümkün olabilir? [İddia edildiği üzere] Abiathar’ın Ahimelech yerine Davut’a sunak ekmeğini verdiğini söylemesi ve Davut’un aslında tek başına olmasına rağmen yanında adamları olduğunu belirtmesi (Markos2:25 -26) nasıl açıklanabilir? Kilise, Tanrı’nın Sözü’nün ne dediği konusunda açıkça yanılan bir “Tanrı’nın oğlu”nun öğretilerine güvenmemi mi bekliyor?

C: İnsanlar Kutsal Kitap hakkında yanlış şeyler söylediğinde, insanların Kutsal Kitap’ın öğretileri olarak gördükleri şeylere güvenmenin zor olduğu konusunda size katılıyorum. Bu soruyu yanıtlamadan önce, içindeki hatayı düzeltelim. Markos 2:25-26’da Davut’a sunak ekmeğini kimin verdiği asla belirtilmemiştir. O zamanlar hem Aviyatar hem de Ahimelek hayattaydı; ancak Aviyatar’ın babası Ahimelek kısa bir süre sonra öldürüldü. Davut, Ahimelek’in yanındayken tek başınaydı; Markos2:25 -26’da sadece Davut’un ekmeğin bir kısmını, muhtemelen yakınlarda kamp kurmuş olan arkadaşlarına verdiği belirtilir.

S6: İsa neden Eski Ahit’te var olmayan bir ayeti alıntılamıştır (Yuhanna 7:3)? Kanonik olmayan diğer yazıları da Tanrı’nın Sözü olarak kabul etmiş olması mümkün müdür?

C: İsa, Eski Ahit’te var olmayan hiçbir ayeti alıntılamadı. Aslında Yuhanna 7:3’te konuşanlar İsa’nın kardeşleridir ve onlar da hiçbir şeyden alıntı yapmamaktadır. Belki de başka bir ayeti kastetmiş olabilirsiniz. İsa, kendisinden önce gelen Kutsal Yazıları doğruladı. Bunu özellikle Luka11:51 ; 24:27,44 ve Matta 23:35’te yaptı. İsa, Matta 4:4, 7, 10 ve Luka 4:4, 8, 12’de “Yazılmıştır ki…” diyerek Tanrı’nın sözünü alıntılayarak Şeytan’a karşı kendini savundu. İsa, Yuhanna 10:35’te Kutsal Yazıların bozulamayacağını belirtti ve Markos 4:8-9’da Kutsal Yazıların “Tanrı’nın emirleri” olduğunu söyledi. Tüm İncillerin gösterdiği gibi, İsa’nın tüm hayatı Kutsal Yazıları alıntılayarak, onlara göre yaşayarak ve yerine getirerek geçti.

İsa, yalnızca Tevrat’ı (Yasa) Tanrı’nın Sözü olarak kabul eden Sadukileri azarladı. Matta22:29 ’da şöyle denir: İsa, “Kutsal Yazıları ve Tanrı’nın gücünü bilmediğiniz için yanılıyorsunuz” diye cevap verdi. İsa, aşağıdaki kişilerin kitaplarını yazdığını söyledi:

Musa: Markos 10:3,5; Luka 20:37

Davut: Matta22:43 -5; Markos 12:36-7; Luka 20:42-4

Yeşaya, Matta 15:7

Matta 24:15’te Daniel

İsa, o dönemde Yahudiye’de kabul gören Kutsal Yazıları düzeltme, ekleme veya çıkarma gereği konusunda sessiz kaldı. İsa için yeterli olan Eski Ahit, benim için de yeterlidir.

S7: İsa, insanların anlamaması, tövbe etmemesi ve bağışlanmaması için neden bilerek benzetmelerle konuşarak İncil’i belirsiz hale getirdi (Markos4:11 -12)? O, tüm insanların kurtulması için gelmemiş miydi?
C: İsa, Yeşaya 6:9,10’a atıfta bulunuyordu. İsa, merhametli olmak için benzetmelerle konuştu! İşte cevabın dört noktası.

1) Tanrı herkesin kurtulmasını ister (2. Petrus 3:9; Hezekiel17:23 ).

2) Ancak bazıları Tanrı’nın sözünü reddetmeyi seçmiştir ve bunun bu hayatta sonuçları vardır. Bu tür insanlar işitme yetenekleri körelir, kalplerini sertleştirirler. (Çıkış8:15 ,32;9:17 ,34; Süleyman’ın Özdeyişleri 28:14; Romalılar 1:18-20; İbraniler 3:12-15; Zekeriya 7:12)

3) 2. Petrus 2:20-22’ye göre, Tanrı’yı reddeden insanlar için, gerçeği bilip ona sırt çevirmektense, gerçeği hiç bilmemeleri daha iyidir.

4) Bir benzetme uygun bir yöntemdir; çünkü Tanrı’yı takip etmek isteyenler, benzetmenin anlamını kavramaya yönlendirilebilirler; Tanrı’yı takip etmek istemeyenler ise benzetmeyi anlayamazlar.

Eğer birisi Tanrı hakkında bildiği gerçeği zaten reddetmişse, Tanrı ona daha fazla gerçek vermek zorunda değildir.

S8: İsa, üç gün üç gece orada kalacağını söylemişken (Matta 12:40), neden en fazla iki buçuk gün mezarda kaldı? Elbette Tanrı’nın Oğlu, ne demek istediğini tam olarak söylerdi, değil mi?

C: Luka 24:21’de diriliş gününün üçüncü gün olduğu belirtildiğinden. İsa Cuma öğleden sonra öldü ve Pazar günü şafak vakti dirildi. “Üç gün sonra” ifadesi, üç günün bir kısmını ya da tamamını ifade eden bilinen bir İbrani deyimidir. İşte “üç gün deyimi”ne ilişkin üç örnek. İngilizce çeviriler farklılık gösterdiğinden, tüm bu alıntılar Green’in Literal çevirisinden alınmıştır.

1. 2. Tarihler 10:5’te Rehoboam halka, “Üç gün sonra bana dönün” dedi. Oysa 2. Tarihler10:12 ’da halk, “kralın emrettiği gibi üçüncü gün” geri döndü.

2. Mesih’in ölümü ve dirilişine atıfta bulunurken, İsa’nın kendisi Matta 12:40’ta “üç gün ve üç gece” derken, Markos 8:31’de “üçüncü gün dirilecektir”, Markos 14:58’de “üç gün boyunca”, Yuhanna 2:19’da “üç gün içinde” ve Luka 24:21’de “Bu üçüncü gün bugün gelir” der.

3. Ester 4:16’da Ester, kendisi için “üç gün, gece gündüz” oruç tutulmasını ister ve kendisinin de aynısını yapacağını söyler. Oysa Ester 5:1’de, Ester’in bir ziyafet verdiği olayın “üçüncü gün” gerçekleştiği belirtilir; dolayısıyla bu, eşdeğer bir zaman dilimidir.

Özetle, bu İbranice deyimin “üç gün içinde” anlamına gelebileceğini kanıtladık ve bu ifadenin Rehoboam döneminden İsa’nın zamanına kadar kullanıldığı anlaşılmaktadır. Daha fazla bilgi için bkz. 1001 Bible Questions Answered, s. 192; Hard Sayings of the Bible, s. 380-381; ve Bible Difficulties & Seeming Contradictions, s. 176-177.

S9: İsa, kendisini dinleyenlerden bazıları ölmeden önce krallığının ihtişamla geleceğini neden kehanet etsin ki, oysa krallık hâlâ gelmedi (Matta 16:18, Matta 10:23, Markos 9:1, Luka 21:31-32)? Elbette Tanrı’nın oğlu yanlış bir kehanette bulunmuş olamaz, değil mi?
C: Hayır, bu ayetler farklı şeylere atıfta bulunmaktadır. İşte her bir ayetin anlamı.

Matta10:23 , İnsanoğlu gelmeden önce İsrail’in bütün kasabalarını dolaşamayacaklarını söyler. Mesih adına tanıklık eden Hıristiyanlar henüz İsrail’in bütün kasabalarını dolaşmamışlardır. Bu arada, günümüz İsrail’inde insanları Yahudilikten Hıristiyanlığa döndürmeyi yasaklayan bir yasa vardır.

Markos 9:1’de, oradakilerden bazılarının, Tanrı’nın krallığının güçle ortaya çıktığını görene kadar ölmeyecekleri söylenir. Dinleyicilerin çoğu, İsa’nın dirilişinden sonra O’nun tanıkları oldular. 1. Korintliler 15:6’da İsa’nın 500’den fazla kişiye göründüğü belirtilir.

Luka 21:31-31’de, Luka 21’deki işaretlerin gerçekleştiğini gördüğünüzde, tüm bu olaylar gerçekleşene kadar bu “nesil”in geçmeyeceğini bilin denmektedir. Bu, son zamanlara atıfta bulunmaktadır. Yunanca “nesil” kelimesi, bir nesil anlamının yanı sıra bir halk ırkını da ifade edebilir.

Matta 16:18’deki “Bu kaya üzerine kilisemi kuracağım” ifadesi, Mesih’in Petrus’u “kaya/çakıl taşı” olarak adlandırmasına ve Petrus’un yaptığı itirafın “kayası/kaya parçası” üzerine Mesih’in kilisesini kurmasına atıfta bulunur.

Soru 10: İsa neden annesine saygısız davrandı? (bkz. Matta 12:46-50, Markos 3:31-35, Luka 8:19-21, Yuhanna 2:4) Yuhanna 2:4’te İsa, annesine karşı şeytanların İsa ile karşılaştıklarında kullandıkları sözlerin aynısını kullanır. (Yuhanna 2:4’ü, kelime kelime çevirisiyle Matta8:29 , Markos 5:7, Luka4:34 ve Luka8:28 ayetleriyle karşılaştırın). Tanrı’nın Oğlu, Meryem’in Baba’nın lütfuna sahip olduğunu elbette biliyordu, değil mi? Tanrı’nın Oğlu’nun asla kaba davranmayacağından bahsetmeye bile gerek yok.
C: İsa annesine saygısızlık etmedi ve biz de etmemeliyiz. Ancak, eğer Tanrı bize bir şeyi yapmamızı ya da yapmamamızı emrederse, Tanrı’nın emri ebeveynlerimizin emrinden daha önceliklidir. Aynı şekilde Matta 12:46-50, Markos 3:31-35 ve Luka 8:19-21’de de İsa konuşurken annesi ve kardeşleri dışarıdaydı. İsa’ya bu durum bildirildiğinde, O Tanrı’nın iradesini yerine getirdi ve konuşmasını bitirdi. İsa, Tanrı’nın ailesinde kendisine en yakın olanların biyolojik olarak kendisine en yakın olanlar değil, Tanrı’nın iradesini yerine getirenler olduğunu söyledi.

Yuhanna 2:4’te İsa, annesine zamanının henüz gelmediğini söylüyordu.

Belki de soruyu soran kişi bunu anlamamıştı. Matta 8:29; Markos 5:7; Luka4:34 ayetlerinde konuşan İsa değil, şeytanlardır. Luka8:28 ayetinde ise konuşan, şeytan tarafından ele geçirilmiş adamdır. Green’in harfiyen çevirisine baktım; soruyla ilgili hiçbir şey görmedim.

S11: İsa, Kudüs’e gitme konusunda kardeşlerine neden yalan söyledi (Yuhanna 7:8-10)? Baba Tanrı, 1. Krallar kitabında yaptığı gibi bir yalan ruhu mu gönderdi? Baba nasılsa, Oğul da öyle mi? (Bazı modern çevirilerde eklenen “yine de” kelimesi, günümüze ulaşan en eski el yazmalarında bulunmamaktadır. Bu, Kutsal Yazıların modern düzeltmelerine bir örnektir. King James Versiyonu gibi daha dürüst çeviriler, “yine de” kelimesini italik olarak basarak, bu kelimenin çeviri sırasında eklendiğini belirtir. Yeni Amerikan Standart İncil, eleştirel Yunanca metne sadık kalarak bu kelimeyi eklemez. Ancak Yeni Uluslararası Versiyon, “yine de” kelimesini normal yazı tipiyle ekler ve bu kelimenin şüpheli niteliğine ilişkin açıklamayı bir dipnota atar; burada pek çok eleştirel olmayan okuyucu bu açıklamayı gözden kaçıracaktır
.)

C: Üç noktadan bahsediyorsunuz; ben bunları farklı bir sırayla ele alacağım.

a) İncil’deki İsa yalan söyledi mi?

b) İsa, İncil’deki Tanrı’nın yalan söylediği gibi yalan söyledi mi?

c) Kutsal kitapların çevirileri dürüst değil mi?

Öncelikle İncil ile ilgili her bir noktaya cevap vermek istiyorum, ardından bunu Kuran ve hadislerdeki Allah ile karşılaştırmak ve Kuran’ın çevirilerindeki dürüstlüğü değerlendirmek istiyorum.

Hıristiyanlık-A) İsa yalan söylemedi, çünkü İsa bir daha asla Kudüs’e gitmeyeceğini SÖYLEMEDİ; sadece o anda Kudüs’e gitmeyeceğini ve bu nedenle onlarla birlikte gitmeyeceğini söyledi. Daha sonra da gitmedi. En eski Yunanca el yazmalarında “gitmeyeceği” ifadesinden sonra “henüz” kelimesi yer almaktadır, ancak bu konuyu daha sonra ele alacağız.

İslam-A) Kur’an-ı Kerim’in 3:54. ayetinde Allah, “en iyi entrikacı/aldatıcı” olarak adlandırılır. Arapça kelime, bir aldatıcı veya yalancı için kullanılan kelimedir; ancak “entrikacı” anlamına da gelebilir. Irak Enformasyon Bakanı bu Kur’an ayetini alıntıladı ve bilgi verme şekli, ayeti nasıl yorumladığını gösterdi. İslam, Tanrı’nın (sadece entrika kurmakla kalmayıp) aldatıcı olduğunu öğretir kendi halkını en az iki şekilde aldatır. Kıyamet gününde Allah, [iddia edildiği üzere Ezra’yı Tanrı’nın oğlu olarak tapan] Yahudilere ne istediklerini soracak ve onlar bir içecek isteyeceklerdir. Allah onlara cehennemi bir serap gibi gösterecek, içmelerini söyleyecek ve Allah’ın yalanıyla kandırılıp serapın peşinden giderek cehenneme düşeceklerdir. Aynı şey Hıristiyanlar için de geçerli olacaktır. Ardından Allah, kendi halkına (hem itaatkar olanlara hem de yoldan sapanlara) aldatıcı bir surette görünecektir. O zaman peygamber, onların Allah’ı “bacak kemiği”nden (yani alt bacak kemiği) tanıyabileceklerini söyleyecektir. Böylece Allah bacak kemiğini ortaya çıkaracak ve onlar da onun Allah olduğunu göreceklerdir. Bütün bunları Buhari’nin 9. cildinde, 93. kitapta, 532 numaralı hadiste, 396. sayfada okuyabilirsiniz.

Hıristiyanlık-B) Tanrı yalan söylemez (Sayılar 23:19; 1. Samuel 15:29, İbraniler 6:18). 1. Krallar kitabında Tanrı yalan söylememiştir, ancak yalancı bir iblisin sahte peygamberlerin ağzına yalanlar koymasına izin vermiştir. Tanrı kötülüğe izin verir ve hatta kendi amaçları için kötü insanları ve kötü iblisleri kullanır.

İslam-B) İslam, Allah’ın sadık takipçilerinin aldatılmasına ve şirk (yani putperestlik ve Allah’a ortak koşma) uygulamaya yönlendirilmesine izin verdiğini öğretir. Onlar, İsa’nın çarmıhta gerçekten ölmediğini; onun yerine başka birinin öldüğünü öğretirler. Şimdi, Tanrı’nın kötü Romalıları ve Yahudi yetkilileri kandırmasında bir sorun görmüyorum. Ancak İslam’ın, Allah’ın İsa’nın tüm takipçilerinin aldatılmasına izin verdiği tezinde büyük bir sorun görüyorum. Yani neredeyse 600 yıl boyunca Allah, tüm Hıristiyanların İsa’nın gerçekten öldüğüne inanmasına izin verdi; oysa Allah onları kandırmak için doğaüstü bir mucize gerçekleştirdi ve bunu kimseye söylemedi. Dahası, Mesih’in zamanından önceki Eski Ahit ve İncillerin tümü, Tanrı’nın bir Baba olduğunu öğretir. Şimdi, eğer bu yanlış olsaydı, Kur’an’ın söylediği gibi buna inanmak o kadar ciddi bir günah olamazdı; çünkü Allah, O’nu takip etmek isteyen herkesin yüzyıllar boyunca buna inanmasına izin verdi. Ya Muhammed’den önce büyük bir yalan vardı, ya da Muhammed büyük bir yalan uydurdu. İkisinden biri olmak zorundadır.

Hıristiyanlık-C) Umarım bu soruyu bir internet sitesinden almamışsınızdır, çünkü bu soru güçlü bir suçlamada bulunmak için bir yalan kullanmaktadır. “Henüz değil” (Yunanca’da oupo, Strong’s 3768) ifadesi, günümüze ulaşan en eski Yunanca el yazmalarında, özellikle p66 ve p75’te yer almaktadır. Aland ve diğerlerinin sözüne güvenmek yerine kendim araştırdım ve bu ifadenin her ikisinde de açıkça mevcut olduğunu gördüm. Bu el yazmalarında herhangi bir boşluk ya da eksiklik yoktur.

