Bazı bilgisiz Hıristiyanlar ve Müslümanlar da dahil olmak üzere pek çok kişi, Müslümanların ve Hıristiyanların aynı Tanrı’ya taptığını söyleyecektir. Peki, en son ne zaman bir Müslümanın İsa’ya taptığını duydunuz? En eski zamanlardan beri, Gerçek Tanrı’dan başkasına tapmaktansa acı verici ölümlere katlanan Hıristiyanlar, İsa’ya tapınmayı vaaz ettiler. Ne kadar ironik ki, putperestlik yapmaktansa ölmeyi tercih ettiler, ancak aslında tüm bu süre boyunca putperestlik yapıyorlardı. Muhammed’in Hıristiyan uluslara ve “diğer” çoktanrıcıya karşı cihat yapmalarını söylediği için, çağlar boyunca savaşan ve ölen, savaşta cesur olan sayısız Müslüman. Tanrı’ya ibadet adına, Tanrı’ya tapanların ibadet yerlerini kapatmak için bu kadar uzun süre mücadele etmeleri ne kadar da ironik.
Şeytan, bu gruplardan birini yanıltmış olmalı. Ya İsa Tanrı’dır ve Müslümanlar şeytani bir şekilde yanıltılmış, savaşta gereksiz yere ölmüşlerdir. Ya da İsa Tanrı değildir ve Hıristiyanlar şeytani bir şekilde yanıltılmış, inançları uğruna, hatta Müslümanlar tarafından bile boşuna öldürülmüşlerdir. Bunlardan birinin temelden yanlış olması gerektiğine katılıyor musunuz?
Eğer Tanrı gerçekten de kendini, ya İsa’nın korunmuş öğretileri ya da Muhammed’in korunmuş öğretileri aracılığıyla ortaya koyduysa, objektif bir kişi hangisinin doğru olduğunu nasıl anlayabilir? Bu makale bir yol öneriyor, ancak önce size üç şeyi itiraf etmeliyim.
Üç İtiraf
1) İsa, yeryüzündeki hizmetinin ilk döneminde Tanrı olduğunu iddia etmedi. Tek tanrıcı Yahudilerin arasına çıkan, hiçbir kanıt ya da açıklama sunmadan bu iddiayı ortaya atan bilinmeyen bir öğretmeni hayal edin. Hayır, İsa ancak hizmetinin ilerleyen dönemlerinde gerçekten Tanrı olduğunu söyledi.
2) İsa’nın Tanrı olduğunu iddia ettiğini göstermek yeterli değildir. Aksi takdirde insanlar bu unvanı çeşitli şekillerde tanımlayabilirler. Bunun yerine, O’nun ibadeti kabul eden anlamda Tanrı olduğunu, Baba Tanrı ile şeref bakımından eşit olduğunu ve ayrı ya da daha düşük bir tanrı değil, Baba Tanrı ile Bir olduğunu da göstermeliyiz.
3) Müslümanların çoğu, İncil’lerde yer alan İsa’nın sözlerinin güvenilirliğini sorguladığından, “sarsılmaz” bir argüman oluşturmak için İsa’nın ilk takipçilerinden gelen destekleyici kanıtlar ve hatta Hristiyan olmayanların Hristiyanlar hakkında söyledikleri bile önemlidir.
Yuhanna 1:1, İsa’nın Tanrı’nın Sözü olduğunu ve İsa’nın Tanrı olduğunu çok basit bir şekilde ifade eder. Ancak İsa’nın kendisinin ne dediğine bir bakalım.
