Müslümanlar genellikle başkalarına, Allah’ın İncil’in tahrif edilmesine izin verdiğini söylemekte çok aceleci davranırlar. Imal ettikleri şey, bugünkü Kur’an’ın güvenilir bir ilahi söz olduğu, İncil’in ise olmadığıdır. İncil’de birçok küçük metin farklılığı vardır, ancak doktrinsel değişikliklere dair kanıtlar ihmal edilebilir düzeydedir. Kuran’da ise Ubai, nesh edilmiş ayetler, Osman ve diğer Kuran sorunları ışığında tahrif olduğuna dair daha fazla kanıt bulunmaktadır ( ). Ancak, Müslümanların kendilerinin bile gündeme getirdiği en çarpıcı Kuran doktrinsel farklılığı “Allah’ın kızları”dır.
Özet
Hristiyan web sitesi http://answering-islam.org/Responses/Saifullah/sverses.htm şöyle der: “Muhammed’in hayatındaki en utanç verici olaylardan biri, Şeytan’ın sözlerini Muhammed’in ağzına koymasıyla gerçekleşti. Muhammed, Şeytan’ın sözlerini Tanrı’nın sözüymüş gibi dile getirdi. Bu olay, birçok erken dönem Müslüman alim tarafından belgelenmiş olup Hadis ve Kur’an’da da atıfta bulunulmuştur. Daha sonraki Müslümanlar, kendi ilan ettikleri peygamberlerinin Şeytan’ın sözlerini söylemiş olmasından utandıkları için bu olayın gerçekleştiğini inkar ettiler. Bu sonraki Müslümanlar, Muhammed’in günahkar hatasını örtbas etmek için sayısız bahane ve inkar öne sürdüler.
“Şeytani Ayetler” olayının, Müslüman olmayanlar tarafından uydurulmuş bir şey olmadığı bir kez daha vurgulanmalıdır. Bu olay, Muhammed’in hayatına dair mevcut en eski İslam kaynaklarında kayıtlıdır. Kimse bunun İslam’a eleştirel yaklaşan kişiler tarafından uydurulmuş bir hikâye olduğunu düşünmemelidir. Bu, erken dönem İslam kayıtlarında doğrudan yer alan bir olaydır.
Bu konu, İslam’da en tartışmalı konulardan biridir. Şeytan, Muhammed’in kendi sözlerini Allah’ın sözleriymiş gibi okumasına neden olmuştur.”
Kuran’da Asıl Ne Yazıyordu?
Yıldız Suresi (53. Sure) 19-20. ayetlerinde şöyle denmektedir: “Lat’ı, Uzza’yı ve üçüncüsü olan Manat’ı gördünüz mü?”
Allah, İslam öncesi Arabistan’da, üç kızı olan bir tanrı olarak öne çıkıyordu: el-Lat, el-Uzza ve Manat. (El- kelimesinin “o” anlamına geldiğini unutmayın.)
Muhammed’in ilk dört biyografi yazarı, bu ayetlerin aslen şu sözlerle devam ettiğini yazmışlardır:
“Bunlar, şefaatlerinden ümit edilen yüce turnalardır (aracılar).”
Yorum: Allah’ın kızları, göksel şefaatçiler olarak kabul ediliyordu. Yüksek irtifada yaşayan Numidya turnaları, onlar için bir metafordu. “Umulur” (turtaja) ifadesinin alternatif bir yorumu, “onaylanarak kabul edilir” (turtada) şeklindedir. (Alfred Guillaume’un İbn İshak’ın Muhammed’in Hayatı adlı eserinin çevirisinden, s. 166.
Daha sonra bu pasaj çıkarılmış ve yerine şu metin eklenmiştir:
“Ne! Size erkek cinsiyet, ona ise dişi mi? Bakın, bu gerçekten de en haksız bir ayrım olur.” (bugünkü 53:21-22 ayetleri)
Yorum: Allah’ın üç kızına inananlar, Allah’a karşı haksızlık etmişlerdir; zira hepsi oğulları tercih ederken, Allah’ın sadece kızları olduğunu söylemişlerdir.
İşte bunlar “Şeytani Ayetler” olarak adlandırılanlardır. Modern zamanlarda Salmon Rushdie, konuyla ilgisi olmayan ve kurgusal “romanının” başlığı olarak sadece bu terimi kullanmıştır; bu makale ise o modern öyküyü ele almamaktadır. Orijinal Şeytani Ayetlere gelince, objektif bir Müslüman ya da Müslüman olmayan kişi, hangi ayetlerin orijinal metinde yer aldığını nasıl anlayabilir? Bu makalenin geri kalan kısmı, Şeytani Ayetlerin orijinal metinde yer aldığına dair doğrudan ve dolaylı kanıtlar ile dokuz Müslüman itirazını sunmaktadır.