“Henüz değil” ifadesi p66, p75, Vaticanus, Bizans Okuma Kitabı, bazı Süryanice, Sahidik Kıptice ve daha sonraki el yazmalarında bulunur.

“Değil” (Yunanca’da “ouk”) ise Sinaiticus, Bezae Cantabrigiensis, Bohairik Kıpti, bazı Süryanice, Ermenice, Etiyopya, Gürcüce, Diatessaron, Chrysostom ve daha sonraki el yazmalarında yer almaktadır.

Dolayısıyla her iki görüş için de pek çok kanıt mevcuttur ve NIV, metne “yet” ifadesini ekleyip bir dipnot ekleyerek bu konuyu en iyi şekilde ele almıştır.

İslam-C) Yusuf 'Ali, çevirisinde Kur’an’daki birkaç el yazması varyasyonunu eklemiştir. Anladığım kadarıyla, Suudi Arabistan’da onun Kur’an çevirisi daha sonra yakılmıştır. Suudi Arabistan’dan gördüğüm en son baskıda ise hiçbir el yazması varyasyonu bulunmamaktadır. Dolayısıyla bir yandan, NIV’yi bir şeyin el yazması varyasyonu olduğunu belirttiği için (yanlış bir şekilde) eleştirebilirsiniz. Öte yandan, Kuran’da el yazması varyasyonlarının tamamen yokluğunu eleştirmiyorsunuz. Örneğin, Ubeyd’in Kuran nüshasında, bugün Kuran’da bulunan bazı sureler yer almıyordu. Müslüman alim Beydavi, 3:100; 6:91; 19:35; 28:48; 33:6 ve diğer surelerdeki varyantlardan bahsetmektedir.

33:6. ayet, Osman’ın standartlaştırılmış metninde olduğu gibi, “Peygamber, müminlere kendilerinden daha yakındır ve eşleri onların anneleridir.” şeklinde mi olmalıdır?

Yoksa, Übay b. Ka’b’ın metninde olduğu gibi, “Peygamber, müminlere kendi kendilerinden daha yakındır; o, onların babasıdır ve eşleri de onların anneleridir.” şeklinde mi yazılmalıdır?

Bu konuyla ilgili daha fazla bilgiyi William F. Campbell’ın “Kur’an ve İncil” adlı kitabının 123. sayfasında bulabilirsiniz.

S11: İsa neden hükümdarın kızının ölmediğini söyledi? (Matta 9:18-25; Luka 8:41-56) Ya İsa yalan söyledi ya da bir mucize gerçekleştirmedi; ancak bağlam, bunun bir mucize olarak anlaşıldığını açıkça göstermektedir.
C: İki olasılık vardır. Birincisi, İsa bir mecaz kullanmış olabilir. Kur’an’da bile 2:26 ayetinde Allah’ın mecaz kullanmaktan çekinmediği belirtilmektedir. Ancak daha basit bir açıklama vardır. İsa, kızın öldüğünü asla söylememiştir; onun öldüğünü söyleyenler Yairus ve etraftaki insanlardı. Kız ya normal bir koma halindeydi ya da ruhu bedeninden ayrılmamış başka bir durumdaydı.

S12: Üçlü Birlik doktrini neden dördüncü yüzyıla kadar kilise tarafından [iddia edildiği üzere] bilinmiyordu? Bu doktrin neden vahiy yoluyla değil de [iddia edildiği üzere] oylama yoluyla kabul edildi? Oylama konseyinin üyeleri neden [iddia edildiği üzere] Athanasusçularla doluydu? Bu [iddia edildiği üzere] o dönemde yeni olan doktrine inanç, neden kiliseye üyelik için bir koşul haline getirildi? Arianlar neden sürgüne gönderildi ve idam edildi?
C: İnsanların Üçlü Birlik hakkında yanlış şeyler uydurması yaygın bir durum gibi görünüyor. Üçlü Birlik doktrinleri hem Kutsal Kitap’ta hem de erken dönem Hıristiyan yazılarında yer almaktadır. Hatta “Üçlü Birlik” kelimesinin kendisi bile bir yalanı soru kılıfına sokmuş ve tarihsel gerçeklerden yüzlerce yıl sapmıştır. Üçlü Birlik’e yapılan ilk atıf şudur:

Antakya Piskoposu Theophilus’a (M.S. 168-181/188) aittir ve “Autolycus’a Mektup” adlı eserinin 2:15 bölümünde yer alır.

İşte “Üçlü Birlik” kelimesini kullanan diğer kaynaklar:

Tertullian (M.S. 200-220), “Üçlü Birlik” terimini kullandığına dair elimizde kayıt bulunan ikinci kişidir; bunu Praxeus’a Karşı adlı mektubunda yapmıştır.

Roma’lı Novatian (M.S. 210-280), 32 bölümden oluşan “Üçlü Birlik Üzerine İnceleme” adlı bir kitap yazmıştır.

İskenderiyeli Clement (M.S. 193-217/220 yıllarında yazmıştır) da “Kutsal Üçlü Birlik”ten Stromata 5:14’te bahsetmiştir.

Origen (M.S. 230-254), de Principiis Kitabı 1, 3:7’de Üçlü Birlik’ten bahsetmiştir.

İnsanların İsa’nın Tanrı olduğuna ve Üçlü Birliğin diğer temel unsurlarına inandıklarını gösteren çok daha fazla erken dönem referansı bulunmaktadır. İşte bunların bir kısmı.

Lider Kaynaklar İfadeler ve İnançlar
Ignatius: Havari Yuhanna’nın öğrencisi, M.S. 107/116’da vefat etti. 17 yer: Polikarp’a Mektup, 3. bölüm; Efesliler 7 "İsa, Tanrı'dır"
"Enkarnasyon"
Diognetus, M.S. 130 Mathetes'e Mesih, Kral, Tanrı, insan ve kurtarıcı olarak gönderildi
Justin Şehit: M.S. 110/114-165 Trypho ile Diyalog, bölüm 55-56, 59, 61-64, 66, 74-78 "Tanrı ve Mesih olarak tapınılmayı hak eden." Mesih'ten önceki bir zamanın var olduğunu düşünerek yanıldı.
Antakya’lı Theophilus, M.S. 115-181 Autolycus’a Mektup 2:22 [Cennet Bahçesi’ndeki] bu ses, aynı zamanda O’nun Oğlu olan Tanrı’nın Sözü’nden başka ne olabilir? (Üçlü Birlik terimini ilk kullanan kişi oydu
Tertullianus, M.S. 200-220/240 Praxeus’a Karşı kitabının tamamı “Üçlü Birlik” terimini kullanan ikinci kişidir.
Irenaeus: Havari Yuhanna’nın öğrencisi. M.S. 120-202 "Heresies'e Karşı" 3:19:2 “İsa, kendi başına, ...Tanrı ve Rab’dir...”
İskenderiyeli Clement, M.S. 153-220 Stromata 5:14,
Öğretmen
“Kutsal Üçlü Birlik” İsa’yı öven ilahi: “Zamanın ve mekanın Rabbi; insanlığın Kurtarıcısı İsa;”
’in öğrencisi Hippolytus Irenaeus, M.S. 225-236 Noetus’un Sapkınlığına Karşı “Tanrı olan ve insan olan Tanrı’nın Oğlu.”
İskenderiyeli Origen, M.S. 184-254 de Principis 1.3.8
Origen, kendi döneminde oldukça tartışmalı bir kişiydi, ancak Üçlü Birlik hakkındaki görüşleri sorgulanmadı.
“Üçlü Birliğin gücü tek ve aynıdır.”
Novatian, M.S. 210-280 Üçlü Birlik Üzerine İnceleme Daha fazla söze gerek yok.
Athanasius, 296-373 yılları arasında öldü Luka 10:22 Üzerine Vaaz Karışıklık olmaksızın birleşmiş, ayrılık olmaksızın ayırt edilebilir, Derecelendirme olmaksızın bölünmez
Kapadokya'lı Basileios, M.S. 357-379 Kayserialılara yazılan 8. Mektup, Ruh Üzerine Baba Tanrı’dır, Oğul Tanrı’dır, Ruh Tanrı’dır. Arian tartışmasını ele alır
Nyssa’lı Gregory, M.S. 335-394 “Üç Tanrı Değildir” Üzerine, Eunomius’a Karşı Baba ile Oğul’un doğası aynıdır
Hilary, M.S. 353-368 "Üçlü Birlik" üzerine bir kitap yazdı Daha fazla söze gerek yok
Milano'lu Ambrose, M.S. 340-397 Hristiyan İnancı Üzerine Vahiy 4:8'deki "Kutsal, Kutsal, Kutsal" ifadesi, Üçlü Birlik'e atıfta bulunur.
Yuhanna Chrysostomos, M.S. 370-407 Yuhanna 1:1 üzerine 3. Vaaz Söz’ün bir kişi olarak sonsuzluğu; yaratılmamış olması
Hippo'lu Augustinus, M.S. 354-430 Kitap: Üçlü Birlik Üzerine Rütbe farkını kabul etmedi
Nestorius: Efes Konsili ( ), M.S. 431 Nestorianizmi başlattı İsa’nın Tanrı olduğuna dair inancı hiçbir zaman eleştirilmedi
İskenderiyeli Cyril, M.S. 431-444 Efes Konsili’nde Nestorius’un başlıca rakibi Tanrı’nın annesi Meryem’e vurgu yapılmasına öncülük etti. (ne yazık ki)
İrlandalı Patrick, M.S. 389-461 fazla bir şey yazmadı Ünlü yonca yaprağı benzetmesi

Arianlar sürgüne gönderildi, ancak idam edilen herhangi bir Arian olduğunu bilmiyorum.

Soru soran kişi yalanlar söylediğine göre, diğer konularda da yalan söylediğini düşünmek mantıksız değildir. Acaba o da [benim gibi] İznik Konsili'nin kayıtlarını okumuş mu? Oradaki pek çok kişi, belki de çoğu, başlangıçta tartışmanın doğası konusunda net bir fikre sahip değildi. Bir Arian, Arian doktrinini açıkça açıklayana kadar önemli bir sonuca varılamadı. O zaman Hıristiyanların vereceği tepki belliydi.

Üçlü Birlik doktrini vahiy yoluyla oluşturuldu: bu, geçmişteki bir vahiy yoluyla gerçekleşti ve Yeni Ahit’te zaten açıklanmıştı.

Şimdi İslam’a ve anlaşmazlıklarını çözmek için konseyler yerine neye başvurduklarına bir bakalım.

Deve Savaşı: Muhammed’in eşi Aisha ve her ikisine de Muhammed tarafından cennet vaat edilen iki generali, Ali’ye karşı başarısız bir şekilde savaştılar. İki general [görünüşe göre] halifeye karşı savaşarak [Muhammed’in onlara cennet vaat etmesi nedeniyle] şehit oldular.

Siffin Savaşı: Suriye’den gelen Muaviye ve ordusu, Ali’nin ordusuyla savaştı.

Ali, Siffin Savaşı öncesinde kendisini desteklemiş olan Hariciler’i ortadan kaldırdı.

Muzililer, kısmen Kuran’ın yaratılmış olduğunu öğrettikleri için şiddetli bir şekilde zulüm gördüler.

Sufiler sık sık zulüm gördü ve öldürüldü.

Yoksa belki de soru soran kişi, bir konseyin meseleleri oy birliği veya oylama yoluyla değil, geleneksel Müslüman tarzında muhalefeti öldürerek çözmesi gerektiğini mi düşünüyor?

S13: İsa neden mitolojideki diğer acı çeken kurtarıcılara bu kadar benziyor? Hıristiyanlar, antik edebiyatta kaydedilmiş diğer bakire doğum ve kurtarıcı hikayelerine neden inanmıyorlar? Hıristiyan komünyon ritüeli, [iddia edildiği üzere] tanrılarının bedenini yiyip kanını içme şeklindeki önceki pagan törenlerinde nasıl varlık göstermiş olabilir? Hıristiyan vaftiz ritüeli de önceki pagan kültlerinde nasıl varlık göstermiş olabilir? Hıristiyanlığın en belirleyici doktrinleri aslında yerel pagan kültlerinden benimsenmemiş miydi? Aynı şekilde, Paskalya, Noel, Büyük Perhiz dönemi, dua günleri (rogation days), Şükran Günü ( ) ve diğerleri neden pagan bayramlarından türemiştir? Hıristiyanlığın kendine ait meşru bir anma takvimi yok muydu?

C: Öncelikle bu soruyu Hristiyanlık bağlamında ele alalım, ardından İslam bağlamında. Şeytan sahte örnekler sunabilse de, gerçek şu ki Yeşaya 53’teki “acı çeken kul” kehaneti, tüm Roma, çoğu Yunan ve tüm İskandinav edebiyatından önce gelmiştir. Müslümanlar, Kur’an’ın İsa’nın bir bakireden doğduğunu söylediğine neden inanıyorlar ve İsa’nın Mesih olduğunu belirten Kur’an’a neden katılıyorlar?

S14: Baba ve Oğul eşit kişilerse, İsa neden Baba’ya dua etti ve O’ndan yalvardı? (Matta 11:25). Tanrı, Tanrı’ya dua edebilir mi?
C: Bu iyi bir soru; burada anlaşılması gereken temel kavramlar, yeryüzündeki tevazu ve üçlü kişilikli Tanrı içindeki iletişimdir.

İtaat: Yeryüzüne gelmeden önce İsa, kendi iradesiyle kendini boşalttı (Filipililer 2:6-8) ve bizim gibi oldu (İbraniler 2:17).

Yeryüzünde İsa, Baba Tanrı’ya boyun eğdi (İbraniler 5:7).

Ayrılırken İsa, Baba’dan, dünyanın yaratılmasından önce sahip olduğu yüceliği kendisine geri vermesini istedi (Yuhanna 17:5).

İletişim: Cennette bile Baba, Oğul ve Kutsal Ruh arasında tam bir iletişim vardır. Tanrı, üçlü bir varlık olduğu için Tanrı ile iletişim kurabilir.

Üç Kişilikli Tanrı: Tanrı, olmak istediği her şey olabilir ve Yeni Ahit’te bize, kendisinin bizimle aynı olmadığını açıklamıştır; O, bizim “Kutsal Üçlü” olarak adlandırdığımız üç kişilikli bir Tanrı’dır. Yeryüzünde Tanrı’ya benzeyen hiçbir şey ve hiç kimse yoktur. Kendi deneyimlerimizi kullanarak Tanrı’nın ne olduğunu sınırlamaya çalışmamalıyız; bunun yerine, Tanrı’nın bize açıkladıklarını öğrenmeliyiz.

S15: Kutsal Kitap “doğmuş Oğul”dan bahsederek Oğul’un bir başlangıcı olduğunu açıkça belirtirken, nasıl ebedi bir Oğul olabilir? (Yuhanna 3:16; İbraniler 1:5-6). İşte bu yüzden “Doğmuş” kelimesi, 1971’den sonra basılan tüm yeni versiyonlardan çıkarılmıştır!!!
C: Soruyu soran kişinin neyden bahsettiğini tam olarak anlamadım. Soruyu soran kişinin neyden bahsettiğini bildiğinden de emin değilim. Günümüzde yetişkinler için en popüler iki İncil’den biri, Yeni Kral James İncil’dir (Yeni Ahit telif hakkı 1979). Bu İncil’de her iki ayette de “doğmuş” kelimesi yer almaktadır.

Jay P. Green’in İncil’in Satır Arası Çevirisi’nde (orijinal telif hakkı 1976) her iki yerde de “begotten” kelimesi geçmektedir.

Diğer çevirilerde “tek” oğul denildiği doğrudur, ancak bu yine de “eşsiz bir şekilde doğmuş” ya da Wuest çevirisinde ifade edildiği gibi “tek ve yegâne” anlamına gelir.

Görünüşe göre soru soran kişi, Oğul Baba’dan geldiyse, Oğul’un yaratıldığı bir başlangıç noktası olması gerektiğini düşünüyor. Müslüman okuyucuya şunu hatırlatmak isterim: Neredeyse tüm Müslümanlar (Muzililer ve birkaç istisna hariç), Kuran’ın yaratılmamış olduğuna inanır; ancak Kuran yine de Allah’tan gelmiştir.

S16: Eğer İsa tahtta ise, nasıl olur da Tanrı’nın sağında oturabilir? (Markos 16:19). Tanrı’nın sağında oturur mu, yoksa ayakta mı durur? (Elçilerin İşleri 7:55). Yoksa Baba’nın bağrında mı bulunur? (Yuhanna 1:1)
C: Hıristiyanlıkta O’nun Tanrı’nın sağında olması, İslam’da Allah’ın bir tahtı olabilmesi ile kabaca benzer bir şekildedir — her ikisi de mecazdır. Surah 2:26’da Allah’ın benzetmeler kullanmaktan çekinmediğini söylediğine göre, sizce Tanrı Tevrat’ı ve İncil’i verirken hiç benzetmeler kullanmış mıdır?

S17: İsa’yı ölümden kim diriltti? Baba mı (Efesliler 1:20), İsa mı (Yuhanna 2:19-21) yoksa Ruh mu (Romalılar 8:11)?
C: Hepsi de katkıda bulundu!