İsa’nın Kendisinin Tanrı Olduğuna Dair Sözleri
İsa, Yuhanna 8:58’de kendisinin Tanrı olduğunu söyledi. İsa şöyle cevap verdi: “İbrahim doğmadan önce ben varım!” “Ben’im” sözcüğü, Eski Ahit’te sayısız kez kullanılan Tanrı’nın ilahi ismiydi. İbranice’de “YHWH” olan bu sözcük, Çıkış 3:14-15, 20:5; Yeşaya 42:8; 44:6’da Tanrı’nın “kişisel ismi” olarak açıklanır; ancak bu kişisel isim Müslümanlar için kaybolmuştur. Yahudiler, İsa’yı taşlamak için taşları ellerine aldıklarında ya O’nun sözlerini doğru anlamışlardı ya da yanlış anlamışlardı. İsa, “Burada bir yanlışlık var, beni yanlış anlıyorsunuz. Sizin söylediğiniz gibi Tanrı olduğumu iddia etmiyorum” diyebilirdi. Ancak İsa’nın herhangi bir yanlışlık olduğunu söylediğine dair hiçbir kayıt yoktur. Aksine, havarilerin ve onların öğrencilerinin İsa’nın Tanrı olduğunu tekrar tekrar vurguladıklarına dair kayıtlarımız vardır.
Yahudiler, Yuhanna 10:33’teki İsa’nın iddiasına doğrudan şu şekilde yanıt verdiler: “'Seni iyi işler yaptığın için taşlamıyoruz,’ dediler, 'ama küfür ettiğin için; çünkü sen, sadece bir insan olarak, kendini Tanrı ilan ediyorsun.’”
İsa onlara şöyle cevap verdi:
1) Kutsal Yazılar, Mezmurlar 82:6-7’de ilahi olmayan varlıkları “tanrılar” olarak adlandırdığına göre, Tanrı’nın Oğlu olarak benzersiz bir şekilde ayrılmış Olan’a bu adın verilmesi ne kadar da uygundur.
2) İsa’nın sözlerine tek başına inanmasanız bile, en azından mucizeleri göz önünde bulundurarak Baba’nın İsa’da, İsa’nın da Baba’da olduğunu anlayın.
Başka vesilelerle de din bilginleri ve Ferisiler, İsa’nın Tanrı olduğunu iddia ettiği için O’nu taşlamak istediler. Şimdi, dindar bir kişinin, işlemediği kötü bir suçla defalarca suçlandığını hayal edin. Bazen zar zor kurtulduğunu, ancak her seferinde suçu işlediğini asla inkar etmediğini hayal edin. Bunu hayal edebiliyor musunuz? - Ben edemiyorum. Oysa bazı eleştirmenler, İsa’nın Tanrı olduğunu iddia ederek işlediği küfür suçu için tam da bunu yaptığını düşünüyor.
Olumsuz onay: İsa, Ferisiler hakkında şöyle dedi: “Ben O olduğuma inanmazsanız, günahlarınız içinde öleceksiniz.” Yuhanna 8:24b.
Tomas’ın olumlu onayı: Havari Tomas, Yuhanna 20:28’de İsa’ya “Tanrı” dedi. Tomas bunun da ötesine geçti. Yuhanna20:28 'de aslında Tomas’ın İsa’ya, “Rabbim ve Tanrım!” dediği yazıyor. İsa, Tomas’a şöyle cevap verdi: “Beni gördüğün için inandın; görmeden inananlar ne mutlu!” İsa’nın Tomas’a yönelik en ufak bir azarlama belirtisi yoktur. Aslında, İsa’nın söylediği tek birazcık olumsuz şey, İsa’yı şahsen görmeden (İsa hakkında) inananların, İsa’yı görüp buna inananlardan daha kutsanmış olduklarıdır. Şimdi ya
a) Thomas yanılmıştı ve İsa’ya “Tanrım” diyerek günah işledi; belki de İsa bunu kabul edip Thomas’ı azarlamayarak günah işledi, ya da
b) İsa, Thomas’ın söylediklerini onaylayarak haklıydı.
Şu iki seçenekten birine katılıyor musunuz: İkisi de haklıydı, ya da Thomas ve İsa ikisi de yanılıyordu?
