İslam’ın kökenini gerçek anlamda anlamak için, İslam öncesi Arabistan’ın ortamını, Muhammed’in kişiliğini ve İslam’ın erken tarihini bilmek gerekir. Arkeoloji, Kur’an ve Hadisler bu konuda pek çok şey anlatır; ancak pek çok insan bunların farkında olmayabilir.
Muhammed’den Önceki Mekke
Muhammed doğmadan önce Mekke’nin nasıl bir yer olduğunu hiç merak ettiniz mi? Orası, bir ticaret merkezi ve farklı kültürlerin kaynaştığı bir yer olduğu için muhteşem bir yer olmalıydı. Orada pek çok farklı dine mensup tüccarlar bulunuyordu. Mekke’deki Kureyş kabilesi, Hubal’a, Al-ilah’a ve Al-ilah’ın üç kızına tapıyordu. Gökten gelen siyah bir kaya büyük saygı görüyordu ve Kabe’nin bir köşesine yerleştirilmişti. Buhari’nin 3. cilt , 43. kitap, 33. bölüm, 658. hadis, s. 396 ve 5. cilt, 59. kitap, 47. bölüm, 583. hadis, s. 406’ya göre Kabe, 360 putun ibadet merkeziydi. İslam Ansiklopedisi’nde (Eliade tarafından düzenlenmiş, s. 303 ve sonrası) İslam’dan önce insanların Mekke’ye doğru günde beş vakit namaz kıldıkları ve bir ay boyunca günün bir kısmında oruç tuttukları belirtilmektedir. Kureyşliler Muharrem ayının 10. gününde oruç tutarlardı. Muhammed de bunu emretti, ancak daha sonra bu oruç isteğe bağlı hale geldi (Buhari, cilt 5, kitap 58, bölüm 25, hadis no. 172, s. 109); ayrıca Buhari, cilt 6, kitap 60, bölüm 24, hadis no. 31, s. 25.
İslam öncesi Araplar Mekke’ye umre hacı olurdu. Fıkh us-Sunnah, cilt 5, s. 122 ve Buhari, cilt 2, kitap 26, bölüm 33, no. 635, s. 371-372’de, umre yapmamanın yeryüzündeki en büyük günahlardan biri olduğu düşünülürdü. Mekke’de Kabe’yi kumaşla örterlerdi (Fıkıh, cilt 5, s. 131) ve İslam’dan önce savaş yapılmayan kutsal bir ayları vardı (Buhari, cilt 2, kitap 23, bölüm 96, hadis no. 482, s. 273).
Genel olarak, “Allah” kelimesi muhtemelen “tanrı” anlamına gelen Arapça Al-ilah kelimesinin kısaltmasıydı. Hem Arap Hıristiyanlar hem de putperestler, Tanrı için Ilah kelimesini kullanırlardı. Bugün bile Arapça ve Endonezyaca İncil’lerde Tanrı için “Allah” kelimesi kullanılmaktadır. Geçmişte, Ortadoğu’daki benzer bir kelime olan el, Ugaritçe, Kenan dili ve İbranice’de gerçek ya da sahte “tanrı” anlamına gelirdi. Muhammed’den önce, 360 putun bulunduğu Kabe, “Beit-Allah” ya da “Allah’ın Evi” olarak adlandırılıyordu. Muhammed’in, kendisi doğmadan önce vefat eden babasının adı, “Allah’ın kulu” anlamına gelen 'Abdullah’tı. Ayrıca, Buhari’nin 5. cilt, 59. kitap, 13. bölüm, 362. hadis, s. 241’de bir Yahudi kabilesinin adı 'Abdullah bin Salam’ olarak geçmektedir.