Dört Biyografi Yazarı:
Şeytani Ayetlere Dair Doğrudan Kanıtlar
Erken dönem Müslümanların Muhammed hakkında söylediklerinin hepsi doğru olmasa da, İslam alimleri, üç veya daha fazla kaynakla kanıtlanan Muhammed’in sözlerini kabul etme eğilimindedir. Şeytani Ayetleri, Müslüman olmayan kaynaklardan değil, Muhammed’in biyografi yazarları olan dört farklı erken dönem Müslüman alimden biliyoruz. Bu biyografi yazarlarından üçünün, Sünni İslam’ın dayandığı ünlü Hadis derlemelerinden bile daha erken bir tarihte Muhammed’in hayatını belgelediğini unutmayın.
El-Vahidi/Vakidi (207/823 yılında vefat etti) Asbab al-Nuzul adlı eseri kaleme almıştır. “Bir gün, Mekke’nin önde gelenleri Kabe’nin yanında bir grup halinde toplanmış, her zamanki gibi şehrin meselelerini tartışıyorlardı; tam o sırada Muhammed ortaya çıktı ve dostça bir tavırla yanlarına oturarak, onların huzurunda 53. sureyi okumaya başladı… 'Lat’ı, Uzza’yı ve üçüncüsü Manat’ı görmüyor musunuz?’ Bu ayete geldiğinde, şeytan, günlerdir ruhunu ele geçirmiş olan düşünceleri dile getirmesini telkin etti; ve ağzına, Allah’tan uzun zamandır beklediği uzlaşma ve taviz sözlerini koydu, yani; 'Bunlar yüce kadınlardır ve şüphesiz onların şefaatine ümit edilmelidir.’ Kureyşliler, tanrılarının bu şekilde kabul edilmesinden şaşkınlık ve sevinç duydular; ve Muhammed, sureyi “Öyleyse Allah’ın önünde secde edin ve O’na ibadet edin” sözleriyle bitirdiğinde, tüm topluluğu tek bir ağızdan yere secde ederek ibadet ettiler. … Akşamüstü Cebrail onu ziyaret etti; peygamber de sureyi ona okudu. Cebrail, “Sen ne yaptın böyle? Benim sana hiç vermediğim sözleri halkın önünde tekrarladın” dedi. Bunun üzerine Muhammed çok üzüldü, …”
İbn Sa’ad/Sa’d (ö. 230/845), el-Vahidi’nin eserinden haberdardı, ancak kendisi de 15 ciltlik Kitabü’t-Tabaqatü’l-Kabir adlı eseri kaleme alan bir biyografi yazarıydı.
İbn İsaak/İshak (ö. 145/767 veya 151/773), daha sonra kendi kısa ömürlü mezhebini kuran bir Şafiî Sünniydi. O, “Sirat Rasullallah” (Allah’ın Peygamberinin Hayatı) adlı eseri kaleme almıştır. “[Hicret edenler] Mekke halkının İslam’ı kabul edip secde ettiklerini duyana kadar [Etiyopya’da] bulundukları yerde kaldılar. Bunun nedeni, Yıldız Suresi’nin [53. Sure] Muhammed’e indirilmiş olması ve peygamberin onu okumasından kaynaklanıyordu. Hem Müslümanlar hem de müşrikler, o 'Al-Lat ve Al-Uzza’yı gördünüz mü?’ sözlerine gelene kadar sessizce dinlediler. Müminler [peygamberlerine] iman ederken, diğerleri ona dikkatle kulak verdiler. Bazıları Şeytan’ın 'saj’ sesini duyunca dinden döndüler ve 'Allah adına yemin ederiz ki, bizi Allah’a yaklaştırsınlar diye onlara (turnalara) hizmet edeceğiz’ dediler. Şeytan bu iki ayeti her müşrik’e öğretti ve dilleri bu sözlere kolayca alıştı. Bu durum peygamberi derinden üzdü; ta ki Cebrail ona gelip şikâyet edene kadar….” (İbn Jarir, rivayet zincirini şöyle belirtir: Yezid bin Ziyad -> Muhammed bin İshak -> Salama -> İbn Hamid -> İbn İshak