S18: Eğer Oğul ve Kutsal Ruh, Tanrı’nın Üçlüsünde eşit kişilerse, neden Kutsal Ruh’a küfür affedilmezken, Oğul’a küfür affedilebilir? (Luka 12:10).
C: Eşit olmak, aynı ya da birbirinden ayırt edilemez olmak anlamına gelmez. Üçü de doğa ve diğer açılardan eşittir, ancak rol ve mertebeleri bakımından farklılık gösterir. Kutsal Ruh, insanları kurtuluşa kavuşturmak için onların kalplerinde işleyen Üçlü Birliğin üyesidir. Eğer insanlar Kutsal Ruh’u kasten ve kesin olarak reddederse, umut kalmaz. Gerçek İsa’yı reddederek ölürlerse onlar da cehenneme giderler; ancak İsa’yı reddederlerse, Kutsal Ruh onların kalplerini ve zihinlerini değiştirmek için içlerinde işleyebilir.

S19: Kutsal Ruh, Üçlü Birliğin eşit bir üyesi ise, neden Kutsal Kitap O’ndan her zaman Baba’dan ya da İsa’dan gönderildiğinden söz eder? (Yuhanna 14:26; 15:26).
C: Doğaları bakımından eşittirler, ancak roller ve mertebeler bakımından farklılık gösterirler. İsa da Baba tarafından gönderilmiştir. Baba ise hiçbir zaman kimse tarafından gönderilmemiştir. Üçlü Birliğin her bir üyesinin bir şekilde “zorla” üstlenmesi gereken rol konusunda Tanrı’ya herhangi bir sınırlama getiremeyiz. Bunun yerine, Kutsal Kitap’ın Üçlü Birliğin bileşenlerinin nasıl birlikte çalıştığı konusunda bize anlattıklarını öğrenebiliriz.

S20: Matta’ya göre, İsa Büyük Herod’un hükümdarlığı döneminde doğmuştur (Matta 2:1). Luka’ya göre ise İsa, Quirinius’un Suriye valisi olduğu dönemde İsrail’de yapılan ilk nüfus sayımı sırasında doğmuştur (Luka 2:2). Bu imkânsızdır; çünkü Herod MÖ 4 yılının Mart ayında ölmüştür ve nüfus sayımı, Herod’un ölümünden yaklaşık 10 yıl sonra, MS 6 ve 7 yıllarında gerçekleştirilmiştir.
C: Hayır, birden fazla nüfus sayımı yapılmıştır. Önce nüfus sayımlarını ele alacağız, ardından da Quirinius’u.

Nüfus sayımları: Josephus, M.S. 6/7 civarında “Cyrenius” tarafından yapılan bir nüfus sayımından bahseder (M.S. 93-94 civarında yazılmış olan Yahudilerin Antik Tarihi 17.13:5).

Wycliffe İncil Sözlüğü’nün 319. ve 414. sayfalarına göre, Papirüs Oxyrhynchus 225 (Milligan’ın Greek Papyri adlı eserinde, s. 44-47) her 14 yılda bir nüfus sayımı yapıldığını belirtir. Suetonius ve Tacitus, örneğin Augustus döneminde üç nüfus sayımı yapıldığını gösterir; bunlardan ikincisi MÖ 8-4 yılları arasındadır.

Quirinius: Bir yazıt, Quirinius’un M.S. 6’dan itibaren Suriye valisi olduğunu göstermektedir (bu tarih, İsa’nın doğumu için çok geçtir). Ancak bu, Quirinius’un ikinci valilik dönemiydi. İlk dönem M.Ö. 12 ile 6 yılları arasındaydı ve bu dönemde Anatoli’deki Homanadensialılara karşı bir sefer düzenlemişti. Ancak Quirinius’un ilk valilik döneminde hangi eyaletin valisi olduğunu bilmiyoruz. Bu konuda iki görüş vardır:

Sir William Ramsay, Quirinius’un ilk görevinde Suriye valisi olduğunu savunur. (Suriye, Anadolu dağlarına komşudur.) Bu dönemdeki Suriye valileri hakkında eksiksiz bir kayıt elimizde bulunmasına ve Quirinius’tan M.S. 6 yılına kadar söz edilmemesine rağmen, Quirinius bu askeri sefer için özel ve ek bir vali olarak atanmış olabilir.

F.F. Bruce ise Quirinius’un muhtemelen Galatya valisi olduğunu savunur. Galatya, Anadolu’dadır. F.F. Bruce, The New Testament Documents: Are They Reliable? (IVP) adlı eserinin 86-87. sayfalarında, birçok dilbilimcinin Luka 2:2’yi “Quirinius Suriye valisiyken” değil, “Quirinius Suriye valisi olmadan önce” şeklinde çevirdiğini belirtir.

Tertullian (M.S. 200-240), *Marcion’a Karşı* adlı eserinin 4:19 bölümünde, “Quirinius” isminin “Saturninus” yerine konulduğunu belirtir. Tarihsel olarak, Saturninus’un M.Ö. 8’den M.Ö. 6’ya kadar Suriye valisi olduğunu biliyoruz.

Bir yan not olarak, antik dünya hakkında kanıtlayamadığımız pek çok şey vardır. Örneğin, Şam sikkeleri, M.S. 34 ile 62 yılları arasında Şam’ın Roma işgali hakkında hiçbir bilgi vermez. Yine de, Romalıların o dönemde Şam’ı yönettiğinden eminiz.

Tüm bu görüşlerin tartışılması için F.F. Bruce’un *Yeni Ahit Belgeleri: Güvenilir mi?* (s. 86-87) adlı eserine, daha fazla bilgi için ise *İncil’deki Zorluklar Ansiklopedisi* (s. 365-366) ve *Eleştirmenler Sorduğunda* (s. 383-385) adlı kitaplara bakınız.

S21: Yuhanna tövbe için vaftiz ediyordu (Matta 3:11). İsa’nın günahsız olduğu varsayıldığına göre, tövbe edecek hiçbir şeyi yoktu. İsa’nın Yuhanna tarafından vaftiz edilmesi, kilise için her zaman [aslında hiçbir zaman] bir utanç kaynağı olmuştur. İncil’ler, Matta 3:14-15’te verilen [sözde] anlamsız “bütün doğruluğu yerine getirmek için” açıklaması dışında, İsa’nın vaftizi için hiçbir açıklama sunmamaktadır. İsa’nın kendisini günahsız görmediğini gösteren diğer ayetler de [sözde] kilise için bir utanç kaynağıdır (Markos 10:18, Luka 18:19).
C: Öncelikle Hristiyanlık hakkında konuşalım, ardından İslam’da defalarca günahları için af ve arınma dilemek zorunda kalan “günahsız” peygamberin yarattığı utançtan bahsedelim.

Kutsal metinlerin bir kısmını “anlamsız” olarak bir kenara atıp sonra da hiçbir anlamı olmadığını söyleyen kişi, belki de sadece o anlamı anlamak istemiyordur.

İsa, bize örnek olmak ve bizimle özdeşleşmek amacıyla vaftiz edildi. Soru soran kişi, ekmek ve şarabı paylaşmanın İsa’nın bedenini ve kanını anmak anlamına geldiği Son Akşam Yemeği’nde İsa’nın neden orada bulunduğunu anlayabilirse, o zaman İsa’nın neden vaftiz edildiğini de anlayabilir.

Basit bir soru soralım: Allah, Muhammed’in tekrar tekrar yaptığı ricayı kabul etti mi, yoksa reddetti mi? Muhammed günahlarının bağışlanması için dua ettiğinde, arınmak için dua ettiğinde ve mezarın azabından [cehennemden değil, mezardan] korktuğunda, Allah Muhammed’e “Bu insanları yanıltmayı bırak. Günahlarını bağışlayamam çünkü bağışlanacak günahın yok” dedi mi? Allah, “Evet, kötü günahlarını bağışlıyorum” mu dedi, yoksa hiçbir şey söylemedi mi? Bkz. Sure 40:55; 48:1-2; Buhari cilt 1, no. 711, s. 398; cilt 1, no. 7, 19, 781; cilt 6, no. 3; cilt 8, no. 319, cilt 8, no. 407 (önceki).

Muhammed burada yalan mı söyledi? Muhammed şöyle dua etti: “Kendime haksızlık ettim ve günahımı itiraf ediyorum. Bütün günahlarımı bağışla…” Buhari cilt 1, no. 7, 19, 711, 781; cilt 6, no. 3; cilt 8, no. 319 ve cilt 8, no. 407’de de Muhammed’in günahlarından bahsedilmektedir. Buhari, cilt 1, no. 234; cilt 8, no. 794, 795’te bahsedilen belirli eylemler arasında insanların uzuvlarını kesmek, gözlerini yakmak ve onları susuzluktan öldürmek yer almaktadır. Bkz. Buhari, cilt 9, no. 117; cilt 6, no. 198 (önceki) ve ayrıca Fıkh us-Sunnah, cilt 1, s. 133.

Muhammed, Allah’tan geçmiş ve gelecekteki günahlarını bağışlamasını diledi. Buhari, cilt 8, hadis no. 407, s. 269. Muhammed’in geçmiş ve gelecekteki günahları bağışlandı. Ebu Davud, cilt 3, hadis no. 4945, s. 1380

Buhari, cilt 9, hadis no. 532 (s. 400) 'da, cennetteki İsa’nın, Muhammed’in geçmiş ve gelecekteki günahlarının Allah tarafından bağışlandığını söylediği belirtilmektedir. Bir Müslüman, Allah’ın hiçbir şeyi bağışlamasına gerek olmadığı için İsa’nın burada yalan söylediğini düşünür mü?

Buhari, cilt 6, hadis no. 236, s. 201’de, Muhammed’in günahlarının cennette bağışlandığı belirtilir; ancak İsa’nın herhangi bir günahının bağışlandığına dair bir sözün bulunmaması dikkat çekicidir. İsa hiçbir zaman günahları için af dilemek zorunda kalmamıştır; oysa Muhammed kalmıştır.

Muhammed, mezarda çekeceği azap düşüncesiyle titriyordu. Sahih Müslim, cilt 1, no. 1214, s. 290. Belki de Muhammed’in takipçileri de titremelidir. Ayrıca bkz. Sunan Nesaî, cilt 2, no. 1479, s. 281-282.

S22: Matta, Markos ve Luka’da Son Akşam Yemeği, Fısıh Bayramı’nın ilk gününde gerçekleşir [aslında öyle değil, Mayasız Ekmek Bayramı’dır] (Matta 26:17, Markos 14:12, Luka 22:7). Yuhanna İncili’nde ise [iddia edildiği üzere] bir gün önce gerçekleşir ve İsa, Fısıh Bayramı’nın ilk gününde çarmıha gerilir [aslında öyle değil, Fısıh Bayramı’nın Hazırlık Günü’dür] (Yuhanna 19:14).
C: Matta 26:17, Markos 14:12 ve Luka 22:7’de Fısıh Bayramı’nın ilk günü değil, Mayasız Ekmek Bayramı’nın ilk günü denmektedir. Bu, Fısıh kurbanının kesildiği Perşembe günüydü; Fısıh yemeğinin yenildiği Cuma günü değildi. İsa, Fısıh Günü'nde çarmıha gerilmedi; aksine Yuhanna 19:14'te, Fısıh Bayramı'nın Hazırlık Günü'nde çarmıhta olduğu belirtilmektedir. Son Akşam Yemeği ve çarmıha gerilme olaylarına gelince, bir gün ne zaman başlar? Yahudiler için gün gün batımıyla başlar ve Son Akşam Yemeği ile çarmıha gerilme aynı gün gerçekleşmiştir.

S23: Davut, Antlaşma Sandığını Kudüs’e ne zaman getirdi? Filistlileri yenmeden önce mi, yoksa sonra mı? (a) Sonra (2. Samuel 5 ve 6). (b) Önce (1. Tarihler 13 ve 14).
C: Sandığın yolculuğu iki aşamadan oluşuyordu ve asıl mesele, ilk aşamanın Filistlilerle savaşmadan önce mi, sonra mı, aynı anda mı gerçekleştiği ya da belirtilip belirtilmediği. Ayetlerin kronolojik sırayla olması gerekmediğini anladığınızda bu konuda bir sorun kalmaz. Bir ayet, “sonra” veya “daha sonra” ya da benzeri bir kelimeyle geçiş yapmadıkça, olaylar aynı anda ya da her iki sırayla da gerçekleşmiş olabilir.

Yolculuğun ilk aşaması: Davut, sandığı Kiriat-Yearim’den getirdi, ancak Uzza öldürüldükten sonra sandığı Gittili Obed-Edom’un evinde bıraktı. (1. Tarihler 13; 2. Samuel 6:1-11)

Savaş: Filistliler Davut’a karşı seferber oldular ve Baal-Perazim’de, ardından da Refayim Vadisi’nde savaştılar. (1. Tarihler 14; 2. Samuel 5:20-25

Yolculuğun ikinci aşaması: Davut, sandığı Obed-Edom’un evinden Kudüs’e getirdi. 1. Tarihler 15:1-29; 2. Samuel 6:12-18

2 Samuel 6:1’de “tekrar” kelimesi geçmektedir, ancak bu “tekrar” mutlaka savaşın ardından olduğu anlamına gelmez. 1 Tarihler’de de zaman sırasını belirten bir kelime yoktur.

S24: Kral Abiya’nın annesinin adı neydi? (a) Gibea’lı Uriel’in kızı Mika (2 Tarihler 13:2). (b) Absalom’un kızı Maaka (2 Tarihler 11:20). Ancak Absalom’un adı Tamar olan tek bir kızı vardı
C: 2. Tarihler 11:20, bu Absalom’un Davut’un oğluyla aynı kişi olduğunu açıkça belirtmese de, büyük olasılıkla aynı kişiydi.

“735 Baffling Bible Questions Answered” kitabının 137. sayfasında, İbranice’de “kız” anlamına gelen “bet” kelimesinin “torun” anlamına da gelebileceği ve Maaka’nın Absalom’un torunu olabileceği belirtilmektedir. “Hard Sayings of the Bible” kitabının 245. sayfasında da, Yaratılış 46:15’in “Lea’nın oğulları” ifadesinin Lea’nın torunlarını kastettiği bir örnek olduğu belirtilmektedir.

Kopyalama hatalarını içermeyen en az üç basit çözüm olasılığı vardır.

Absalom->Uriel->Maaka Absalom’un Gibea’da yaşayan Uriel adında bir oğlu vardı ve onun Maaka adında bir kızı vardı.

Uriel -> kızı + Absalom -> Maaka Gibea'da yaşayan Uriel'in, Absalom ile evlenen bir kızı vardı. Onların Maaka adında bir kızı oldu.

Absalom -> kızı + Uriel -> Maaka Absalom’un bir kızı vardı; bu kız, Gibeah’ta yaşayan Uriel ile evlendi ve çiftin Maaka adında bir kızı oldu.

S25: Yeşu ve İsrailliler Kudüs’ü ele geçirdiler mi? (a) Evet (Yeşu 10:23, 40). (b) Hayır (Yeşu 15:63).
C: Kutsal Kitabı okumak yeterli değildir; onu dikkatle okumak gerekir. Yeşu 10:23, 40’ın Kudüs’ü ele geçirdiklerini söylediğini iddia etmek yanlıştır. İsrailliler bir savaşta orduları mağlup ettiler, bir mağaradan beş Kenanlı kralı esir aldılar ve ülkeyi boyun eğdirdiler, ancak Yeşu kitabında Kudüs’ü ele geçirdiklerini iddia eden hiçbir ayet yoktur.

S26: Meryem’in kocası Yusuf’un babası kimdi? (a) Yakup (Matta 1:16). (b) Heli (Luka 3:23).
C: Yakup, Yusuf’un babasıydı; Heli ise en yakın biyolojik atası, yani Meryem’in babasıydı. Luka 3:23’te İsa’nın, o zamanlar sanıldığı üzere, Yusuf’un oğlu olduğu belirtilir. Bu bilgi Yunanca metinde yer almaktadır ve soru soran kişi, Soru 3’te de benzer bir soru sormuştu.

S27: İsa, Davut’un hangi oğlunun soyundan geliyordu? (a) Süleyman (Matta 1:6). (b) Natan (Luka 3:31).
C: Biyolojik olarak İsa, Natan'ın soyundan geliyordu. Yasal olarak ise İsa, Süleyman'ın soyundan gelen Yusuf'un yasal (biyolojik değil) oğlu olarak Davut soyunun haklarına sahipti.

S28: Şealtiel’in babası kimdi? (a) Yekonya [Yekonya] (Matta 1:12). (b) Neri (Luka 3:27).

C: Şealtiel ve Zerubbabel adında birden fazla kişi vardı.

Matta 1:12’de sıralama şöyle: Yoşiya (büyükbaba) -> Jekonya -> Şealtiel -> Zerubbabel -> Abiud -> Eliakim

Luka 3:26-27’de ise Melki -> Neri -> Şealtiel -> Zerubbabel -> Reşa -> Yoannas -> Yahuda -> Yusuf şeklinde sıralanır.

1. Tarihler 3:15-17'de soy ağacı şöyle ilerler: Yoşiya -> Yehoiakim -> Yekonya -> Şealtiel ve Pedaya. Şealtiel'in çocuklarından bahsedilmez, ancak kraliyet soyunun bir sonraki üyesi Pedaya'nın oğlu Zerubbabel'dir.

Meryem ve Yusuf’un soy ağaçları Davut’a kadar aynıdır, ancak o noktadan sonra ayrılır. Ondan sonraki atalarda ya da torunlarda hiçbir benzerlik yoktur. Belki de Luka’da geçen Şealtiel ve Zerubbabel isimleri, 1. Tarihler 3:15-17 ve Matta 1:12’de bahsedilen valilerin onuruna verilmiştir. Ayrıca, Luka 3:26-27’de Yahuda ve Yusuf’tan söz edilmektedir; ancak bunlar, Yakup’un oğlu Yahuda, Yakup’un oğlu Yusuf ve Meryem’in kocası Yusuf’tan farklı kişilerdir.