Özellikle Mekke’de tapılan putlardan biri sadece “Allah” olarak adlandırılıyordu. Bu özel put, Kureyş kabilesinin tanrısıydı ve üç kızı vardı. İslam’ın beş şartından dördüne kıyasla, Muhammed’den önceki Mekke sakinleri aynı gün oruç tutuyor, kendi halkına sadaka veriyor, Mekke’ye doğru namaz kılıyor ve Mekke’ye umre yolculuğu yapıyorlardı. Pek çok farklılık da vardı, ancak bazıları, putperest Kureyş ibadetiyle ortak olan bu değişmemiş uygulamaların sürekliliğine hayret ederler.
Aşağıdaki bölümde de görüleceği üzere, tıpkı belirli bir Yunan putu olan Zeus’un muhtemelen “Tanrı” (theos) anlamına gelen genel kelimeden türemiş olması gibi, İslam öncesi Araplar için de benzer bir durum söz konusudur.
Allah’a tapanlar
Birçok ilkel halk, bir güneş tanrısına ve bir ay tanrıçasına tapardı. Batı Arapları, bir ay tanrısına ve onun eşi olan güneş tanrıçasına tapmaları bakımından sıra dışıydılar. Onun sembolü olan hilal şeklindeki ayın İslam öncesi heykelleri bulunmaktadır. Bu sembol, Şii Müslümanların hilal ayına tıpatıp benzemektedir; tek fark, Şiilerin üzerine küçük bir yıldız eklemiş olmalarıdır. İslam Ansiklopedisi’nin 303. sayfasına göre Yemenliler/Sabaeliler’in bir ay tanrısı vardı. Kureyşliler bu putu onlardan almış olabilirler.
Allah’ın Lat, Uzza ve Manat adında üç kızı vardı. Bir zamanlar “Allah’ın peygamberi” taviz vererek Kuran’da (53. Sure, 19. ayet) “onların şefaatinden ümit edileceğini” söyledi. Başka bir deyişle, bu üç putun yardımını ummamız gerektiğini söyledi.
Muhammed’in takipçileri, onun böyle bir şey söylemesine şaşırmış olmalılar. Daha sonra Muhammed fikrini değiştirdi ve Şeytan’ın kendisini aldattığını söyledi. Bir hata yapıldığı için bu ayetler “nasıh edildi” ya da metinden çıkarıldı. Bunlara genellikle “Şeytani ayetler” denir. Surah 13:39; 16:101; cilt 2:106’da Allah’ın nasıl “nasıh edilen ayetler”e sahip olabileceğini okumak ilginçtir. Surah 41:37’de güneş ve ay tapanlardan hoşnutsuzlukla bahsedilmektedir.
Özetle, Muhammed’in zamanında Mekke çok kozmopolit bir şehirdi. Sabaeliler ve Muhammed’in kabilesi Kureyş, Al-ilah ya da Allah adında bir ay putuna ve onun üç kızına tapıyordu. Kuran putlara tapılmamasını söyler, ancak Müslüman alimler, Muhammed’in başlangıçta Allah’ın kızlarının şefaatinden umut edilmesi gerektiğini belirten ayetler eklediğini kabul ederler.
Eş Olarak Muhammed
Sûre 4:3’te erkeklerin en fazla dört eşe sahip olabileceği belirtilse de, Sûre 33:50’de Muhammed için bir istisna bulunmaktadır. Müslüman alim Ali Dashti’ye göre, Muhammed’in eşleri ve cariyeleri aşağıda sıralanmıştır.
1. Hatice b. Khuwailid (1. eş, vefat etti) 13. Saba’lı Asma
2. Sawda/Sauda bint Zam’a 14. Khozayma'lı Zaynab
3. Aisha/’A’isha/Aesha (8-9 yaşında) 15. Habla
4. Umm Salama/Salaim 16. Nomanlı Asma
5. Hafsa —köleler / cariyeler —
6. Zaynab/Zainab bint Jahsh 17. Hıristiyan Meryem
7. Jowayriya / Juwairiya (esir) 18. Rayhana
8. Omm/Umm Habiba —belirsiz ilişki
9. Safiya/Saffiya b. Huyai (esir) 19. Umm Şarik
10. Hareth'li Maymuna/Maimuna 20. Maimuna
11. Fatima/Fatema (kısa süreliğine) 21. Zaynab/Zainab III
12. Hend/Hind (dul) 22. Khawla
Muhammed, Safiye'nin kocasını ve Banu Kurayza kabilesinin erkeklerini katlettikten sonra Safiye ile evlendi (Buhari, cilt 2, kitap 14, bölüm 5, hadis no. 68, s. 35; Buhari, cilt 4, kitap 52, bölüm 74, hadis no. 143, s. 92; ve Buhari, cilt 4, kitap 52, bölüm 168, hadis no. 280'den sonra, s. 175-176).