İbn Cerir el-Tabari (923 yılında vefat etti), 915 yılına kadar uzanan 38 ciltlik bir “Dünya İslam Tarihi”ni kaleme alan Şafii mezhebinden bir Sünni idi. Kendisine “tefsircilerin şeyhi” unvanı verilmiştir. 6. cilt, s. 108-110’da şöyle yazmaktadır: “Allah’ın elçisi, kabilesinin kendisine sırt çevirdiğini gördüğünde ve onlara Allah’tan getirdiği mesajı reddettiklerini görünce kederlendi; ruhunda, kendisini kabilesiyle barıştıracak bir şeyin Allah’tan kendisine gelmesini arzuladı… Ve şu sözlere geldiğinde: 'Al-Lat, Al-Uzza ve üçüncüsü Manat’ı düşündünüz mü?’ Şeytan, içsel çalkantıları ve kavmine iletmek istediği şey nedeniyle diline şu sözleri fısıldadı: 'Bunlar yüksekten uçan turnalardır; şüphesiz onların şefaatı kabul edilir [alternatif olarak: arzu edilir veya umulur].’ Kureyşliler bunu duyduklarında sevinç ve mutlulukla doldu; peygamberin tanrılarından bahsetme biçiminden büyük memnuniyet duydu ve onu dinlediler. Oysa Müslümanlar, peygamberlerinin Allah’tan getirdiği mesaja tam bir güven duydukları için, onun yanılgıya, yanılsamaya ya da hataya düştüğünden şüphe etmediler. … Sonra [daha sonra] Cebrail, Allah’ın Elçisi’n ’e gelerek şöyle dedi: “Muhammed, ne yaptın? Benim sana Allah’tan getirmediğim şeyleri insanlara okudun, …’”
Daha sonra bundan bahseden Müslüman alimler şunlardır:
❶ Horasanlı Ebu Ma’şar (H. 787-885)
❷ İbn Ebi Hatim
❸ İbn el-Mundhir
❹ Askalanlı İbn Hajar (H. 773-852)
❺ İbn Mardauye
❻ Musa ibn 'Uqba
❼ Zamakhşari’nin 22:52 ayeti üzerine yazdığı ünlü tefsir. (1070-1143)
İlk altı isim, S. Moinul 'Haq tarafından çevrilen The Book of the Major Classes (Başlıca Sınıflar Kitabı) adlı esere göre verilmiştir.
Bundan bahseden diğer erken dönem Müslüman alimler şunlardır:
Ka’b el-Kurazi, İslam’ın en büyük erken dönem Kur’an alimlerinden biri.
Urwa ibn el-Zübeyr, Muhammed’in hayatı üzerine yapılan çalışmaların kurucusu olarak bilinen erken dönem Mekke alimi. Aynı zamanda Aisha’nın yeğeni ve İslam’a ilk yirmi müslüman olanlardan biri olan Ebu Bekir’in kızı Asma’nın oğluydu.
Ebu Bekir ibn Abdurrahman ibn el-Harith, birinci yüzyılda İslam hukuku alanında önde gelen alimlerden biridir.
Ebu’l-Aliye el-Basri, birinci yüzyılın en büyük Kur’an alimlerinden bir diğeri. Halife Ömer, Ubayy ibn Ka’b, Zeyd ibn Sabit ve İbn Abbas’tan Kur’an öğrenmiştir.
El-Suddi, İbn Abbas’tan ders almış bir başka erken dönem alimidir.
Muhammed ibn el-Sa’ib el-Kalbi, kendi dönemine kadar yazılmış en uzun tefsiri kaleme alan erken dönem tefsircilerinden biridir.
Katade ibn Di’ame, İslam’ın en büyük erken dönem tefsircilerinden biridir.
el-Dahhak ibn Muzahim el-Balkhi, birinci yüzyılda yaşamış bir tefsir uzmanıdır.
İkrimah, İbn Abbas’ın kölesi ve Muhammed’in hayatı konusunda uzman bir kişiydi.
Kur’an ilmının kurucusu İbn Abbas’ın kendisi.
Zamanının önde gelen Kur’an alimlerinden biri ve İbn Abbas’ın en seçkin öğrencilerinden biri olan Sa’id ibn Jubayr. İbn Abbas’ın rivayetlerinden bazıları Sa’id ibn Jubayr aracılığıyla aktarılmıştır.