İsa, Matta 13:41’de meleklerini gönderecekti; bunlar Tanrı’nın melekleridir (Luka 12:8-9;15:10 ).
İsa, dünyayı yargılayacağını söylemişti (Matta 24:31-46, 25:31-3; Yuhanna 5:21-22, 27). Oysa dünyayı yargılamak için gelen Tanrı’dır (Mezmurlar 50:1-6; Yoel3:12 ; Tesniye 32:35).
İsa’nın Sanhedrin önünde küfür suçlamasıyla yargılandığı duruşmada, onu serbest bırakabilirlerdi. İsa’nın tek yapması gereken, “Ben Tanrı değilim, insanların beni Tanrı sanması bir yanılgıdır” demekti. Oysa İsa bunu asla söylemedi ve duruşma devam etti.
“Babanın olan her şey benimdir.” Yuhanna 16:15a. Birinin “Bana ait olan her şeyi Tanrı’ya veririm” demesi kolayca anlaşılabilir, ancak İsa, “Babanın olan her şey benimdir” der. Bunun nasıl doğru bir ifade olabileceğini ve İsa’nın nasıl Tanrı olamayacağını açıklayan birini hiç duymadım.
Hristiyan olmayan biri, bu ayetlerin çok daha sonra eklenmiş olup olmadığını merak edebilir. Ancak, Bodmer II papirüsü (M.S. 125-175) adlı eski bir İncil el yazması, Yuhanna 1:1-6:11; 6:35b-14:26; 14:29-30; 15:2-26; 16:2-4, 6-7; 16:10-20:20; 20:22-23; 20:25-21:9; 21:12,17 ayetlerini günümüze ulaştırmıştır.
İsa İbadeti Kabul Etti
İsa, Şeytan’a, Tanrı’dan başka hiç kimseye tapınılmaması ve hizmet edilmemesi gerektiğini kendisi söyledi (Matta4:10 ve Luka 4:8). Yine de…
İsa tapınmayı kabul etti. Yalnızca Tanrı’ya tapınılmalıdır ve İsa, Kendisinin Tanrı olduğunu gösteriyordu. Yuhanna9:38 ’da İsa, (eski) kör adama ikinci kez seslendiğinde, “İnsanoğlu’na inanıyor musun?” diye sordu. Adam O’nun kim olduğunu sordu. İsa, “Onu zaten gördün. Seninle konuşan O’dur” dedi. Bunun üzerine adam, “Rab, inanıyorum!” dedi ve O’na tapındı. İsa, adamın imanını takdir etti ve inanmayan Yahudileri eleştirdi. Ayrıca şunu da unutmayın ki İsa, adama Tanrı’ya inanıp inanmadığını sormadı; İsa, adama Tanrı’nın Oğlu’na inanıp inanmadığını sordu.
İsa, bir cüzzamlıdan tapınmayı kabul etti (Matta 8:2)
Matta 28:9’da mezarın başındaki kadınlar, İsa’nın ayaklarına sarılarak O’na tapındılar
Tanrı, bilge adamları İsa’ya tapınmaları için gönderdi (Matta 2:2). Günümüzde de bilge adamlar O’na tapınmaktadır.
İsa'nın havarileri, İsa'nın su üzerinde yürüdükten sonra, Matta 14:33'te O'na tapındılar. Havarilerin hiçbiri, İsa'nın bunun yanlış olduğunu söylediğini duymadı.
İsa ölümden dirildikten sonra, havariler Luka 24:52 ve Matta 28:17’de O’na tapındılar.
Buna karşılık, Vahiy 19:10 ve 22:8-9’da Tanrı’nın meleği, kimsenin kendisine (meleğe) tapınmasına izin vermedi. Aynı şekilde, Elçilerin İşleri 14:11-16’da Pavlus ve Barnaba da kendilerine tapınılmasını reddettiler.