S29: Zerubbabel’in hangi oğlu İsa Mesih’in atasıydı? (a) Abiud (Matta 1:13). (b) Reşa (Luka 3:27). Oysa Zerubbabel’in yedi oğlu şunlardır: i. Meşullam, ii. Hananya, iii. Haşuba, iv. Ohel, v. Berekya, vi. Hasadya, viii. Yuşabhesed (1. Tarihler 3:19, 20). Abiud ve Reza isimleri bu listeye uymamaktadır.
C: Her ikisi de; çünkü önceki cevapta da görüldüğü gibi, Zerubbabel adında iki kişi vardı; dolayısıyla 1. Tarihler 3:19, 20’de Rhesa’nın geçmesi beklenmemelidir, zira 1. Tarihler 3:19’daki oğullar vali Zerubbabel’in oğullarıydı. Abiud ismi uyumlu olmalıdır; bu nedenle bu durum ya Yunanca metindeki bir yazım hatası ya da İbranice metindeki bir yazım hatası olabilir. Ölü Deniz Parşömenlerine bakmak bize hangisi olduğunu göstermelidir, ancak Ölü Deniz Parşömenlerinde korunmuş olan 1. Tarihler’in tek kısmı 1. Tarihler 7:24’tür.

S30: Uzziya’nın babası kimdi? (a) Yoram (Matta 1). (b) Amatsya (2. Tarihler 26:1).
C: Matta her nesli dahil etmemiş, bazılarını atlamıştır; bunu yapabilmesinin nedeni, Yunanca ve İbranice’de “baba” kelimesinin aynı zamanda “ata” anlamına da gelmesidir. 2. Tarihler 22:1; 22:11; 24:27 ve 26:1’de soy ağacının şu şekilde ilerlediği görülür: Yehoram/Yoram -> Ahazya -> Yoaş- >Amazya -> Uzziya. Yine, “baba” kelimesi “ata” anlamına gelir ve Yoram, Uzziya’nın atasıydı.

S31: Yekonya’nın babası kimdir? (a) Yoşiya (Matta 1:11). (b) Yehoyakim (1. Tarihler 3:16
C: “Baba” kelimesi genellikle atayı ifade eder; tıpkı “oğul” kelimesinin, Davut’un oğlu İsa örneğinde olduğu gibi, genellikle soyundan gelen birini ifade etmesi gibi. 1. Tarihler bize, iyi kral Yoşiya’nın Yekonya’nın büyükbabası olduğunu, kötü Yoyakim’in ise babası olduğunu gösterir.

S32: Babil sürgünden Mesih’e kadar kaç nesil geçti?
(a) Matta on dört diyor (Matta 1:17).
(b) Ancak nesiller dikkatlice sayıldığında sadece on üç olduğu ortaya çıkar (bkz. Matta 1:12-16).
Cevap: 14 isimden oluşan üç grup vardır, ancak bunlar birbirine eklenemez; zira ilk liste İbrahim’den Davut’a kadar olanları içerirken, ikinci liste Davut’tan sürgüne kadar olanları kapsamaktadır. Eğer Matta 42 nesil olduğunu iddia etseydi bir sorun ortaya çıkabilirdi, ancak Matta toplamın 42 olduğunu hiçbir zaman söylememiştir. Matta muhtemelen hatırlama aracı olarak 14 isimden oluşan üç gruba kısaca değinmiştir.

S33: Şela’nın babası kimdi? (a) Kainan (Luka 3:35-36). (b) Arfaksad (Yaratılış 11:12).
C: Bu cevap, Soru 31’in cevabıyla neredeyse aynıdır. “Baba” atayı, “oğul” ise soyundan gelen kişiyi ifade edebilir.

Yaratılış 10:24’te Arfaksad, Şela’nın babası/atasıdır.

Luka, Şela’nın Arfaksad’ın oğlu/torunu olan Kainan’ın oğlu/torunu olduğunu gösterir.

S34: İsa, kaç hayvanın sırtında Kudüs’e girdi?
(a) Bir – bir tay (Markos 11:7; bkz. Luka 19:35). “Tayı İsa’ya getirdiler ve giysilerini üzerine serdiler; o da üzerine oturdu.”
(b) İki – bir tay ve bir eşek (Matta 21:7). “Eşeği ve tayı getirdiler, üzerlerine giysilerini serdiler; o da onların üzerine oturdu.”

C: Matta 21:2-6’da belirtildiği gibi orada iki hayvan vardı: bir eşek ve onun yavrusu. Hem Markos 11:7 hem de Luka 19:35, İsa’nın yavruya bindiğini belirtir. Bu arada, bu sözde çelişkiye cevap verdiği bilinen ilk kişi, M.S. 138-165 yılları arasında yazılmış “Yahudi Trypho ile Diyalog” adlı eserinin 53. bölümünde yer alan Justin Martyr’dır.

S35: Simon Petrus, İsa’nın Mesih olduğunu nasıl anladı? (a) Gökten gelen bir vahiy yoluyla (Matta 16:17). (b) Kardeşi Andreas ona söyledi (Yuhanna 1:41).
C: Petrus, Yuhanna 1:41’de kardeşi Andreas’ın (küçük) tanıklığıyla İsa’nın Mesih olduğunu duydu; ancak Petrus, İsa’nın Mesih olduğunu Kutsal Ruh’un ilhamıyla kesin olarak ancak daha sonra, Matta 16:17’de anladı.

S36: İsa, öğrencilerinin yolculuklarında bir asa taşımalarına izin verdi mi? (a) Evet (Markos 6.) (b) Hayır (Matta 10:9; Luka 9:3).
C: İsa, farklı yolculuklar için farklı talimatlar vermiş olabilir. Öte yandan, elimizdeki Markos metinlerinde “değil” yerine “sadece” kelimesinin yazılması, muhtemelen bir yazım hatasıdır. Yunanca’da “sadece” ile “değil” arasındaki fark, iki harfli Yunanca “ei” kelimesinin eklenmesidir.

S37: Herod, İsa’nın Vaftizci Yahya olduğunu mu düşündü? (a) Evet (Matta 14:2; Markos 6:16). (b) Hayır (Luka 9:9)
C: Luka 9:7’ye göre Herod şaşkına dönmüştü, dolayısıyla ne düşüneceğini bilemiyordu. Luka 9:7-9’da şöyle denir: “Tetrark Herod, olan biten her şeyi duyunca şaşkına döndü. Çünkü kimileri Yahya’nın ölümden dirildiğini, kimileri İlyas’ın ortaya çıktığını, kimileri de eski peygamberlerden birinin dirildiğini söylüyordu. 'Ben Yahya’nın başını vurdum,’ dedi Herod, 'ama hakkında böyle şeyler duyduğum bu adam kim?’ Ve İsa’yı görmeye çalışıp durdu.”

Matta 14:2’de Herod, maiyetindekilere şöyle der: “Bu, Vaftizci Yahya’dır; o ölümden dirilmiştir!” Markos 6:16’da da benzer bir ifade yer alır: “Kafasını kestiğim Yahya dirilmiştir!” Yunanca metinde noktalama işaretlerinin bulunmadığını unutmayın. Burada ünlem işareti olarak gösterilen şey, aslında bir soru işareti de olabilirdi.

S38: Vaftizci Yahya, İsa’yı vaftiz edilmeden önce tanıdı mı? (a) Evet (Matta 3:13-14). (b) Hayır (Yuhanna 1:32, 33).
C: Unutmayın, Vaftizci Yahya ile İsa kuzenlerdi, yani Yahya İsa’yı zaten tanıyordu. Ancak Ruh, İsa’nın vaftiz sırasında, tam da sudan çıktığı anda, O’nun Mesih olduğunu doğruladı (Matta 3:13-14). Yuhanna, Ruh’un bir güvercin gibi İsa’nın üzerine indiğini görmemiş olsaydı, bu teyidi göremezdi. Yuhanna 1:32, 33, Yuhanna’nın Ruh’un İsa’nın üzerine indiğini ne zaman gördüğünü kaydetmemektedir. Aksine, Yuhanna’nın başkalarına Ruh’un bir güvercin gibi İsa’nın üzerine indiğini gördüğünü anlattığını kaydetmektedir. Yuhanna İncili, İsa’nın ne zaman vaftiz edildiğini belirtmediğinden, Yuhanna’nın bunun vaftizinden sonra olduğunu söylediğini iddia etmek yanlıştır.

S39: Vaftizci Yahya, İsa’nın vaftizinden sonra O’nu tanıdı mı? (a) Evet (Yuhanna 1:32, 33). (b) [iddia edildiği üzere] Hayır (Matta 11:2).
C: Matta 11:2, Yuhanna’nın artık İsa’yı tanımadığını söylemez. Aksine, Yuhanna bir şüphe döneminden geçiyordu ve İsa’yı, dünyaya kim olduğunu kanıtlaması için zorluyordu.

S40: Yuhanna İncili’ne göre, İsa kendi tanıklığı hakkında ne demiştir? (a) “Eğer kendim hakkında tanıklık edersem, tanıklığım doğru değildir” (Yuhanna 5:31).
(b) “Kendim için tanıklık etsem bile, tanıklığım doğrudur” (Yuhanna 8:14).

C: Yuhanna 5:31’de İsa, kendisi de dahil olmak üzere bir kişinin kendi hakkında tek tanık olması durumunda, bu tanıklığın tarafsız bir mahkemede geçerli sayılmayacağını kastetmiştir. İsa’nın Mesih ya da Tanrı’nın Oğlu olduğunu iddia etmeyi reddettiğini düşünmek saçmadır.

Aynı şekilde Yuhanna 8:14’te İsa, kendisinin bir tanık olduğunu, ancak kendisi için tek tanık olmadığını; Baba’nın da kendisi için bir tanık olduğunu söyler. Bu tanıklık, İsa’nın mucizeleriyle teyit edilmiştir.

S41: İsa Kudüs’e girdiğinde tapınağı aynı gün temizledi mi?
(a) Evet (Matta 21:12).
(b) Hayır. Tapınağa girip etrafa baktı, ancak saat çok geç olduğu için hiçbir şey yapmadı. Bunun yerine, geceyi geçirmek üzere Beytanya’ya gitti ve ertesi sabah tapınağı temizlemek için geri döndü (Markos 11:1-17).
C: İsa, Zafer Girişi ile Kudüs’e gitti, ardından geceyi orada geçirdi. Ertesi gün İsa Kudüs’e tekrar girdi ve ardından para bozanları tapınaktan kovdu. Matta 21:11-12’de geceyi geçirme ve Kudüs’e tekrar girme kısımları atlanmıştır, ancak ayrıntıların atlanması bir hata değildir.

S42: İncillerde İsa’nın bir incir ağacını lanetlediği yazıyor. Ağaç hemen kurudu mu?
(a) Evet. (Matta 21:19).
(b) Hayır. Bir gecede kurudu (Markos 11:20).
(Şimdiye kadar İsa'nın neden baharın ortasında incir ağacını lanetlediğini
?????)

C: Markos 13:28-29’da incir ağacının Yahudi ulusunu temsil ettiği ve meyvesiz olmasının, Yahudilerin çoğunun İsa’ya karşı göstereceği kabulsüzlüğü simgelediği belirtilir.

İsa muhtemelen incir ağacını iki kez lanetledi. Markos 11:12-14’te bir günün sabahı [Pazartesi veya Salı] onu lanetledi, ardından ertesi gün Matta 21:18-19a’da tekrar lanetledi. Kuruma sürecinin ne zaman başladığı belirtilmese de, Matta 21:19b-22’de ikinci kez lanetlendikten hemen sonra kurudu. (ayrıca Markos 11:20-25). Yahudilerin başına gelen de budur. Ulus, Golgota’da İsa’yı reddetmesi nedeniyle bir lanetin altındaydı, ancak bunun hemen bir sonucu görülmedi. Ancak bundan sonra Romalılara karşı bir ayaklanma dönemi ve Yahudilerin kiliseye yönelik zulmü yaşandı. Daha sonra Yahudiler Romalılara karşı isyan ettiler ve Kudüs, M.S. 70 yılında yıkıldı.

İncir ağacı, İsrail halkının bir simgesi olduğu için lanetlendi, ancak burada daha fazla bilgi bulunmaktadır. W.M. Christie’nin “Verimsiz İncir Ağacı” başlıklı makalesinden alıntı yapan *Kutsal Kitap’taki Zor Anlaşılır Sözler* (s. 441-442) adlı kitap, daha fazla ayrıntı sunmaktadır. Kitapta, Mart ayının sonlarına doğru incir ağaçlarında yaprakların çıkmaya başladığı ve Filistin Arapçasında “taqsh” olarak adlandırılan, yeşil badem büyüklüğünde küçük yumruların oluştuğu belirtilmektedir. Bunlar gerçek incir olmadıkları için düşerler, ancak köylüler aç olduklarında bunları yine de yerler. Ancak, incir yaprakları “taqsh” olmadan çıkarsa, o yıl incir olmaz.

S43: Pavlus Şam yolundayken bir ışık gördü ve bir ses duydu. Yanında bulunanlar bu sesi duydular mı? (a) Evet (Elçilerin İşleri 9:7). (b) Hayır (Elçilerin İşleri 22:9).
C: Elçilerin İşleri 9:7’de Saul/Pavlus’un yanındaki kişiler sadece bir ses/sesler duydular (Elçilerin İşleri 9:7). Ancak, Elçilerin İşleri 22:9’dan farklı olarak, onlar Saul/Pavlus’a seslenen O’nun sesini duymadılar. İnsanlar duyulabilir bir sesi duyabilir, ancak sözleri anlayamayabilirler.

S44: Pavlus ışığı gördüğünde yere düştü. Yol arkadaşları da yere düştü mü? (a) Evet (Elçilerin İşleri 26:14). (b) Hayır (Elçilerin İşleri 9:7).
C: İnsanlar yere düştüklerinde, daha sonra tekrar ayağa kalkıp sessizce ayakta durabilirler.

S45: Ses, Pavlus’un görevlerinin ne olacağını o anda açıkça belirtti mi? (a) Evet (Elçilerin İşleri 26:16-18).
(b) Hayır. Ses, Pavlus’a Şam şehrine gitmesini emretti ve orada ne yapması gerektiğinin kendisine söyleneceğini belirtti. (Elçilerin İşleri 9:7; 22:10).

C: Bu ayetler arasında bir çelişki yoktur: Öncelikle söz konusu ayetler şunlardır.

Elçilerin İşleri 9:7 “Saul’la birlikte seyahat eden adamlar orada dilini yutmuş bir halde durdular. Sesi duydular ama kimseyi görmediler.”

Elçilerin İşleri 26:16-18’de İsa, Saul’a sesleniyor: “Ama kalk ve ayağa kalk. Çünkü sana göründüm ki, seni bir hizmetkâr ve tanık olarak atayayım; benden gördüklerini ve sana göstereceklerimi duyurman için. Seni kendi halkından ve uluslardan kurtaracağım. Onların gözlerini açmak için seni onlara gönderiyorum; böylece karanlıktan ışığa, Şeytan’ın gücünden Tanrı’ya dönsünler; günahlarının bağışlanmasını ve Bana imanla kutsanmış olanlar arasında miras alsınlar.”

Elçilerin İşleri 22:10 “'Kalk ve Şam’a git. Orada sana verilen görevlerin hepsi sana bildirilecek.’

Elçilerin İşleri 26:16-18, Tarsuslu Saul’un kim olacağına dair çok genel bir taslaktır. Saul’un ne yapacağına dair ayrıntılar yoktur; sadece bir şekilde onların gözlerini açıp onları karanlıktan ışığa döndüreceği belirtilmiştir. Hayır, Pavlus’un tam olarak ne yapacağını ve nasıl yapacağını bilmesi için sadece Şam’da öğrenmesi yetmezdi; Arabistan’da yedi yıl boyunca öğrenmesi de gerekecekti.

S46: Yahuda, İsa’yı ele verdiği için aldığı kan parasıyla ne yaptı?
(a) Bir tarla satın aldı (Elçilerin İşleri 1:1)
(b) Paranın tamamını tapınağa attı ve oradan ayrıldı. Rahipler kan parasını tapınak hazinesine koyamadıkları için, onu yabancıları gömmek üzere bir tarla satın almak için kullandılar (Matta 27:5).

C: Her ikisi de, ancak ilki dolaylı olarak. Yahuda parayı tapınağa attı. Rahipler bu parayı Yahuda’nın adına bir tarla satın almak için kullandılar.

S47: Yahuda nasıl öldü?
(a) Parayı tapınağa attıktan sonra oradan ayrıldı ve kendini astı (Matta 27:5).
(b) Kötü eyleminin bedeliyle tarlayı satın aldıktan sonra baş aşağı düştü, ortasından ikiye ayrıldı ve tüm bağırsakları dışarı fışkırdı (Elçilerin İşleri 1:1).

C: İzin verin de korkunç bir soru sorayım. Bir kişi kendini astıktan sonra, kimse cesedi indirmezse ve bir ağaca asılı kaldığı için hiçbir hayvan onu götürmezse, cesede ne olur? Sizce sonsuza kadar bozulmadan kalır mı? -Elbette hayır.

Yahuda’nın bir uçurumun kenarında kendini asmaya çalıştığı, ancak ipin kopması nedeniyle başaramadığı da mümkündür.