Şeytani Ayetlere Dair Dolaylı Kanıtlar:
Kur’an ve Buhari Hadisleri
Buhari, M.S. 870 civarında vefat etmiştir (yani, listelenen dört kaynaktan üçünün bile daha geç bir tarihte). Muhammed, Yıldız Suresi’ni okuduğunda, hem putperestler hem de Müslümanlar secde ettiler. (Buhari, cilt 3, kitap 19, no. 173, s. 100; cilt 3, kitap 19, no. 176, s. 101; cilt 6, kitap 60, no. 385-386, s. 364-365; Ebu Davud, cilt 1, kitap 2, bölüm 481, no. 1401, s. 369) Putperestlerin Muhammed’in diğer okuma ve tefsirleri karşısında eğildiklerine dair bir şey söylenmemiştir; neden bu sureye bu kadar uysal davransınlar ki, özellikle de Buhari ve Ebu Davud bu putperestlerin hiçbir zaman Müslüman olduklarını belirtmemekteyken ve bu olay, Mekke’li putperestlerle yapılacak savaşlardan önce gerçekleşmişken!
Ayrıca, 22. Sura 52. ayet şöyle der: “Senden önce hiçbir peygamber ya da elçi göndermedik ki, o bir arzu beslediğinde Şeytan o arzuya bir miktar (boşluk) katsın; ancak Allah, Şeytan’ın kattığı her şeyi geçersiz kılacak ve Allah, ayetlerini teyit edecek (ve yerleştirecektir);…”
17. Sûre, 73-75. ayetlerde şöyle denmektedir: “Onların amacı, sana vahyettiğimiz şeyden seni saptırmak ve bizim adımıza bambaşka bir şey koymaktı: (Öyle olsaydı), bak ki! Seni kesinlikle (kendi) dostları yaparlardı! Ve sana güç vermemiş olsaydık, onlara birazcık bile olsa eğilirdin. O durumda sana bu dünyada iki kat (ceza) tattırırdık ve ölümde de aynısını; üstelik bize karşı sana yardım edecek kimseyi bulamazdın!”
Bazılarının 17. Sûre 73-75. ayetlerin “Peygamberin Yükselişi” sırasında indirildiğini iddia etmelerine rağmen, Tabari ve İbn Sa’d’ın bu ayetlerin Şeytani Ayetler döneminde indirildiğini yazdıklarına dikkat edin. Müslümanlar, Şeytan’ın fısıltıları için kabaca “wiswas” olarak telaffuz edilen özel bir terim bile kullanırlar.
Dokuz Müslüman İtirazı ve Yanıtları
Müslüman İtirazı 1: Şeytani ayetler konusunda sessiz kalan bazı Müslüman alimler arasında Sahih Müslim’i yazan İmam Müslim, Ebu Davud, Nesai, Ahmed bin Hanbal ve İbn Hişam bulunmaktadır.
Yanıt: Bir hadis derlemesinde bulunan, diğer derlemelerde yer almayan pek çok husus vardır. Örneğin, daha kapsamlı olan Buhari hadislerinde, Sahih Müslim’in 2. cilt, 371. bölüm, 2205 numaralı hadiste (s. 484) yer alan, zekatın neden ödenmesi gerektiği, istifçiliğin cezası ve her sabah bir Müslümanı ziyaret eden iki melek hakkındaki bilgiler bulunmamaktadır. İkinci bir örnek olarak, İbn Hişam’ın Buhari’den yararlandığını biliyoruz, ancak o, Şeytani Ayetler ile ilgili kısmı metinden çıkarmıştır. İbn Hişam’ın İbn İshak’ın eserinin kopyasında, uygunsuz bulduğu kısımları metinden çıkardığını belirtmiştir. Eğer bunları metne dahil etmekten utandıysa, bu olayın gerçekleşmediğinin bir kanıtı değildir.
Müslümanların ikinci itirazı: İddia edilen Şeytani Ayetler, 53. Sûre’nin geri kalan kısmıyla uyuşmamaktadır.
Yanıt: Modern kısmın Şeytani ayetlerin ardından gelmediğini, aksine onların yerini aldığını unutmayın. Ayrıca, bir surenin farklı bölümlerinin farklı zamanlarda indirilmiş olduğu durumlar da vardır. Bir yandan el-Vahidi, Muhammed’in son sözlere kadar okuduğunu söylemiştir. Öte yandan, Yıldız Suresi’nin (53) 22. ayetten sonraki kısmının tamamının aynı anda yazıldığını da bilmiyoruz. 51-53. ayetler, Muhammed’e şahsen hitap ettiği için yerinden saptırılmış gibi görünmektedir.
Müslümanların 3. itirazı: 53. Sura’nın 19-21. ayetleri, Şeytan’ın fısıltılarından bahseden suralardan çok daha önce yazılmış olabilir.