Suudi Arabistan’da, ev işçisi olarak oraya giden yabancı kadınların zorla seks kölesi olarak kullanılması nedeniyle bir skandal yaşandı. Ancak bunu yapan Suudi erkekleri ikiyüzlülükle suçlayamazsınız. Dini geleneklerine göre, kadın köleleri cinsel ilişkiye zorlamak ahlaki açıdan kabul edilebilir bir durumdur. Bkz. Buhari, cilt 3, kitap 34, bölüm 111, hadis no. 432, s. 237; cilt 3, kitap 34, bölüm 113, hadis no. 436’dan sonra, s. 239-240; cilt 5, kitap 59, bölüm 31, no. 459, s. 317; cilt 8, kitap 76, bölüm 3, no. 600, s. 391; Sahih Müslim, cilt 2, kitap 8, bölüm 560, no. 3571, s. 732-733.
Londra’daki The Economist (6 Jan 1990 ) dergisi, Sudan’daki Müslümanların Dinka kabilesine mensup kadın ve çocukları köle yaptığını bildirdi. Newsweek dergisinin kölelik konulu “May 4, 1992 ” özel sayısında da, Austin American Statesman gazetesinin2/2/1996 adresinde yer verdiği gibi, Müslümanların hâlâ siyahları köle yaptığı bildirildi. Reader’s Digest dergisinin Mart 1996 sayısında, s. 77-81’de yer alan “Köleliğin Afrika’ya Utanç Verici Dönüşü” başlıklı makale, yürek burkan bir baskı öyküsüdür.
Zengin Muhammed
Muhammed, adamlarıyla birlikte kervanlara saldırırdı. Buhari, cilt 3, kitap 37, bölüm 8, no. 495, s. 280’de şöyle denmektedir: “Allah, fetihler yoluyla peygamberi zengin kıldığında...” Savaş ganimetlerinin beşte biri hazineye aktarılırdı ve Sahih Müslim, cilt 2, kitap 5, bölüm 401, no. 2348, s. 519’da Muhammed’in ailesinin de bundan bir pay aldığı belirtilmektedir. Müslümanların ilk yağma olayı, Nakhla Baskını olarak bilinir. Geleneksel ateşkes ayı sırasında, takipçileri bir kervana pusu kurarak birini öldürdü, geri kalanları köle yaptı ve ganimeti ele geçirdi. Muhammed, Bedir’deki ikinci baskını bizzat kendisi yönetti. Muhammed, Hayber’deki Yahudi yerleşim birimine saldırarak servetini artırdı. O ve sadık adamları, teslim olduktan sonra kafalarını kestikleri Banu Kureyza kabilesine mensup 700-1.000 Yahudi erkeğin ganimetlerini ve eşlerini ele geçirdiler (Muhammed’in başka bir eşe mi ihtiyacı vardı?).