S48: Bu tarlaya neden “Kan Tarlası” denir?
(a) [İddiaya göre] rahipler bu tarlayı kan parasıyla satın aldıkları için (Matta 27:7-8).
(b) Yahuda’nın orada kanlı bir şekilde ölmesi nedeniyle (Elçilerin İşleri 1:19).

C: Bu iki ayet arasında bir çelişki yoktur.

Matta 27:7-8, rahiplerin bu tarlayı kan parasıyla satın almalarının tek neden olduğunu söylemez. Matta 27’de şöyle denir: a) Yahuda kendini astı, b) tarla kan parasıyla satın alındı ve c) burası yabancıları gömmek için kullanılan bir yerdi.

Elçilerin İşleri 1:19’da sadece Yeruşalim halkının a) Yahuda’nın öldüğünü, b) oranın kanlı parayla satın alındığını duydukları ve bu nedenle oraya “kanlı tarla” adını verdikleri belirtilir.

S49: Herod, Vaftizci Yahya’yı öldürmek mi istedi? (a) Evet (Matta 14:5).
(b) Hayır. Onu öldürmek isteyen, Herod’un karısı Herodias’tı.
Ancak Herod [Yuhanna’dan korkuyordu ve] onun doğru bir adam olduğunu biliyordu ve onu güvende tuttu (Markos 6:20).

C: Herod bu konuda kararsızdı. Herod, Yahya’nın öldürülmesini istiyordu, ancak bunu isteyen kişi olarak görünmek istemiyordu. Herod’un Yahya’dan iki nedenden dolayı korkmuş olması mümkündür. Eğer Herod, keyfi bir infaz gerçekleştirmiş olsaydı, halk Herod’a hiç saygı duymazdı. Ayrıca, Herod, Yahya’yı öldürmek amacıyla hapse attıktan sonra da fikrini değiştirmiş olabilir. Yuhanna gerçekten bir peygamber olsaydı, Herod Tanrı’nın huzurunda nasıl duracaktı? Ancak Herodias, kızının Herod’dan Vaftizci Yuhanna’yı öldürmeye söz vermesini sağlayarak Herod’un tüm sorunlarını ve tereddütlerini çözdü. Yani, en azından Herodias, Herod’un bu dünyadaki sorunlarını çözdü.

S50: On iki havarinin listesindeki İsa’nın onuncu havarisi kimdi?
a) Tadeus (Matta 10:1-4; Markos 3:13-19).
(b) Luka İncili’nde buna karşılık gelen isim, Yakup oğlu Yahuda’dır (Luka 6:12-16).

C: Tadeus, Luka 6:16 ve Elçilerin İşleri 1:13’teki Yakup oğlu Yahuda ile aynı kişidir; tıpkı Petrus ile Simon’un aynı kişi olması gibi. Belki de çarmıha gerilme olayından sonra Tadeus, İskariotlu Yahuda ile karıştırılma ihtimalinden dolayı Yahuda olarak anılmak istememiştir. Yahuda, İbranice bir isimdir. Bazı Yunanca el yazmalarında Tadeus, bazılarında “Lebbaeus”, bazılarında ise “Tadeus olarak anılan/lakabı Tadeus olan Lebbaeus” yazmaktadır. Asimov’un İncil Rehberi’nin 908. sayfasında “Lebbaeus”un “Levi”nin Yunanca biçimi olduğu belirtilmektedir.

S51: İsa, Kapernaum’a girdiğinde bir yüzbaşının kölesini iyileştirdi. Yüzbaşı, bunu istemek için İsa’ya bizzat geldi mi? (a) Evet (Matta 8:5).
(b) Hayır. Yahudilerin bazı ileri gelenlerini ve arkadaşlarını gönderdi (Luka 7:3, 6).

C: Yüzbaşı, Yahudi aracılar gönderdi; The Expositor’s Bible Commentary, cilt 8, s. 200’e göre, Matta muhtemelen aracılarla ilgili ayrıntıyı atladı, çünkü İsa’nın bir Yahudi olmayan kişiye yardım ettiği gerçeğini bulanıklaştırmak istemedi. NIV Study Bible, s. 1453’te şunu ekler: Benzer şekilde, Matta 27:26’da Pilatus’un İsa’yı kırbaçlattığı olayda da Matta, Pilatus’un İsa’yı bizzat kırbaçladığını değil, İsa’yı kırbaçlattığını söylemektedir.

S52: İsa dışında başka kimse cennete yükseldi mi? (a) Hayır (Yuhanna 3:13).
(b) Evet. “İlyas bir kasırga ile göğe yükseldi” (2. Krallar 2:11).

C: Bu sorunun yanıtı, Hristiyan teolojisinin derinlemesine anlaşılmasını gerektirir. Eski Ahit’teki inananların yeryüzündeki yaşamları sona erdikten sonra, onlar Cennet’te, yani Luka 16:22’de İbrahim’in koynu olarak da adlandırılan yerde Tanrı ile birlikte yaşamaya başladılar. Ancak, İsa’nın ölümü ve dirilişine kadar, hiç kimse İsa’nın şu anda bulunduğu Cennet’e gitmedi. İşte bu nedenle İsa, sağındaki hırsıza, “Bugün benimle Cennet’te olacaksın” dedi.

S53: Midyanlılar Yusuf’u kime sattılar? (a) “İsmaillilere” (Yaratılış 37:2). (b) “Firavunun memuru Potifar’a” (Yaratılış 37:36).
C: Cevap açık olmalıdır. Yakup’un diğer oğulları, o sırada Potifar’ın yaşadığı Mısır’a gitmemişlerdi. Yusuf’u doğrudan İsmaillilere sattılar; İsmailliler de onu Potifar’a sattılar. İsmailliler Yusuf’u köle olarak istemiyorlardı; onlar sadece Yusuf’u Potifar’a satan nakliyecilerdi.

S54: Yusuf’u Mısır’a kim getirdi?
(a) İsmailliler Yusuf’u satın aldı ve ardından “Yusuf’u Mısır’a götürdüler” (Yaratılış 37:25, 27).
(b) “Midyanlılar onu Mısır’da satmışlardı” (Yaratılış 37:36).
(c) Yusuf kardeşlerine şöyle dedi: “Ben, Mısır’a sattığınız kardeşiniz Yusuf’um
Mısır’a sattığınız” dedi (Yaratılış 45:4).

C: Hem “Midyanlılar” hem de “İsmailliler” ifadesi bir yazım hatası olabilir, ancak başka bir açıklama daha vardır. Midyanlılar ve İsmailliler birbirinden ayrı değildi ve bu iki terim birbirinin yerine kullanılıyordu. Hatta günümüzde bile Araplar, Bahreyn’de yaşayan Kenanlıların kuzenlerinden ve diğer Semitik ve Hamitik halklardan, ayrıca İsmail’in soyundan gelmeyen diğer atalardan gelmektedir. Araplar, İsmail’in soyundan geldiklerini söylediklerinde, bunda da bir gerçeklik payı vardır; çünkü bu halklar birbirleriyle evlilikler yapmıştır. Ayrıca, İbrahim’in Ketura’dan yedi oğlu daha vardı ve bunlardan bazıları Midyan, Seba ve Dedan’dı.

c) Yusuf’un kardeşleri ise onu dolaylı olarak, Arap tüccarlar aracılığıyla Mısır’a sattılar.

S55: Golyat’ı kim öldürdü? (a) Davut (1. Samuel 17:23, 50). (b) Elhanan (2. Samuel 21:19).
C: Elimize ulaşan 2 Samuel 21:19 ayetlerinde, görünüşe göre bir yazım hatası vardır; burada “Lahmi, Goliath’ın kardeşi” ifadesi atlanmıştır.

1. Tarihler 20:5’te Elhanan’ın Goliath’ın kardeşi Lahmi’yi öldürdüğü belirtilmektedir.

Kutsal Kitap’taki Zor Anlamlı Sözler kitabının 212-213. sayfalarında yer alan kapsamlı İbranice analize göre, bu yazım hatasını tespit etmek kolaydır.

S56: Saul’u kim öldürdü? (a) “Saul kendi kılıcını alıp üzerine atladı... Böylece Saul
öldü...” (1 Samuel 31:4-6). (b) Bir Amalekli onu öldürdü (2 Samuel 1:1-16).

C: Saul kendi canına kıydı. 2 Samuel 1:1-16’da bir Amaleklinin Saul’u öldürdüğü söylenmez. Aksine, bir Amaleklinin Davut’a Saul’u öldürdüğünü iddia ettiği gösterilir. Amalekli, ödül bekleyerek yalan söyledi, ancak Davut onun yerine onu idam ettirdi.

S57: Eski Ahit [iddia edildiği üzere] cehennemin olmadığını öğretirken, Yeni Ahit cehennemin var olduğunu öğretiyor; bunun nedeni nedir? “Aşamalı vahiy” kavramı, Kutsal Kitap metinlerindeki çelişkileri açıklamaz.
C: Eski Ahit, her ne kadar o kadar açık olmasa da, cehennemin varlığını öğretir.

“Ama sen Şeol’a, Çukurun en derinliklerine indirileceksin.” Yeşaya 14:15

“Aramızdan kim yakıcı ateşin yanında yaşayabilir? Aramızdan kim sonsuz alevlerin yanında yaşayabilir?” Yeşaya 33:14

Çukur: Eyüp 33:24; Mezmurlar 30:9

Hezekiel 32:18-31, çukurda bulunanlar hakkında uzun bir açıklamadır. Zaten çukurda bulunan Firavun’un, orada diğerlerini göreceğini ve kalabalığı yüzünden teselli bulacağını söyler.

Yeşaya 66:24’te, Tanrı’ya karşı savaşanların solucanlarının ölmeyeceği ve ateşlerinin sönmeyeceği söylenir.

Son olarak, cehennem ne kadar sürecek? Tanrı’nın Kendisinden nefret edenlere karşı yaktığı ateş sonsuza dek yanacak. (Yeremya 17:4)

S58: Eski Ahit’in büyük bir kısmı neden öbür dünya olmadığını öğretirken (örneğin, Vaiz 9:5-6’ya bakınız), Eski Ahit’in sonraki yazıları ve Yeni Ahit ise öbür dünyanın varlığını öğretir?
C: İslam’ın yaptığı gibi mezarda bir öbür dünya olduğunu öğretmez, ancak bir öbür dünya olduğunu öğretir.

“Yeryüzünün tozunda uyuyanların çoğu uyanacak; kimileri sonsuz yaşama, kimileri ise utanç ve sonsuz hor görmeye.” Dan 12:2

“Ama Tanrı, hayatımı Şeol’dan kurtaracak; çünkü O beni kesinlikle kendisine götürecek.” Mezmurlar 49:15

“Bilge için yaşam yolu yukarıya doğru uzanır; böylece Şeol’a inmekten kaçınabilir.” Süleyman’ın Özdeyişleri 15:24

Eyüp 19:26-27 - “Derim yok olsa bile, yine de bedenimle Tanrı’yı göreceğim. O’nu kendi gözlerimle göreceğim; gözlerim O’nu bir yabancı olarak değil, bizzat O’nun kendisini görecek. Kalbim içimde ne kadar da özlem duyuyor!”

Öbür dünyada bu kişiler için bir yer vardır, Eyüp 26:6; Mezmurlar 139:8

2. Samuel 12:23’te Davut, ölen oğlunun yanına gideceğini, ancak oğlunun kendisine geri dönmeyeceğini söylediğinde, Davut oğlunun hâlâ var olduğunu, yok edilmediğini varsaymıştı.

Davut, Mezmurlar 23:6’da sonsuza dek Rab’bin evinde yaşayacağını söyledi

Davut, Mezmurlar 16:10’da Tanrı’nın [Kutsal Olan’ın] ruhunu Şeol’da bırakmayacağını peygamberlik etti.

Yeşaya 53:10-11’de, doğru kul öldürülse bile soyunu göreceği belirtilmiştir:

(alıntılar BSB’den alınmıştır)

Eski Ahit, Yeni Ahit kadar açık olmasa da, Müslüman teolojisine göre, hem Eski Ahit’te hem de Yeni Ahit’te, mezarlıkta hâlâ çürüyen bedenlerinde bulunan insanların çektiği azap kavramı yer almamaktadır. Aşağıdaki bölümün uzunluğu için özür dilerim, ancak bunu Müslüman teolojisi içinde yeterince ortaya koymak için bu gereklidir.

Mezar azabı bir gerçektir. Sunan Nasa’i cilt 2, no. 1311, s. 199

İnsanlar önce mezara girerler. Ardından cennete ya da cehenneme giderler. İbn-i Majah, cilt 5, no. 4268, s. 500, 501

Şehitler hariç tüm Müslümanlar mezarlarında yargılanır. Sunan Nesaî, cilt 2, no. 2057, s. 533; Buhari, cilt 1, no. 184, s. 126

Müslümanlar mezarlarında bir miktar azap çekerler. Sunan Nasa’i cilt 2, no. 2066, s. 536

Peygamberlerin bedenleri mezarlarında hayattadır ve duyabilirler. Ebu Davud, cilt 1, dipnot 514, s. 269

Bir gece Muhammed, Musa’nın mezarında namaz kıldığını gördü. Sunan Nasa’i, cilt 2, no. 1637, s. 1640

Müslümanlar mezarlarında insanların yürüme seslerini duyarlar. Sunan Nasa’i, cilt 2, no. 2054-2055, s. 531-532

Kâfirler, aileleri onlar için ağlarsa mezarlarında azap görürler. Sunan Nasa’i, cilt 2, no. 1851-1862, s. 477-451

Muhammed, mezarlarında işkence gören iki ölü kişinin sesini duymuştur. Sunan Nasa’i, cilt 2, no. 2072A, cilt 2, no. 2072B, s. 539

Bir Yahudi kadın öldü ve Muhammed, akrabalarının ağıt yakmasının onu mezarında işkenceye maruz bıraktığını söyledi. İbn-i-Mace, cilt 2, no. 1595, s. 446

Yahudiler mezarlarında işkence görüyorlar. Sunan Nasa’i cilt 2, no. 2063, s. 535

Bir Yahudi kadının, insanların mezarlarında idrarla kendilerini kirlettikleri için işkence gördüklerini söylediği iddia edilmektedir. Sunan Nasa’i cilt 2, no. 1348, s. 217

Bir kişi, idrarla kendini kirlettiği için mezarında işkence gördü. Buhari, cilt 1, no. 215, 217, s. 141, 142; İbn-i-Mace, cilt 1, no. 347-349, s. 198-199

Diğer Yahudilerin idrarın düştüğü yerleri kesmelerini yasaklayan bir Yahudi, mezarında cezalandırıldı. Ebu Davud, cilt 1, hadis no. 22, s. 6

Muhammed’in bir mezara taze bir dal koyması, kâfir ölüye fayda sağlayabilir. Sahih Müslim, cilt 1, no. 575, 576 ve dipnot 496, s. 171-172

Hatta Muhammed bile mezar azabından sığınma dilemiştir. Sunan Nesaî, cilt 2, no. 2065, s. 535; cilt 2, no. 2069, s. 537; cilt 2, no. 2071, s. 538

“…Peygamber Efendimiz’in mezardaki azaptan Allah’a sığınmasını duymuştu.” Buhari, cilt 2, no. 458, s. 258.

Bir Yahudi kadın, ya Muhammed’e ya da bir Müslüman erkeğe, mezarda yargılanacaklarını söyledi. Sunan Nesaî, cilt 2, no. 2068, s. 537

Bir Yahudi kadın Muhammed’e, “Allah seni mezardaki azaptan korusun” dedi. Bunun üzerine Muhammed, mezardaki azaptan korunmak için dua etti. Sunan Nesaî, cilt 2, no. 1479, s. 281-282

Muhammed, mezardaki azabını düşününce titredi. Sahih Müslim, cilt 1, no. 1214, s. 290

Allah seni mezar azabından korusun. Sahih Muslim cilt 2, no. 1973, s. 428

Banu el-Necjar’da Müslümanlar toprağı ele geçirdiler ve hazine aramak için kâfirlerin mezarlarını kazdılar. Ebu Davud, cilt 1, no. 454, s. 118

Şirkçilerin mezarları kazıldı ve o alan cami olarak kullanıldı. Sunan Nesaî, cilt 1, no. 705, s. 444-445

Muhammed’in, hazineyi elde etmek için hangi mezarı kazacaklarını söylediği iddia edilen mucize. Ayrıca, Müslümanlar bundan bir fayda sağlayacaklarsa, gayrimüslimlerin mezarlarını kazmaları caizdir. Ebu Davud, cilt 2, no. 3082 ve dipnot 2556, s. 878

S59: Kutsal Kitap’ta birçok ayet bununla açıkça çelişirken, kilise neden “Tanrı kargaşanın kaynağı değildir” (1 Korintliler 14:33) der? Bkz. Yaratılış 11:9; Çıkış 14:24 ve 23:27; Tesniye 7:23 ve 28:20,28; Yeşu 10:10.
C: 1 Korintliler 14:33’teki Yunanca kelimenin Eski Ahit’teki kelimeyle aynı anlam yelpazesine sahip olmamasına rağmen, çok daha basit bir açıklama vardır. Ayetin bağlamına bakmak gerekir; bu da en azından söz konusu ayetlerin öncesindeki ve sonrasındaki birkaç ayeti okumak anlamına gelir. 1 Korintliler 14:33, inananların kilise toplantılarından bahsediyor. Bu, Babil Kulesi’nde Tanrı’ya karşı gelenler, Musa’yı kovalayan Mısır ordusu ve İsrailoğullarının düşmanları için geçerli değildir.