Yanıt: Tabari ve İbn Sa’ad, bu ayetlerin Sura 17:73-75 ile aynı zamanda indirildiğini belirtmektedir. Günümüzde pek çok Kuran ayetinin ne zaman yazıldığını kesin olarak bilen kimse yoktur. Öte yandan, daha önce yazılmış olsa bile, bu ayetlerdeki ifadeleri geçersiz kılmaz. Eğer dindar bir Müslüman, Surah 17:73-75 ve22:52 dahil olmak üzere Kuran’a gerçekten inanıyorsa, Şeytan’ın Kuran’a bazı şeyler eklediğine de inanmak zorundadır. John Gilchrist, Muhammed and the Religion of Islam adlı kitabının 120. sayfasında şöyle der: “Diğer argüman zayıftır, zira 53. Sûre’nin ilk kısmının Habeşistan’a hicretin ardından gerçekleşen miraj’a [Muhammed’in göğe yükselişi] atıfta bulunduğuna dair somut bir kanıt yoktur. Daha önce de gösterildiği gibi, bu bölüm neredeyse kesin olarak Muhammed’in ilk vizyonlarından birine atıfta bulunmaktadır; Kuran’ın kendisi de bunu, peygamberlik görevi başladığında gördüğü iki vizyonla sınırlamaktadır. Ne yazık ki, bu hikâyeye karşı ileri sürülen, olgusal nitelikteki neredeyse tüm Müslüman argümanlarının da aynı derecede zayıf olduğu görülmektedir.”
Müslümanların 4. itirazı: Şeytani ayetler, Muhammed’in tutarlı bir şekilde öğrettiği Tek Tanrı öğretisinin özüne aykırıdır.
Yanıt: Muhammed’in her konuda tutarlı olduğu kanıtlanmamıştır. Unutmayın ki, Buhari’nin 4. cilt, 54. kitap, 10. bölüm, 490 numaralı hadisi (s. 317), 4. cilt, 53. kitap, 38. bölüm, 400 numaralı hadisten önceki kısım (s. 266) ve 8. cilt, 53. kitap, 38. bölüm, 400 numaralı hadisi (s. 267), Muhammed’in bir süreliğine şeytan tarafından büyülenmiş olduğunu kaydetmektedir. Dahası, bunu kaydeden biyografi yazarları ve diğer kişiler yine de Müslümanlardı; dolayısıyla bu tarihçiler, Muhammed yalan söylese bile en azından bazılarının onu takip edeceğini kanıtlamaktadır.
Müslümanların 5. itirazı: Kuran’daki birçok ayet, Muhammed’in hiçbir şekilde yalan söyleyemeyeceğini belirtir ve bu nedenle bu durum, Şeytan’ın sözlerine müdahale ettiği yorumuyla bağdaşmaz. Örneğin,
Sure 10:15b: “De ki: 'Bunu kendi isteğimle değiştirmem mümkün değildir; bana vahyedilenden başka bir şeye uymam…’”
Sura 41:42: “Ona ne önden ne de arkadan hiçbir yalan yaklaşamaz; O, tüm övgülere layık, hikmet sahibi Olan tarafından indirilmiştir.”
Sure 15:9: “Şüphesiz ki biz bu mesajı indirdik; ve onu (bozulmaktan) kesinlikle koruyacağız.”
Sura 60:44-46: “Eğer o (Elçi), bizim adımıza bir söz uydurmuş olsaydı, onu kesinlikle sağ elinden yakalardık ve sonra da kalbinin damarını keserdik.”
Yanıt: Bir yandan, Şeytani ayetleri Muhammed’in değil Şeytan’ın uydurduğu iddia edilmekte ve Kuran’ın korunması, içine yanlış bir öğretinin sızıp Allah’ın bunu düzeltmesini engellemez. Öte yandan, bir Müslüman bu ayetleri “peygamberin mesajına asla yanlış bir şey girmez” şeklinde yorumlarsa, Şeytani ayetler ne olursa olsun, bu Kuran’da bahsedilen Şeytan’ın fısıltılarıyla çelişir.
Ayrıca, bu, bir Kuran ayetinin nesh edildiği için “tamamen ortadan kaybolduğu” tek örnek değildir. Sahih Müslim, cilt 1, bölüm 244, hadıs no. 1433, s. 329-330’daki hadis önemlidir; çünkü bu hadis, bir ayetin sadece nesh edildiğini değil, nesh edildikten sonra tamamen ortadan kaybolduğunu da göstermektedir. Dolayısıyla, ya:
a) [Cennetteki] bir levha üzerindeki Kur’an, daha eski bir metni içeriyordu ve sonraki metin bu levhadakinden farklıdır. Günümüz Kur’anları, cennetteki levhadakinden farklıdır.
b) Cennetteki bir tablet üzerindeki Kur’an, sonraki versiyonu içeriyordu ve önceki versiyon ondan farklıdır. Dolayısıyla, orijinal okuma, cennetteki tableti temsil ettiği şeklinde sunuldu; oysa bu aslında bir yalandı.