Günahkar Muhammed
İncil, İsa’nın günahsız olduğunu söylerken, Kur’an ve Buhari Hadisleri Muhammed hakkında şunları söyler: Surah 40:55 ve 48:1-2’de Allah, Muhammed’e günahı (ya da zayıflığı) için af dilemesini söyler. İnsanlar fiziksel zayıflıklar için değil, ahlaki zayıflıklar için af dilemeye ihtiyaç duyarlar. Sahih Müslim, cilt 1, kitap 4, bölüm 268, no. 1695, s. 373’te Muhammed’in şöyle dua ettiği belirtilir: “Kendime haksızlık ettim ve günahımı itiraf ediyorum. Tüm günahlarımı bağışla…” Buhari, cilt 1, kitap 2, bölüm 13, no. 19, s. 23; cilt 1, 12, 57, no. 781, s. 434; cilt 6, 60.3, no. 3, s. 4; cilt 8, 75.3, no. 319, s. 213 ve cilt 8, 75.62, no. 407’den önce, s. 271’de de Muhammed’in günahlarından bahsedilmektedir. Buhari, cilt 1, 4, 70, no. 234, s. 147-148; Buhari, cilt 8, 82, 1, no. 794, 795, s. 520’de bahsedilen belirli olaylar arasında, insanların kollarını ve bacaklarını kesmek, gözlerini yakmak ve uzuvları kesildikten sonra ölürken susuz bırakmak yer almaktadır. Bkz. Buhari, cilt 8, 82, 3, no. 796, bölüm 4, s. 797; Buhari, cilt 6, bölüm 150, no. 198’den önceki kısım, s. 158-159; ayrıca Fıkh us-Sunnah, cilt 1, s. 133.
Muhtemelen bunların ciddi günahlar olduğu konusunda hemfikir olacaksınız. Muhammed bunları yaptığına göre, affedilmeye çok muhtaçtı. Merak uyandıran bir soru şudur: “Günahınızın bedelini tam olarak kim ödüyor?” İsa, günahlarımızın bedelini kendisinin ödediğini söyledi. İslam ise, kimsenin bu bedeli ödediğini öğretmez. Günahınızın bedeli nasıl ödeniyor, yoksa Allah bazı günahları görmezden gelip diğerlerini mi cezalandırıyor?
Bazıları, bir kişi kendini Müslüman olarak tanımladığı sürece kötülüğün önemi olmadığını düşünebilir. Bu yüzyılda Müslümanlar, Sudan, Nijerya ve Endonezya’da Hıristiyanları öldürüyor ve köyleri katlediyor. Sözde Hıristiyanlar Müslümanları öldürdüğünde, insanlar onların Mesih’in karakterine aykırı davrandıklarını belirtebiliyordu. Oysa Müslümanlar, Gerçek Tanrı’ya tapan Hıristiyanları öldürdüğünde, kimsenin onların Muhammed’in karakterine aykırı davrandığını söylediğini hiç duymadım.
Bu kadar açık sözlü olduğum için özür dilerim, ancak Müslümanların Tanrı’ya tapanları öldürmesi sona ermelidir. Müslümanlar, peygamberlerinin de bunu yaptığını öne sürerek bu cinayetleri meşrulaştırdıklarında, insanlar peygamberleri, sözünü geçersiz kılan Allah’ları ve İslam’ın kökenleri hakkında şüpheye düşerler.
Günahsız Peygamberi Düşünün
Muhammed’in aksine,
Tanrı’nın peygamberi olduğunu iddia eden,
yüzlerce kehaneti ve imayı yerine getirdi,
affedilecek hiçbir günahı olmadığı için asla affedilmedi
hiç kimseyi öldürmedi, bir yolcunun canını tehdit etmedi,
yüksek ahlaki standartlara sahip (zorla cinsel ilişkiye asla izin vermedi),
günahınızın cezasını üstleneceğine söz verdi,
sizin için acı çekti ve öldü; ve
O’nun mezarı yoktur, çünkü O ölümden dirilmiştir.
Bu kişi İsa Mesih’tir. Hıristiyanlar İsa hakkında “Tanrı’nın esenliği O’nun üzerine olsun” demezler; İsa, Barış Prensi’dir; Tanrı’nın esenliği zaten O’nun üzerindedir. Bunun yerine, umudum, Mesih’in esenliğinin ve sevgisinin kalbinize nasıl yerleşeceğini keşfetmenizdir.
Daha fazla makale için www.MuslimHope.com adresini ziyaret edin.
Tanrı sizi kutsasın.