S60: Tanrı, Musa’dan önce (Çıkış 6:3) “Yahve” adıyla biliniyor muydu, yoksa bilinmiyor muydu (Yaratılış 4:26, 5:29, 9:24, 22:14, 27:20, 27:27, 28:20-21)?
C: Önce cevabın bir parçası olmayan bir gözlem, ardından da cevap. Bir yandan, Musa Yaratılış kitabını Yakup’un zamanında değil, kendi zamanında yazdığı için, istediği herhangi bir adı kullanabilirdi. Örneğin, insanlar Kolomb’un “Amerika” adını bilmemesine rağmen, Kolomb’un Amerika’yı keşfettiğini doğru bir şekilde yazarlar. Daha fazla bilgi için When Critics Ask kitabının 68-69. sayfalarına bakınız. Bu tek başına, doğrudan alıntılar veya benzerleri olan 53 yer hariç, geri kalan her şeyi açıklar.

Cevap şudur: Çıkış 6:3, bunların İbrahim, İshak ve Yakup tarafından bilinmediğini söylememektedir.

İkincisi, (Bu, 53 pasajdan 5’ini ortadan kaldırır.)

Çıkış Kitabı, onların Tanrı’nın ilahi adından habersiz olduklarını söylemez. Sadece şöyle der: “Onlara göründüm… ama RAB [Yahve] adıyla kendimi onlara tanıtmadım.” Tanrı, İbrahim, İshak ve Yakup’a en az (8, 1, 6) 15 kez seslendi veya göründü; ancak Tanrı, Musa’ya göründüğü gibi, bu kişilere kendi ilahi adıyla ilişkili özel bir şekilde asla görünmedi. Aslında, Yaratılış 32:29’da güreştikten sonra Yakup bir isim istediğinde, Yakup’a kasıtlı olarak cevap verilmedi.

S61: Yahve tarafından verilen Yasa kusursuz muydu (Mezmurlar 19:7), yoksa değildi mi (İbraniler 8:6-?
C: Davut, Tanrı’nın Yasası’nın iyi olduğu ve Tanrı’nın istediği şey olduğu için kusursuz olduğunu söylemiştir. İbraniler 8:6-’da, Yasa’nın ne yapılması (ve ne yapılmaması) gerektiğini belirten hükümlerinde herhangi bir eksiklik olduğu söylenmemektedir. Aksine, İbraniler mektubu, Yasa’nın kişinin kalbini değiştirecek güce sahip olmadığını göstermektedir. Rahiplerin kurban sunması iyi bir şeydi, ancak Yasa’nın güçsüzlüğü, onların kurbanları defalarca tekrar tekrar sunmak zorunda kalmalarıyla sembolize edilmiştir.

S62: Dirilişle ilgili altı anlatı [iddia edildiği üzere] neden birbiriyle bağdaştırılamıyor? (bkz.
Matta 28, Markos 16, Luka 24, Yuhanna 20-21, Elçilerin İşleri 1:3-12, 1. Korintliler 15:3-8.) Pavlus, diriliş olmadan Hristiyan inancının boşuna olduğunu söyler (1. Korintliler 15:14). Kutsal Kitap’taki anlatılar, böylesine önemli bir olayda nasıl birbiriyle çelişebilir?

C: Bunların “uyumlaştırılmasına” gerek yoktur, çünkü zaten birbirleriyle gayet uyumludurlar. İşte bu 25 olayın sıralaması. Sayılar, sırayla gerçekleşmesi gereken olayları belirtirken, a, b, c gibi harfler ise herhangi bir sırayla gerçekleşebilecek olayları ifade eder. Kalın yazılmış kelimeler zaman, sıra ve yer belirticilerini gösterir.

İsa’nın Dirilişinden Sonra: Matta 28, Markos 16, Luka 24, Yuhanna 20-21

————————————————————

R1a. Şabat bittiğinde, Mecdelli Meryem, diğer Meryem [Yakup’un annesi], Salome ve diğer kadınlar mezara doğru yola çıkarlar. Matta 28:1b; Markos 16:1-3; Luka 24:1; Yuhanna 20:1

R2a. Melek taşı bir kenara fırlattığında bir deprem oldu. Nöbetçiler ölü gibi oldular. Matta 28:2-4

R2b. Melek taşı bir kenara fırlattı. Mk 16:4; Lk 24:2

R1b. Ceset bulunamadı ve iki “adam” kadınlarla konuştu. Lk 24:3-8; Yuhanna 20:2

R3. İsa’nın dirildiği sabah, bir melek kadınların karşısına çıktı ve onlara, havarilere Celile’ye gitmelerini söylemelerini emretti. Matta 28:5-7; Markos 16:5-8

R4a. Kadınlar aceleyle geri dönerken, İsa da kadınların karşısına çıkar ve onlara, havarilere Celile’ye gitmelerini söylemelerini emreder. Matta 28:8-10

R4b1. Kadınlar mezardan döndüklerinde, havariler kadınlara inanmazlar. Luka 24:9-11

R4b2. Petrus ve Yuhanna mezara koşarlar; Yuhanna oraya ilk varır. Luka 24:12; Yuhanna 20:3-9

R4b3. Ardından havariler [Yeruşalim’deki] evlerine dönerler. Yuhanna 20:10

R4c. Muhafızlar rahiplere haber verir; rahipler onlara rüşvet verir. Matta 28:11-15

R4d. Meryem ağlarken, önce iki adam, ardından da İsa, Mecdelli Meryem’e görünür. Mk 16:9-11; Yuhanna 20:11-18

R5. Aynı gün, Emmaus yolunda İsa, iki havariye (on bir havariden olmayanlara) görünür. Akşama kadar onlarla birlikte kalır. Mk 16:12; Lk 24:13-29

R6. Hemen ardından iki havari, 7 mil uzaklıktaki Kudüs’e koştular ve olanları on bir havariye anlattılar. Mk 16:13; Lk 24:33-35

R7. İsa’nın dirildiği günün akşamı, Yeruşalim’de, bu ikisi havarilerle konuşurken, İsa ilk kez on havariye görünür. Yuhanna 20:19-23

R8. Diğer havariler, Tomas’a İsa’yı gördüklerini söylediler. Yuhanna 20:25

R9. Sekiz gün sonra, İsa, Thomas da dahil olmak üzere on bir havariye ikinci kez görünür. Mk 16:14; Yuhanna 20:19,26-31

R10. İsa, Tiberias [Celile] Denizi kıyısında onlara (üçüncü kez) görünür. 153 balık yakalarlar. Matta 28:19-20; Yuhanna 21:1-14.

R11. İsa, Petrus’a kendisini sevip sevmediğini üç kez sorar. Yuhanna 21:15-23

R12. İsa, Celile’de havarilerine görünür ve onlara büyük görev verir. Matta 28:16-20; Markos 16:15-18

R13. Yeruşalim’e dönerler; ya orada ya da bir banliyö olan Beytanya’da kalırlar.

R14. Yemek yerken İsa, onlara yukarıdan gelecek gücü alana kadar Yeruşalim’de kalmalarını emreder (Luka 24:49; Elçilerin İşleri 1:4). Onlar bu emre itaat ederler. Luka 24:52

R15. İsa onları, Zeytin Dağı’nın yamacında, Kudüs’ün bir banliyösü olan Beytanya’ya götürür. Luka 24:50

R16. Dirilişinden kırk gün sonra (Elçilerin İşleri 1:3), İsa bulutlar içinde göğe yükselir. Mk 16:19; Lk 24:50-51; Elçilerin İşleri 1:9-11

R17a1. Yeruşalim’e dönen havariler tapınakta kalırlar. Luka 24:52-53

R17b. On bir havari, Yahuda’nın yerine Matta’yı seçerler. Elçilerin İşleri 1:15-26

R18. Yeruşalim’de Pentekost’ta (Fısıh’tan 50 gün sonra), havariler Kutsal Ruh ile doldurulurlar. Elçilerin İşleri 2

R19. Bundan sonra havariler serbestçe seyahat ederler. Markos 16:20

S63: İsa, öğrencilerine defalarca dirilişini beklemelerini söylemiş olmasına rağmen, neden öğrenciler İsa’nın dirilişine şaşırdılar? (bkz. Matta 16:21, 17:22-23, 20:17-19; Markos 9:31, 10:34; Luka 9:22, 18:33). Hatta bir melek, kadınlara İsa’nın kendilerine yakında dirileceğini söylediğini hatırlattı (Luka 24:6-7). Kadınlar onun sözlerini nasıl hatırladılar da (Luka 24), havariler hatırlamadı (Yuhanna 20:9, Luka 24:12)? İsa’nın düşmanları bile, O’nun yeniden dirileceğini önceden bildirdiğini hatırladılar (Matta 27:63).
C: Eğer bana bu haber verilmiş bir havari olsaydım, İsa’nın ölümden dirildiğini görseydim kesinlikle kayıtsız kalmazdım. Siz de hayret etmez miydiniz?

S64: Neden İsa, sinoptik İncillerde [iddia edildiği üzere] amellerle kurtuluşu öğretiyor da, Yuhanna ise onun imanla kurtuluşu öğrettiğini anlatıyor?
C: Luka, Luka 15:11-32’deki “kayıp oğul” benzetmesinde, işlerle kurtuluş öğretisinin tam tersini yapar. Matta ise Matta 20:1-16’daki “bağdaki işçiler” benzetmesinde, kurtuluşun bizim işlerimizden değil, Tanrı’nın cömertliğinden kaynaklandığını öğretir. İsa, Matta’da daha da incelikli bir şey yapar. Matta 5-6’da İsa, eğer kusursuz bir yaşam sürecekseniz, yapmanız gerekenin bu olduğunu söyler. Havariler “Öyleyse kim kurtulabilir?” diye sorduktan sonra, İsa kurtuluşu Tanrı’nın bağışlaması yoluyla gösterir. Matta, Matta 9:12; 18:23-35 vb. ayetlerde lütuf yoluyla kurtuluşu öğretir. “İnsanoğlu hizmet edilmeye değil, hizmet etmeye ve birçokları için fidye olarak canını vermeye geldi ”, dolayısıyla İsa’nın bizi fidyeyle kurtarması gerektiğinden, bu, bunu hak edenler için bir kurtuluş olamaz.

Bir sonraki cevapta da belirtileceği gibi, Yuhanna 14:15-24, Tanrı’yı gerçekten sevenlerin O’na itaat edeceğini öğretir. Ancak ne Yuhanna ne de diğer İnciller, itaatimizin veya işlerimizin kurtuluşumuzun kaynağı ya da nedeni olduğunu söylemez.

S65: Yuhanna, İncil’ini özellikle insanlara nasıl kurtulacaklarını göstermek amacıyla yazdığını belirttiğine göre (Yuhanna 20:31), neden İncil’inde günahlarımızdan tövbe etmemiz gerektiğini öğretmiyor?
C: Yuhanna İncili, diğer İncillerden daha da fazla, Tanrı’yı gerçekten sevenlerin O’na itaat edeceğini öğretir. Tanrı’yı sevmeyen ise O’na itaat etmez (Yuhanna 14:15-24). Farklı yazarlar, aynı noktayı ifade etmek için farklı kelimeler kullanmışlardır.

S66: Vaftiz ve Rab’bin Sofrası olmak üzere bu iki kutsal ayinin doğası ve uygulaması neden Kutsal Kitap’ta belirsiz bırakılmış ve kiliseler arasında anlaşmazlık kaynağı haline gelmiştir?
C: Sanırım bu durum, Müslüman yorumcuların, kadın sünneti, namaz vakitleri ve boşanma koşullarının Kuran’da açıkça tanımlanmadığı için Sünni İslam mezhepleri arasında tartışma konusu olduğunu söylediklerini okuduğumda hissettiğim şeye benziyor.

Vaftizin ardındaki anlamı anladığınızda, vaftiz açık ve net hale gelir. Vaftiz, bir kişinin Tanrı’nın ailesinin bir parçası olmasıyla gerçekleşir. Bazıları, bir kişinin insan ebeveynlerden doğarak Tanrı’nın ailesinin bir parçası olduğunu düşünür. Diğerleri (ben de dahil) ise bunun, kişinin iman etmesiyle kanıtlandığını söyler. Ancak ilk kategoride yer alanların görüşlerinde içsel bir çelişki vardır. Onlar, iman eden ve Tanrı’nın ailesinin, yani görünmez kilisenin bir parçası olanlarla, iman etmeyen ama garip bir şekilde yine de Tanrı’nın ailesinin, yani görünmez kilisenin bir parçası olanları birbirinden ayırmak zorundadırlar. İsa’ya göre, Rab’bin Sofrası, İsa’yı ve O’nun kurbanını anmak için yapılır. Katolik Kilisesi ayrıca ekmek ve şarabın gerçekten beden ve kana dönüştüğünü öğretmiştir (Lutheranizm de bu inancı değiştirilmiş bir biçimde sürdürmüştür). İsa’nın metaforunu anlamadıkları için, ilk Son Akşam Yemeği’nde İsa’nın aynı anda aynı odada iki farklı bedeni olduğuna inanmak zorundadırlar. Dolayısıyla, fazladan ön varsayımları olmayanlar için durum açıktır.

S67: Yeni Ahit’in yazarları neden Eski Ahit’ten alıntıları yanlış aktarmaktan, yanlış yorumlamaktan ve ayetleri birbirine karıştırmaktan çekinmediler? (bkz. Matta 3:3 ile Yeşaya 40:3; Matta 12:17-21 ile Yeşaya 42:1-4; Matta 13:35 ile Mezmurlar 78:1-3; Elçilerin İşleri 2:16-21 ile Yoel 2:28-32; Elçilerin İşleri 7:43 ile Amos 5:25-27; Romalılar 3:4 ile Mezmurlar 51:4; Romalılar 9:33 ile Yeşaya 28:16 ve 8:14; Romalılar 10:6-8 ile Tesniye 30:12-14; Romalılar 11:9-10 ile Mezmurlar 69:22-23; Romalılar 11:26-27 ile Yeşaya 59:20-21; 1 Korintliler 2:9 ile Yeşaya 64:4; 1 Korintliler 3:20 ile Mezmurlar 94:11; 1 Korintliler 15:54-55 ile Yeşaya 25:8 ve Hoşea 13:14. ).
C: Kendi sözleriyle aktarmak, yanlış alıntı yapmak değildir. Bazen ayetleri bir araya getirip sadece en iyi bilinen kaynağa atıfta bulunmak onların bir uygulaması olabilirdi. Bu sadece onların uygulaması değil, Yahudilerin bir “Midraşik” uygulamasıydı. Matta İncili muhtemelen öncelikle Yahudi bir kitleye yazılmıştı ve Matta, onların alışık olduğu edebi üslupları kullanıyordu. Diğer yazarlar Yahudi edebi üsluplarını daha az ölçüde kullandılar ve elbette Pavlus bir Ferisi olarak yetiştirilmişti.

S68: İncil yazarları neden Eski Ahit’in daha düşük kaliteli bir çevirisi olan Septuagint’i kullandılar? (Matta 3:3; Luka 4:17-21; Elçilerin İşleri 7:43; Elçilerin İşleri 15:17; Romalılar 10:11) Kutsal Ruh, onlara bugün kabul gören daha doğru İbranice metni ilham veremedi mi?
C: Ölü Deniz Parşömenleri, çoğu durumda Masoretik metnin daha yakın olmasına rağmen, Septuagint’in bazen Masoretik metinden daha eski metne yakın olduğunu göstermiştir. Diğer kitaplar Yunanca yazılmıştı ve yazarlar genellikle Yunanca Septuagint’i kullandılar. Ancak önemli olan anlamdır, tam kelimeler değil. Bu arada, bugün Masoretik metni körü körüne kabul etmiyoruz. Oldukça iyi olmasına rağmen, Ölü Deniz Parşömenlerine daha fazla ağırlık veririz. Sadece çoğu durumda önemli bir fark yoktur.

S69: Eski Ahit yazarı tarafından hiçbir zaman peygamberlik niteliğinde olduğu belirtilmemişken (örneğin, Elçilerin İşleri 1:20 ile Mezmur 69:25 karşılaştırıldığında), Matta ve Petrus neden Eski Ahit pasajlarını bağlamından kopararak peygamberlik sözleri haline getirdiler?
C: Elçilerin İşleri 1:20, Tanrı’nın seçtiği kişiyi ihanet eden ve ona zulmeden birine atıfta bulunur. Mezmur 69:25 ise, Tanrı’nın halkına zulmeden herkese genel bir atıf olabilir. Dolayısıyla Mezmur 69:25, Tanrı’nın halkına zulmeden pek çok kişiye uygulanabilir.

S70: Markos neden [iddia edildiği üzere] bir Eski Ahit peygamberine yanlış atıfta bulunmuştur (Markos 1:2)? (Bu yanlış atıf, eleştirel metinde bulunur, ancak Textus Receptus’ta bulunmaz; bu da ilk kilisenin, zorlukları ortadan kaldırmak için kutsal yazıları düzeltmeye istekli olduğunu gösterir.) Markos, kaynak konusunda bile yanılıyorsa, Eski Ahit peygamberlik sözlerini bize açıklaması konusunda ona nasıl güvenebiliriz?
C: Bir yandan, Markos 1:2-3 aslında iki peygamberden, Malaki 3:1 ve Yeşaya 40:3’ten alınmıştır ve sadece daha öne çıkan peygamberden bahsedilmiştir; bu da Yeşaya’dır.