Hangisi doğrudur? 85:20-22 ayetlerinde bahsedilen [cennetteki] tabletin, muhtemelen oyun hamurundan yapılmış olmadığı açıktır.
Müslümanların 6. İtirazı: Belki de Tabari bilgileri eleştirel bir bakış açısıyla değerlendirmeden toplamıştır.
Yanıt: Bu spekülasyonun kanıtı elimizde olmasa da, diğer üç biyografi yazarı da bu konudan bahsetmiştir. Bunlardan ikisi kesinlikle Tabari’den daha eskiye aittir; dolayısıyla Tabari’nin eleştirel bir yaklaşım sergilemediği ortaya çıksa bile, elimizde diğer üç kaynak olduğu için bu durum hiçbir şeyi önemli ölçüde etkilemez. Bir Müslüman, Muhammed’in tüm erken dönem biyografi yazarlarının bu kadar ciddi kusurlara sahip olmasını isteyebilir, ancak çok sayıda kaynak onların doğruluğunu göstermektedir.
Ayrıca, Tabari her şeyi eleştirel bir bakış açısı olmadan kabul etmemiştir. Örneğin, 1. cilt, s. 532’de, Tevrat’ın halkından öğrendiği Adem ve Havva ile ilgili birçok Müslüman geleneğini aktarır. Bunların çoğunu alıntılar, ancak bu hadislerin güvenilirliği konusunda temkinli olduğunu belirtir. (Barbara Freye Stowasser’in “Kur’an’da Kadın, Gelenek ve Yorumları” adlı kitabından, s. 28.)
Sünni Müslümanların 7. İtirazı: Yetkili hadislerde bundan doğrudan bahsedilmemektedir.
Yanıt: Buhari, cilt 3, kitap 19, bölüm 42, hadıs no. 173, s. 100; cilt 3, kitap 19, bölüm 43, hadıs no. 176, s. 101; cilt 6, kitap 60, bölüm 286-287, hadıs no. 385-386, s. 364-365; Ebu Davud, cilt 1, kitap 2, bölüm 481, hadıs no. 1401, s. 369’da Mekke halkının 53. sureyi işittiklerinde rükû ettikleri durumdan bahsedilmektedir. Putperestlerin başka hiçbir sure için rükû etmedikleri halde bu sure için rükû etmelerinin nedenini başka türlü açıklamak zordur. Kur’an-ı Kerim’in kendisi de Şeytan’ın “fısıltılarından” bahsetmektedir.
Sünni Müslümanların 8. İtirazı: Şeyh el-Albani, hadis rivayet zincirleri üzerine yazdığı kitaplarında, Şeytani Ayetler’in delilinin rivayet zincirinin (isnad) zayıf olduğunu belirtmiştir.
Yanıt: http://answering-islam.org/Responses/ Saifullah/sverses.htm adresinde şöyle denmektedir: “El-Albani ile ilgili olarak, son zamanlarda isnadlar konusunda hatalı olduğu için itibarını ciddi şekilde yitirdiği bilgisi elime ulaştı; hatta bir kitabında bir isnadın doğru olduğunu yazarken, başka bir kitabında ise yanlış olduğunu yazıyor! Sayf ad-Din Ahmed İbn Muhammed Amirul İslam’ın kaleme aldığı “Al-Albani Unveiled” adlı kitapta bu konuda pek çok örnek yer almaktadır. Arka kapakta şöyle denmektedir: “Bu kitap, 'Selafiye’ olarak bilinen modern İslam Hareketi’nin önde gelen hadis âlimlerinden biri olan Muhammed Nasiruddin el-Albani’ye dair analitik bir çalışmadır.” Yazar, Ürdünlü tanınmış hadis alimi Şeyh Hasan ibn Ali el-Saqqaf’ın Arapça orijinal eseri (Tanaqadat el-Albani el-Vadihat) referans alarak el-Albani’nin çelişkilerini açıkça ortaya koymuştur.”
Müslümanların 9. İtirazı: Gayrimüslimler, Muhammed’e ve İslam’a karşı eleştirel bir tutum sergiliyorlar.