Öte yandan, bu bir “Textus Receptus” meselesi değildir; zira birçok erken dönem el yazması Yeşaya’yı adıyla anarken, diğerleri bunu yapmamaktadır. Özellikle Bizans el yazmaları ailesi ile Alexandrinus, orijinal Bohairik Kıpti, Etiyopya, Ermeni ve diğer el yazmalarında Yeşaya’dan bahsedilmemektedir.

S71: Yahuda neden kanonik olmayan Enoch Kitabı’ndan bir peygamberlik sözü olarak alıntı yapmıştır (Yahuda 14-15)? Kutsal Ruh, Enoch Kitabı’nın kanon içine kabul edilmeyeceği gerçeğini Yahuda’ya ilham etmeyi başaramadı mı?
C: Yahuda, Enoch Kitabı’ndan alıntı yaptığını söylememiştir; aksine, Enoch adlı kişiden alıntı yaptığını belirtmiştir. Enoch Kitabı, doğru ve yanlış bilgilerin bir karışımıdır. Aynı zamanda, en az beş bölümün bir araya getirilmesiyle oluşturulmuş bileşik bir kitaptır. Bu alıntı, kitabın ilk ve en eski bölümünden alınmıştır. Eğer Enoch bunu gerçekten söylemişse, bu alıntının bileşik bir kitapta yer alması, kehanetin doğruluğunu ortadan kaldırmaz.

S72: Matta 2:23 neden var olmayan bir Eski Ahit kehanetinden alıntı yapıyor? Matta da kanonik olmayan yazıları mı kullanıyordu?
C: Matta, “Ona Nasıralı denecek” der. Eski Ahit (Kur’an gibi) aslen ünsüz harflerle yazılmıştı ve “Nasıralı” ile “dal” kelimeleri, sesli harfler olmadan İbranice’de aynıdır. İsa’nın Eski Ahit’te bir dal olarak kehanet edildiği, Yeşaya 11:1, Yeremya 23:5, 33:5 ve muhtemelen Zekeriya 6:12 ayetlerinde görülür. Zekeriya 3:8 ayeti de oldukça ilginçtir.

S73: Yeremya’da böyle bir ayet bulunmamasına ve Eski Ahit’te buna en yakın ayetin Zekeriya’da olmasına rağmen (Matta 27:9-10; Zekeriya 11:12), Matta neden çömlekçinin tarlasıyla ilgili bir alıntıyı Yeremya’ya atfeder?
C: Önce ayetlerin ne dediğine bakalım, ardından birkaç cevap verelim.

Matta 27:9-10’da şunlar söylenmektedir: a) 30 gümüş para, b) İsrail halkı tarafından belirlenmiş, c) gümüş parayı çömlekçinin tarlasını satın almak için kullanılmış, d) Rab’bin bana emrettiği gibi.

Zekeriya 11:12-13’te ise a) 30 gümüş paradan, b) ona ödeme yapanlar tarafından belirlenmesinden, c) çömlekçiye atılmasından bahsedilir. Tarladan ya da “Rab’bin emrettiği gibi” ifadesinden söz edilmez.

Yeremya 32:6-8’de, Rab’bin emrettiği gibi tarlanın satın alındığından söz edilir.

Hıristiyanların en az dört cevabı vardır.

Zekeriya ile ilgili yazım hatası – Bu, Zekeriya ile ilgili bir yazım hatası olabilir. (John Calvin böyle düşünmüştü.) Aslında, Calvin kendi döneminde bunu bilememiş olsa da, bazı Yunanca el yazmalarında Yeremya yerine Zekeriya yazmaktadır ve bazılarında ise her iki isim de geçmemektedir.

Çeviri hatası: Havari Yuhanna’nın öğrencisi Papias, Matta’nın İncil’ini aslen İbranice yazdığını kaydetmiştir. Eğer bu doğruysa ve metin daha sonra Yunanca’ya çevrilmişse, bu ayrıntı o sırada değiştirilmiş olabilir.

Yeremya’nın kayıtlara geçmemiş bir peygamberliği. Zekeriya 1:4’ün kendisi Yeremya 18:11’den alıntı yapmaktadır. Zekeriya 7:7’de ise onun önceki peygamberlerin sözlerini aktardığından bahsedilmektedir. “Kutsal Kitap’taki Zorluklar” adlı kitabın 139. sayfasında bu konuya değinilmektedir.

Bir “tanıklık zinciri”: Midraş geleneğinde farklı peygamberlik sözlerini alıntılayıp birbirleriyle ilişkilendirmek yaygın bir uygulamaydı. Bu, “tanıklık zinciri” olarak adlandırılan şey olabilir; üstelik Markos 1:1 de muhtemelen bir tanıklık zinciri olduğundan, bu durum emsalsiz değildir.

S74: Neden Tire, Hezekiel’in peygamberlik ettiği gibi (Hezekiel 26) Nebukadnezar tarafından yıkılmadı? Büyük İskender tarafından yıkıldığında, neden Ezekiel’in kehanetinde belirtildiği gibi ıssız kalmadı? (bkz. Ezekiel 26:14, 27:36, 28:19; Wallace B. Fleming, The History of Tyre, Columbia University Press, 1915, s. 64).
C: Tire’nin anakaradaki şehri Nebukadnezar tarafından tamamen yerle bir edildi. Ancak, 13 yıl süren kuşatma sırasında Tire halkı, anakaraya karşıdaki bir adada şehri yeniden inşa etti. İşte bu yüzden, Nebukadnezar’ın şehri fethedeceği halde, Ezekiel 29:17-18’de Nebukadnezar’ın yağmaladıklarından hiçbir ödül elde edemeyeceği söylenmesi gibi bir çelişki ortaya çıktı.

Ada şehri daha sonra Büyük İskender tarafından yıkıldı ve şehir bir daha asla yeniden inşa edilmedi. Üzerine balık ağları serildi ve hatta daha sonra ada ortadan kayboldu; yerine, temeli İskender’in inşa ettiği geçit olan bir yarımada geldi.

S75: Yeşaya, Sur’un geçici bir yıkımını kehanet ederken, Ezekiel’in kalıcı bir yıkımı kehanet etmesi nasıl olabilir (Ezekiel 26:14,21; 27:36; 28:19 ile Yeşaya 23:13-1 karşılaştırıldığında)?
C: Çünkü Sur’un birden fazla yıkımı oldu ve nihayetinde Sur’un iki farklı konumu vardı. Yeşaya’da,

Nebukadnezar döneminde ana karadaki Sur şehrinin geçici yıkımı kehanet edildi. Yeşaya 28:19’daki ayrıntılara dikkat edin.

Hezekiel 26:3-14, bazı istisnalar dışında, kiastik bir yapıya sahiptir. Mükemmel bir kiastikte, her düşünce simetrik bir biçimde paralel olarak yerleştirilir. Burada İbranice’deki zamir değişiklikleri önemlidir.

Hezekiel 26:3 Birçok ulus Sur'a saldıracak

...Hezekiel 26:4 Sur'un surlarını ve kulelerini yıkacaklar.

…Hezekiel 26:4,5 Ben [Tanrı], Sur’u çıplak bir kaya, balık ağlarının serildiği bir yer haline getireceğim.

……Ezek 26:6 Kıtadaki yerleşim yerleri yağmalanacak.

……..Ezek 26:7 Babil Kralı Nebukadnezar, Tire’ye saldıracak

……Ezek 26:8 O [Nebukadnezar], anakara yerleşim yerlerinizi yağmalayacak.

..Hezekiel 26:8,9 Surları ve kuleleri yıkacak

..Ezek 26:10,11 Atları Sur’un kapılarından girecek ve halkın bir kısmını öldürecek.

Ezek 26:12 Servetinizi yağmalayacaklar ve ganimet alacaklar. Surlarınızı yıkacaklar ve molozları denize atacaklar.

Ezek 26:13 Ben [Tanrı] onların şarkılarına son vereceğim.

…Ezek 26:14 Ben [Tanrı], Sur’u çıplak bir kaya, balık ağlarının serildiği bir yer haline getireceğim.

Bir yan not olarak, Septuagint 12. ayete kadar zamirleri doğru bir şekilde korumuştur. Bundan sonra ise, “onlar” olması gereken yerlerde iki kez “o” ve bir kez de “ben” [Tanrı] kullanmıştır.

2. Ne kehanet edildi:

Kehanetin üç bölümü vardır: birçok ulus (onlar), Tanrı (Ben) ve Nebukadnezar (o).

Birçok ulus gelecek, Sur’u yağmalayacak, Sur’un surlarını yıkacak ve molozları denize atacak.

Tanrı, Tire’yi çıplak bir kaya, balık ağlarının serildiği bir yer haline getirecek ve şarkılarını (Tire kültürünü) sona erdirecektir.

Nebukadnezar gelecek, anakaradaki şehri yağmalayacak, surları ve kuleleri yıkacak ve halkın bir kısmını öldürecektir.

3. Kehanette yer almayanlar:

Nebukadnezar’ın adaya herhangi bir şey yapacağından ya da Tanrı’nın adayı balık ağlarının serildiği bir yer haline getirmek için hangi ulusu kullanacağından hiç bahsedilmez. Yağmayı elde eden “onlar” olarak adlandırılan birçok ulustu; Nebukadnezar ise sadece anakara yerleşimlerini ele geçirdi.

4. Ne oldu:

Asurlular, Hezekiel’in kehanetinden önce, MÖ 726/724’te beş yıl boyunca anakara kentini ele geçirmeye çalıştılar, ancak başaramadılar. Tekrar denediler ve MÖ 664’te yine başarısız oldular.

Babil Kralı Nebukadnezar, MÖ 586/585'ten 573'e kadar 13 yıl boyunca Sur'u kuşattı. Ana karadaki şehri başarıyla yerle bir ettiler. Ancak Eski Sur'daki Surlular, ana karadaki şehrin karşısındaki adada (700-750 metre genişliğinde) önceden var olan Yeni Sur'a taşındılar. Tire donanması, Babillilerin ada kentine saldırmasını engelledi.

Makedonyalı İskender, anakara kentini ele geçirdi ve enkazı kullanarak ada kentine bağlanan, 200 fit (60 metre) genişliğinde ve yarım mil (600-750 metre) uzunluğunda bir geçit (yapay kara köprüsü) inşa etti; yedi ay sonra, MÖ 332'de ada kentini ele geçirdi. Britannica Ansiklopedisi, İskender'in Tire'yi ele geçirirken birçok ulustan gemiler kullandığını belirtir: Sidon, Kıbrıs, Rodos, Mallus, Soli, Likya ve elbette Makedonya. İskender’in ordusu ilk başta 8.000 kişiyi öldürdü, daha sonra 2.000 kişiyi çarmıha gerdi ve geri kalan 30.000 kişiyi köle yaptı. (Anchor Bible Dictionary, cilt 6, s. 687’de ise ilk başta 6.000 kişinin öldürüldüğü, daha sonra 2.000 kişinin çarmıha gerildiği, 30.000 kişinin köle olarak satıldığı ve 15.000 kişinin Sidonlular tarafından kurtarıldığı belirtilmektedir.)

İki aşamalı yıkımı gösteren “o” ve “onlar” ifadeleriyle ilgili daha fazla bilgi için bkz. Encyclopedia of Bible Difficulties, s. 276-278 ve The Bible Knowledge Commentary: Old Testament, s. 1279. 735 Baffling Bible Questions Answered, s. 187, iki aşamanın zaman unsurunun belirtilmediğini hatırlatır. Daha fazla bilgi için bkz. ayrıca When Critics Ask, s. 287.

S76: Ezekiel 29:11-12’de kehanet edildiği gibi, Mısır tarihinde neden tüm ülkenin insan ve hayvandan yoksun kaldığı 40 yıllık bir dönem yaşanmadı?
C: Ezekiel 29:11-12’de sadece Migdol’dan Elephantine Adası’nın karşısındaki Asvan’a kadar olan ve (Kuş ile sınır komşusu olan) Mısır’ın 40 yıl boyunca ıssız kalacağı belirtilmiştir. Migdol muhtemelen Nil Deltası’ndadır. Babil'in fethi (MÖ 568) döneminden, Perslerin MÖ 539'da Babil'i fethetmesine kadar olan süreye ait Mısır'dan elimizde herhangi bir belge bulunmamaktadır. Genel olarak Persler, sürgüne gönderilmiş halkların topraklarına dönmelerine izin verirlerdi. Daha fazla bilgi için bkz. The Expositor’s Bible Commentary, cilt 6, s. 891-892.

S77: Adem ve Havva yasak meyveyi yediklerinde, neden Tanrı sonucun ne olacağı konusunda yalan söyledi (Yaratılış 2:17) (Bazı modern çeviriler, Adem’in “o gün” öleceği şeklindeki Yahve’nin ifadesini yumuşatarak sorunu gizlemektedir), oysa yılan gerçeği söyledi (Yaratılış 3:5, 22)?
C: Hüküm ve ölüm süreci ne zaman başladı? Yasak meyveyi yedikleri o gün başladı. Bu arada, ortodoks Sünni Müslüman teolojisi de Adem ve Havva’nın o gün ölmediklerini, ancak günahlarının kendileri ve çocukları üzerinde uzun vadeli etkileri olduğunu söyler.

“Sizi Cennet’ten çıkaran, babanız Adem’in günahıydı.” Sahih Müslim 1:380 s.132

Adem’e dayanan orijinal günah; Allah’tan başka varlıkların tapınılması ve cinayetten bahsedilmektedir. Buhari cilt 4, no. 551-552, s. 347-348

Adem, haksız yere öldürülen her ruhun sorumluluğunu paylaşmaktadır. el-Tabari, cilt 1, s. 315

Havva başlangıçta zekiydi; Allah, günah işledikten sonra onu aptal hale getirdi. el-Tabari, cilt 1, s. 280, 281

Öte yandan, cennette Adem, Musa ile tartışarak insanın günah işlemesinden kendisinin sorumlu olmadığını, çünkü bunun Allah'ın önceden takdir ettiği bir şey olduğunu savundu. Yani cennette Adem, Allah'ı suçluyordu! Buhari, cilt 8, hadis no. 611, s. 399; cilt 9, hadis no. 606, s. 448-4499; Sahih Müslim, cilt 4, hadis no. 6411, 6412, s. 1396; İbn-i Mace, cilt 1, hadis no. 80, s. 47-48; Ebu Davud, cilt 3, hadis no. 4684-4686, s. 1317-1318

Adem, Allah’a karşı geldi ve ağaçtan yedi. Buhari, cilt 6, no. 236, s. 199; el-Tabari, cilt 1, s. 275

Ancak Adem’in tövbesi kabul edildi. Sunan Nesaî, cilt 2, no. 1433, s. 259

S78: Lut, kızlarını Sodomluların istismarına maruz bırakması nedeniyle neden cezalandırılmadı (Yaratılış 19:8)? Kutsal Kitap aslında onu “doğru” olarak nitelendirir (2. Petrus 2:7)!

C: Lut, Sodom’da uzun süredir yaşıyordu ve muhtemelen erkeklerin (zaten Sodomlularla evli olan) kızlarını istemeyeceklerini biliyordu. Lut muhtemelen onları oyalamaya çalışıyordu. Ancak bu, onun teklifini yine de haklı çıkarmaz. Bence o zamanlar çaresiz bir adamdı ve bu çaresizlik duygusu, o anda Tanrı’ya güvenmek yerine günah işlemesine neden oldu. Lut günahsız değildi, ancak genel olarak doğru bir hayat sürdü ve bence bu olaydan tövbe etti ve affedildi.

Kutsal Kitap, Lot’un buradaki davranışını onaylamaz; sadece bunu kaydeder. Eğer Kutsal Kitap sadece “propaganda” olsaydı, her olumlu şeyi kaydetmesini ve olumsuz hiçbir şeyden bahsetmemesini beklerdiniz. Ancak Kutsal Kitap propaganda değil, Tanrı’nın gerçek sözüdür ve insanların hayatlarını, tüm kusurlarıyla birlikte dürüstçe anlatır.

S79: Tesniye 13:6-10 ve 17:2-7 bu görüşle açıkça çelişirken, Hıristiyanlar nasıl olur da Anayasa’nın Birinci Ek Maddesi’nde güvence altına alınan din özgürlüğünün Yahudi-Hıristiyan ahlakına dayandığını söyleyebilirler?
C: Bu konuda haklı olabilirsiniz. Tesniye 13:6-10 ve 17:2-7 ayetleri, Eski Ahit’in teokratik düzeni kapsamında yazılmıştır. Yeni Ahit’te zorlama söz konusu değildir; ancak bu özel garantinin bir Yahudi-Hristiyan ahlakı olduğunu söylemek doğru değildir.

S80: Bir ayı tarafından parçalanmak, nasıl olur da hakaret etmenin adil bir cezası olabilir (2. Krallar 2:23-24)? Bu, Tanrı’nın “göze göz, dişe diş” emriyle çelişmiyor mu?
C: Hayır, bu sorunun yanıtında dikkate alınması gereken dört nokta vardır.

1. Elişa, Tanrı’nın emrine aykırı davranmamıştır, çünkü Elişa kimseyi öldürmemiştir. Peygamberle yüzleşen gençler çetesini öldürmek için ayıları gönderen Elişa değil, Tanrı’ydı.

2. Burada “genç” anlamına gelen İbranice kelime, yaklaşık 20 yaşına kadar olan kişileri ifade edebilir. Yaratılış 37:2’de Yusuf bir “genç”ti; Yaratılış 14:25’te Abram’ın ordusundaki askerler de öyleydi.

3. O zamanlar da, tıpkı bugün olduğu gibi, genç çeteler şiddet eğilimli olabilirdi.

4. Ancak cinayeti meşrulaştıran bir kutsal kitaptan bahsettiğinize göre, Surah 18:63-82’deki el-Hidr/Hadr’ın hikâyesine bir göz atmak isteyebilirsiniz. Buhari, cilt 1, hadis 124, sayfa 92 ve Ebu Davud, cilt 3, hadis 4688-4690, sayfa 1319’a göre, o bir katildi; doğru şeyi yaptığı belirtilmişti ve Musa’dan daha bilgeydi.

S81: Neden Musa, Ezra, İsa ve Pavlus’un hepsi [iddia edildiği üzere] evlilik ve boşanma konusunda aynı fikirde değiller? Musa boşanmaya izin verdi, İsa hem yasakladı hem de izin verdi, Pavlus izin verdi ve Ezra ise Tanrı’yı yatıştırmak için bunu emretti (Ezra 10). Dürüst bir Hıristiyan bu konuda ne yapması gerektiğini nasıl bilebilir?
C: Müslümanların anlayabileceği bir dilde çok benzer bir soru sorayım, ardından da Kutsal Kitap’la ilgili soruyu cevaplayayım. Muhammed, geçici evlilik (müt’a) konusunda neden kendisiyle çelişti? Muhammed, geçici evliliği, yani bir hafta, bir ay gibi belirli bir sürenin sonunda otomatik olarak sona erecek bir evliliği izin verdi. Daha sonra Muhammed (görünüşe göre pek net olmayan bir şekilde), Hayber’de geçici evliliği yasakladı. (Buhari, cilt 5, kitap 59, no. 527, s. 372; 7:50, 52, s. 36, 37; İbn-i-Mace, cilt 3, no. 1961, 1963, s. 180, 182). Bu, görünüşe göre pek net değildi; zira Şiiler ve bazı Sünniler bugün hâlâ geçici evliliğin caiz olduğuna inanmaktadır.

İncil’e gelince, İsa’nın zaten cevapladığı soruları neden soralım ki? İsa boşanmayı yasakladı (sadakatsizlik hariç) ve bunun Eski Ahit’te değiştirildiğini söyledi. Eski Ahit’te buna izin verilmesinin nedeni, insanların kalplerinin katı olmasıydı (Matta 19:7-9). Ezra, Yahudi erkeklere, başından beri evlenmemeleri gereken pagan kadınlardan boşanmalarını emretti. Basitçe söylemek gerekirse, İsa Eski Ahit’i yürürlükten kaldırıp ona bir şeyler eklediğinde, dürüst Hıristiyanlar İsa’yı izler.

Boşanma sizin için bir endişe kaynağıysa, belki de şunu açıklayabilirsiniz:

İslam’da bir erkek, herhangi bir nedenle karısından boşanabilir. Buhari, cilt 3, no. 859 (s. 534) 'da, bir erkeğin “yaşlılık veya benzeri gibi karısında hoşuna gitmeyen bir şey” nedeniyle boşanabileceğinden bahsedilir.

Ömer, oğlu Abdullah’a karısından boşanmasını emretti, ancak o, karısını sevdiği için reddetti. Bunun üzerine Ömer, Muhammed’e gitti ve Muhammed ona karısından boşanmasını emretti. Ebu Davud, cilt 3, no. 5119, s. 1422

Muhammed, evlatlık oğlu Zeyd’e Zeyneb’den boşanmasını emretti ve ardından Muhammed, Zeyneb ile evlendi. Zeyd’in başka seçeneği yoktu, çünkü Muhammed Surah 33:36-38’i okudu. Müslümanlar, Kur’an’ın yaratılmamış ve cennetteki bir levhaya yazılmış olduğuna inanırlar; ancak Surah 33:36-38’de Zeyd’in adı geçmekte ve Zeyneb’den boşanma konusunda hiçbir seçeneği olmadığı belirtilmektedir. Daha sonra Zeyneb bint Cehş, “Peygamber’in diğer eşlerinin önünde övünürdü ve şöyle derdi: 'Allah beni (Peygamber ile) cennette evlendirdi.’” Buhari, cilt 9, no. 517, s. 382. Ayrıca cilt 9, no. 516, 518, s. 381-383.

Ömer, Muhammed’in Hafsa’dan boşandığını (geri alınabilir boşanma) ve ardından onu tekrar evine kabul ettiğini söyledi. Ebu Davud, cilt 2, no. 2276, s. 619

Bir erkek, babası emrederse karısından boşanmak zorundadır. İbn-i-Mace, cilt 3, no. 2088-2089, s. 259-260

İki Müslüman erkek iyi arkadaştı; bu yüzden bir adam diğerine, diğerinin onunla evlenebilmesi için hangi karısından boşanması gerektiğini sordu. Buhari, cilt 5, kitap 58, no. 125, s. 82

Bir adamın uzun yıllardır evli olduğu ve kendisine birçok çocuk doğuran bir karısı vardı. Adam, karısını “değiştirmek” (İbn-i Mace’nin ifadesiyle) niyetindeydi; ancak karısı, kendisiyle birlikte olma sırasından vazgeçmeyi kabul edince onu yanında tuttu. İbn-i Mace, cilt 3, hadis no. 1914, s. 188.

S82: İncil neden gökyüzünün, üzerinde su bulunan şeffaf malzemeden yapılmış katı bir kubbe olduğunu öğretir? (Su, Nuh’un tufanına neden olmak için “gök pencerelerinden” döküldü ve ardından muhtemelen disk şeklindeki dünyanın kenarından uçuruma aktı.)
C: Öyle öğretmez. Neden İncil’in şeffaf malzemeden yapılmış katı bir kubbe olduğunu yanlış bir şekilde söylüyorsunuz? Nuh’un tufanı sırasında (ki bu olay Kur’an’da da geçmesine rağmen siz bunu inkar ediyorsunuz), Allah bir şekilde yeryüzüne büyük miktarda su indirdi.

S83: Modern genetik tarafından çürütülmüş olmasına rağmen, İncil neden keçilerin sulukta su içerken çizgiler görürlerse çizgili yavrular doğuracaklarını öğretir?
C: İncil, Tanrı’nın mucizeler yaratabileceğini öğretir. Kurnaz Yakup bunun doğal bir şekilde gerçekleşeceğini düşünse de, Tanrı Yakup’u doğaüstü bir şekilde zenginleştirdi.

S84: İncil neden bilimsel olarak imkânsız olayları gerçekmiş gibi kayda geçirir? Örneğin, yaratılış öyküsü, Nuh’un tufanı, gökyüzünün üzerindeki katı bir kubbe, bir temel üzerinde duran Dünya. Neden evanjelik kilise tamamen saçma sapan “Yaratılış Bilimi” açıklamaları üretmiştir? Neden bilim ile İncil’i uzlaştırmaya yönelik daha rasyonel yaklaşımların hiçbiri titiz bir incelemeye dayanamaz?
C: Öncelikle bu soruyu Müslümanlara yönelteceğim, ardından hem Müslümanlar hem de Hıristiyanlar için bir cevap vereceğim. Eğer Nuh’un tufanının bir efsane olduğuna inanan bir Müslümansanız, o zaman Kuran’ın tamamen doğru olmadığını; içinde de efsaneler bulunduğunu kamuoyuna açıkça kabul etmelisiniz. Kuran, 7:64; 10:71-73; 11:44; 19:58 (Nuh ile birlikte taşınanlar); 21:76-77; 23:27; 26:105-120; 29:14 (950 yıl); 54:9-17

Kur’an, dünyanın sekiz günde yaratıldığını söyler (Sura 41:9-12). Peki bir Müslüman buna nasıl cevap verir? Sıralama sorununu bir kenara bırakırsak, burada bir günün uzun bir zaman dilimi olduğunu söylerler. Aslında, İncil de (sadece Hıristiyanlar değil) aynı şeyi söyler. Tüm Hıristiyanlar, dünyanın sadece binlerce yıllık olduğuna mutlaka inanmazlar; özellikle de adresinde belirtildiği gibi, çünkü Mezmurlar 90:4 ve 2. Petrus 3:8, Rab’bin gözünde bin yılın bir gün ya da gecenin bir nöbeti kadar olduğunu gösterir.

S85: Üçlü Birlik doktrini nasıl doğru olabilir ki? Bunu anlamaya yönelik her girişim çelişkilere yol açar. Eğer bu kadar önemliyse, neden Kutsal Kitap’ta açıkça öğretilmiyor? Bu doktrini objektif bir şekilde inceleyen bir öğrenci, bunun Mesih’in doğası hakkındaki Kutsal Kitap’taki tutarsızlıkları bir gizem perdesinin arkasına saklamak için kilise tarafından yaratıldığı sonucuna varmamalı mı?
C: Üçlü Birlik doktrini doğrudur ve çelişkili değildir.

Tanrı Her Şeye Gücü Yeten’dir ve hiçbir şey, Tanrı’nın iki, üç, dört ya da beş parçadan oluşmasını engelleyemez. Tanrı’nın bizim görüşümüze uyması için nasıl olması gerektiğini sormak saygısızlıktır; bunun yerine sadece şunu soralım: Tanrı Kendisini nasıl açıklamıştır?

Tanrı, üç ayrı parçaya sahip, ayrılmaz tek bir Tanrı olarak kendini açıklamıştır. Bir dağ gibi basit bir şeyin bile üç zirvesi ve bir tabanı olabiliyorsa, Yüce Tanrı için üç parçaya sahip olmanın imkansız olduğunu nasıl varsayabiliriz?

Tek Tanrı’da, ayrı tanrılar olmaksızın bir “çoğulluk” olabilir. Kuran’da bile, Allah konuştuğunda “biz” (Nahnu) ve “ben” kelimeleri kullanılır.

Üçlü Birlik, yeryüzündeki hiçbir şeye tam olarak benzetilemez, ancak bu şaşırtıcı olmamalıdır. İşte Üçlü Birlik’e dair Kutsal Kitap’taki açık deliller.

Kutsal Yazılarda üçlü bir yapı vardır: Matta 28:19; 1. Petrus 1:2; Efesliler 2:18; Vahiy 4:8; 2. Korintliler 13:14; Yuhanna 15:26.

Tek bir Tanrı vardır. Tesniye 4:35-39; 6:4; Yeşaya 43:10-2; 44:6,8; 45:5-6,14,21; 46:9; 1. Timoteos 1:17; 6:15-16.

Üç ayrı kişi: Matta 3:16-17; Luka 3:21-22; Yuhanna 1:1; 6:38; 14:31; 15:26; 16:28; 17:5; Elçilerin İşleri 5:31-32; Markos 10:38-40

İsa, Tanrı’dır. Yuhanna 1:3; Koloseliler 1:16-17; İbraniler 1:6-9; Yuhanna 9:38; 2 Korintliler 11:3; Yuhanna 20:28-29; Vahiy 5:8-9; 22:20

Kutsal Ruh, Tanrı'dır. Romalılar 8:9-16; Luka 1:35; 1. Yuhanna 4:12-16; 1. Korintliler 3:16 ile 1. Korintliler 6:19; Elçilerin İşleri 5:4;

Onlar doğa, ihtişam ve şeref bakımından eşittirler. Yuhanna 5:18; 5:23; Koloseliler 2:9-10; (Yeşaya 44:6; Vahiy 1:8 ile Vahiy 1:17-18; 22:13)

Rol ve mertebe bakımından farklılık gösterirler. 1 Korintliler 11:3; 1 Korintliler 15:25-28; Matta 12:18; Efesliler 1:3,17; Yuhanna 1:33; 14:16,26,28; Romalılar 8:26-27.

Bu arada, İsa’nın Üçlü Birlik’in bir parçası olması, İsa’nın Tanrı’nın üçte biri olduğu anlamına gelmez; tıpkı bir masanın yüksekliğinin masanın üçte biri olmadığı gibi.

S86: Tanrı, Yeşaya 45:7, Ağıtlar 3:38 ve Amos 3:6’da kötülüğü kendisinin yarattığını iddia ederken, kilise neden Tanrı’nın kötülüğü yaratmadığını söylüyor? (Modern çevirilerdeki ifadeler ne olursa olsun, bu kelime diğer pek çok ayette “kötülük” olarak çevrilen aynı İbranice kelimedir. Ancak, modern çevirilerdeki ifadeler olsa bile, bir Hıristiyan, Tanrı’nın “felaket” (NASB), “vay halin” (NRSV) veya “afet” (NIV) gibi kavramların sorumluluğunu üstlenmesini nasıl açıklayabilir?
C: Öncelikle bu soruyu Müslümanlara yöneltmeme izin verin; ardından Müslümanları, Hıristiyanları ve Yahudileri tatmin edecek bir cevap vereceğim. Allah neden Müslümanların “kötülük” yapmasına izin versin ki

Buhari cilt 3, no. 56, s. 35; cilt 4, no. 534, s. 337; cilt 6, no. 454, 456, s. 426, 427-428. “Onu [bir yılanı] öldürmek için koştuk ama çabucak kaçtı. Peygamber şöyle dedi: 'O sizin kötülüğünüzden kaçtı ve siz de onun kötülüğünden kaçtınız.’” Eğer Allah her şeyi yaratmışsa, neden [iddia edildiği gibi] nazar yaratmış olsun ki?

“Nazar gerçektir.” Buhari, cilt 7, no. 636, s. 427; cilt 7, no. 827, s. 538.

Cevap iki bölümden oluşur:

a) “Kötülük” kelimesi, ister İbranice, ister Arapça, ister modern dillerde olsun, iki anlam taşır: ahlaki kötülük ve fiziksel felaket. İncil’deki Tanrı ahlaki kötülük yapmaz ve Muhammed de Müslümanların kendi gözünde ahlaki kötülük saydığı şeyleri yapmasına izin vermezdi. Tanrı, felaket şeklindeki “fiziksel kötülüğü” doğrudan yaratmıştır ve Müslümanlar da yılanın başına “fiziksel kötülük” getirmeye çalışıyordu.

b) Ahlaki kötülüğe benzetilebilecek şeyler gölge, delik veya diğer eksikliklerdir. Bu şeyler bağımsız bir varlığa sahip değildir, ancak parazitik bir varlık gösterirler. Bir gölgenin ağırlığı, maddesi, enerjisi veya ruhu yoktur, ancak yine de mevcuttur; bitkiler gölgede ölür. Tanrı her şeyi yaratmıştır. Tanrı ışığı yaratmıştır, ancak ışığın ulaşmadığı yerlerde gölge parazitik bir şekilde mevcuttur. Tanrı yalnızca ışığı yarattı; karanlığı doğrudan yaratmadı, ancak karanlığı yaratan başka bir yaratıcı da yoktur. Karanlık, ışığın yaratılmasının bir yan ürünü olarak, ışığın ulaşmadığı yerlerde ortaya çıktı. Tanrı her şeyi iyi olarak yarattı; O, kötülüğün kaynağı değildir. Ancak kötülüğü yaratan başka bir yaratıcı da yoktu. Aksine kötülük, iyiliğin yaratılmasının bir yan ürünü olarak, iyiliğin engellendiği, çarpıtıldığı ve saptırıldığı yerlerde ortaya çıktı.

S87: Yedinci gün sonsuza dek belirlenmişken, kilise neden Pazar günü ibadet eder? Pazar günü ibadetine Kutsal Kitap’ta bir dayanak yoktur; bu [iddia edildiği üzere] Protestanlar tarafından da kabul edilen Katolik Kilisesi’nin bir geleneğidir.
C: Gün seçme özgürlüğü, Pazar günü toplanma uygulaması ve ilk kilisenin örneği için Kutsal Kitap’ta dayanak vardır.

Kutsal Kitap’taki destek:

İbraniler 4:11, bugün farklı ve daha iyi bir dinlenmeye sahip olduğumuzu belirtir. Haftanın her gününü Tanrı’nın huzurunda geçirmek için ayırmalıyız.

Koloseliler 2:16’da Pavlus, Şabat gününü kutlamaya devam eden Koloselileri azarlar. Romalılar 14:5, tüm günleri eşit gören Hıristiyanlardan, onları kınamadan bahseder.

1 Korintliler 16:2’de, Pazar günü bağışlar biriktirildi.

Havarilerin takipçilerinden örnekler

Justinus Şehit’in Birinci Savunması (M.S. 138-165 civarında yazılmıştır) 68. bölüm.

Barnabas’ın Mektubu (M.S. 100)

Havari Yuhanna’nın öğrencisi İgnatius (M.S. 110-117)

Havari Anayasaları (2. yüzyıl)

Bardesanes (M.S. 180)

Tertullianus’un Apologeticus’u (M.S. 200)

İskenderiyeli Petrus

Ancak, İslam ile ilgili ikinci ve tamamlayıcı bir cevap daha vereyim.

Muhammed neden Müslümanların Şabat günü değil de Cuma günü ibadet etmesini emretti? Muhammed’in bu konudan habersiz olduğunu, Şabat’ı başlatanın Tanrı değil Yahudiler olduğunu söyleyemezsiniz; çünkü Muhammed, Allah’ın Yahudilere Cumartesi’yi, Hıristiyanlara Pazar’ı ve Müslümanlara Cuma’yı verdiğini teyit etmiştir. Sunan Nasa’i, cilt 2, no. 1371, s. 232. Müslümanların Şabat yasasını çiğneyerek nasıl Tanrı’ya ibadet ettiklerini iddia edebildiklerini açıklayabildiğinizde, Şabat yasası yürürlükten kaldırıldığına göre Hıristiyanların nasıl Tanrı’ya ibadet ettiklerini iddia edebildiklerini de anlayabilirsiniz.