Yanıt: Bu olay gayrimüslimler tarafından uydurulmamıştır; aksine Müslümanlar tarafından kendileri tarafından belgelenmiştir. Bu dindar Müslümanlar, günümüz Müslümanlarının sahip olduğundan daha eski kaynaklara erişime sahipti. Sırf kendi bakış açınızı eleştirdiği için, o eleştiriye gözlerinizi kapatmak, gerçeği takip etme arzusuyla bağdaşmaz. Hıristiyanlar gerçeği öğrettiklerini iddia ettiklerine göre, sahte bir peygamberi ortaya çıkarmak bizim sorumluluğumuzdur. Bunu nefret ya da bencil nedenlerle değil, sevgiden ve Müslümanların sahte öğretilerinden vazgeçip gerçek İsa’ya yönelmelerini ve gerçeğin Tanrısı ile birlikte Cennet’te sevinç içinde bize katılmalarını arzuladığımız için yapıyoruz.
Bundan Sonra Ne Yapacaksınız?
Müslümanlar bile, bu şeytani sözlerin başlangıçta Kuran’da yer alıp almadığı konusunda hemfikir değiller.
Alternatif 1: Ya Muhammed gerçekten de bir peygamber olarak Allah’ın kızlarının şefaatinden bahsetmişse? O zaman en azından bu, Muhammed’i bir süreliğine sahte bir peygamber yapar.
Alternatif 2: Ya Muhammed Şeytani ayetleri hiç söylememişse? O zaman Muhammed’in ilk dört biyografi yazarı, Muhammed’in sahte bir peygamber olduğu konusunda bir hatada mutabık kalmış olurlar. Bazı insanlar, liderin Şeytan’a ait sözler söylediğine inansalar bile, kasten bir şeyi takip etmeyi seçerler. Bu doğru olsa bile, Muhammed’in aldığı Şeytan’ın fısıltılarıyla ilgili Kuran ayetlerini nasıl açıklayacaksınız?
Her halükarda İslam, Allah’ın sözlerinin yine de korkunç bir şekilde çarpıtılmasına izin verdiğini ve samimi takipçilerinin yanlış yolları hakikat yolu olarak öğrenmelerine izin verdiğini öğretir. Bunun nedeni, Kur’an-ı Kerim’in 43. Suresi’nin 44-45. ayetlerinde, önceki tüm peygamberlerin aynı mesajı ilettiklerinin belirtilmesidir. Aslında 41. Suresi’nin 43. ayetinde, Muhammed’e önceki peygamberlere gönderilmeyen hiçbir şeyin gönderilmediği söylenir. Dolayısıyla bir Müslüman için, ya
a) Allah, bundan önce kendi mesajının tahrif edilmesine izin vermiştir,
b) Ya da Kuran’ın kendisi tahrif edilmiş bir mesajdır.
Her iki durumda da İslam’a göre, Allah’ın Kendi Sözü’nü büyük doktrinsel değişikliklerden koruyacağına güvenilemez.
Allah’a Güvenin
Yüce Tanrı, mesajını korumaya gücü yeten O’dur. İnsanlar Tanrı’ya daha çok güvenmelidir.
Allah’ın Sözünü koruduğuna güvenin. Surah 5:46-48’de, İsa’nın [kendi döneminde] Tevrat’ı onayladığı, Allah’ın Kutsal Kitabı Yahudilere ve Hıristiyanlara gönderdiği ve hatta Muhammed’in zamanında bile onunla gerçeği sınayabilecekleri belirtilmektedir. Surah3:48 ve 5:110-111, İsa’nın Tevrat’a ve İncil’e sahip olduğunu göstermektedir. İsa’nın havarileri de ilham almıştı. İncil’de Yeşaya 59:21; 40:8; Mezmurlar 119:89 ayetleri, Tanrı’nın sözünün sonsuza dek sağlam durduğunu gösterir. O’nun Sözü başlangıçta hiçbir hata içermiyordu ve bugüne kadar hatasız (önemli bir hata olmaksızın) korunmuştur. (Yeşaya 55:11; 1. Petrus 1:23-25; Mezmurlar 119:89, 91, 144, 160).
Tanrı’nın sizin gerçeği izlemenizi ve O’na gelmenizi istediğine güvenin. Tanrı, hiç kimsenin yok olmasını istemez (Hezekiel18:23 , 32; 2. Petrus 3:9). 2. Selanikliler 1:8’de belirtildiği gibi, herkes İsa Mesih’in Müjdesine itaat etmelidir.
Ölümlü insanlara güvenmeyin. Sizi Tanrı’dan uzaklaştıracak başkalarına güvenmeyin. Aslında, kendi gözünüzde bilge olmayın (Süleymanın Meselleri 3:7). Aksine, “Tüm yüreğinle RAB’be güven ve kendi aklına dayanma; tüm yollarında O’nu tanırsan, O senin yollarını düzleştirecektir.” (Süleymanın Meselleri 3:5-6) Tanrı’yı tanırsanız, O’nun yollarınızı düzleştireceğine inanıyor musunuz?
İsa’ya güvenin; O, Tanrı’dandır ve Tanrı’nın mesajı korunmuştur. İsa ne hırsız ne de soyguncudur (Yuhanna 10:8-10). İsa’nın, çarmıhta akıtılan kanı aracılığıyla (İbraniler10:19 ), bir günah sunusu olmak üzere (Romalılar 8:3), fidye olarak canını verdiğine (Matta20:28 ) güvenin.
Rab İsa’ya iman edin, kurtulacaksınız (Elçilerin İşleri16:31 ). “… 'O’na iman eden hiç kimse utanç duymayacaktır’” (Romalılar10:11 ). Öyleyse Tanrı’ya güvenin ve O’nun sadakatle yol gösterdiğine inanın. O, ebedi sözünün tahrif edilmesine müsamaha göstermedi; dolayısıyla Kutsal Kitap güvenilirdir. Hayatınızı Mesih’e yöneltin; O size huzur ve teselli verecektir. www.MuslimHope.com.
İşte bir Hıristiyan savunucusunun söylediği şey.
“Duymadınız mı?” ifadesinin yalnızca aşağılayıcı olabileceği iddiasına karşılık, bu ifadenin “Allah’tan gelen açık delil” ile birlikte kullanıldığı bir Kuran ayetinden alıntı yaptım ve Kuran’ın Allah’tan gelen açık delil hakkında olumsuz konuşamayacağını söyledim. Mekke döneminde Müslümanların Habeşistan’da hiç yaşamadıkları yönündeki iddiasına yanıt olarak, bunun Müslüman tarihinin iyi bilinen bir gerçeği olduğunu belirttim. Ardından Şeytani Ayetler’i aktaran sekiz kaynak listesi verdim ve olayı doğrulayan el-Buhari’deki ayete dikkat çektim (bu da olayın Hadis’te yer alamayacağı yönündeki iddiasını çürütmüştü).
Ka’b el-Kurazi, İslam’ın en büyük erken dönem Kur’an alimlerinden biridir.
Urve ibn el-Zübeyr, Muhammed’in hayatı üzerine yapılan çalışmaların kurucusu olarak bilinen erken dönem Mekke alimi. Aynı zamanda Aisha’nın yeğeni, Ebu Bekir’in torunu ve Ebu Bekir’in kızı Asma’nın oğluydu — Asma, İslam’a ilk geçen yirmi kişiden biriydi.
Ebu Bekir ibn Abdurrahman ibn el-Harith, birinci yüzyılda İslam hukuku alanında önde gelen alimlerden biridir.
Ebu’l-Aliye el-Basri, birinci yüzyılın en büyük Kur’an alimlerinden bir diğeridir. Halife Ömer, Ubayy ibn Ka’b, Zeyd ibn Sabit ve İbn Abbas’tan Kur’an ilmi almıştır.
El-Suddi, İbn Abbas’tan ders almış bir başka erken dönem alimidir.
Muhammed ibn el-Sa’ib el-Kalbi, kendi dönemine kadar yazılmış en uzun tefsiri kaleme alan erken dönem tefsircilerinden biridir.
Katade ibn Di’ame, İslam’ın en büyük erken dönem tefsircilerinden biridir.
el-Dahhak ibn Muzahim el-Balkhi, birinci yüzyılda yaşamış bir tefsir uzmanıdır.
İkrime, İbn Abbas’ın kölesi ve Muhammed’in hayatı konusunda uzman bir kişidir.
Kur’an çalışmalarının kurucusu İbn Abbas’ın kendisi.
Sa’id ibn Jubayr, zamanının önde gelen Kur’an alimlerinden biri ve İbn Abbas’ın en seçkin öğrencilerinden biridir. İbn Abbas’ın rivayetlerinden bazıları Sa’id ibn Jubayr aracılığıyla aktarılmıştır.
Şahab’ın tezi, s. 17
Kitabın 51. sayfasına bakınız
Kitap 224 dolar
http://www.keenzo.com/showproduct.asp?ID=3287146
Yazar: Steven M. Morrison, PhD.