Ya İsa tapınılmayı kabul ederek günah işledi, ya da bunu yapmakta haklıydı.
İsa, Kendisinin Tanrı Olduğunu Gösterdi
İsa, şeytanlar üzerinde yetkiye sahipti ve mucizelerinin kendisi adına konuştuğunu söyledi (Yuhanna10:25 ). Eski Ahit, İsa hakkında peygamberliklerde bulunmuştu. İsa ayrıca, kendisinden başka hiç kimsenin Baba’ya ulaşamayacağını söyledi (Yuhanna 14:6;6:45 ; ~8:24 ). Ancak birçok Müslüman, İsa’nın Tanrı olduğunu kanıtlamadan, İsa hakkındaki bu hususlara katılabilir.
İsa Kendisini Tanrı ile eşit kıldı
a) İsa, Baba’yı onurlandırdığımız gibi Oğlu’nu da onurlandırmamız gerektiğini söyledi. Yuhanna 5:23
b) İsa’nın adıyla dua edilmesi istenmiştir. Yuhanna 14:13-14; 15:7
c) Baba ve İsa her şeye ortak olarak “sahiptir”. Yuhanna16:15 ;17:10 .
d) Yeryüzünde Baba, İsa’nın içinde yaşıyordu. Yuhanna10:38 ;14:10 -11.
e) Yeryüzünde İsa, Baba’nın içindeydi. Yuhanna10:38 ;14:11
f) Eğer İsa’yı gerçekten tanıyorsanız, o zaman Baba’yı da tanıyorsunuz ve Baba’yı görmüşsünüz demektir. Yuhanna 14:7-9
İsa, Yuhanna10:30 ’de “Ben ve Baba biriz” dedi.
İsa’nın yetkisi vardı, çünkü şöyle dedi: “Şöyle denildiğini duydunuz… Ama ben size şunu söylüyorum” (Matta5:21 -22, 78-78)
İsa, yalnızca Tanrı’nın yapabileceği bir şekilde ihtiyaçlarımızı karşılayabilir. Yuhanna7:37 ’da “Susayan varsa, bana gelsin ve içsin” demiştir. Ayrıca bkz. Yuhanna 4:14.
İsa bize kendi huzurunu verdi; Yuhanna 14:27’de “Babanın huzuru” demedi.
Yuhanna6:35 ’de İsa, kendisinin yaşam ekmeği olduğunu söyledi.
İsa, Yuhanna 14:1b’de bize “Bana da iman edin” dedi. İsa’ya inanıyor musunuz? Ayrıca bkz. Yuhanna 11:25.
İsa, Matta 11:28’de yorgun ve yükü ağır olan herkesin kendisine gelmesini söyledi. Bu teklif bugün de geçerlidir, öyleyse İsa’ya gelin.
P75 olarak da bilinen Bodmer 14/15 papirüsleri, M.S. 175-225 yılları arasında yazılmıştır. Bu papirüsler, Luka ve Yuhanna İncillerinin büyük bir kısmını içerir. Özellikle Luka 3:18-22; 3:33-4:2; 4:34-5:10; 5:37-6:4; 6:10-7:32; 7:35-39, 41-43; 7:46-9:2; 9:4-17:15; 17:19-18:18; 22:4-24:53 bölümlerini içerir. Ayrıca Yuhanna 1:1-11:45;11:48 -57; 12:3-13:1; 13:8-9; 14:8-29; 15:7-8 bölümlerini de içerir.
İsa, Tanrı’ya Karşı İşlenen Günahları Bağışladı
Sadece Tanrı günahları bağışlayabilir ve İsa, Tanrı’ya karşı işlenen günahları bağışladı; bu nedenle İsa, Matta 9:2-6; Markos 2:5-12 ve Luka 5:20-23’te kendisinin Tanrı olduğunu gösteriyordu. İsa önce felçli adama, “Oğlum, günahların bağışlandı” dedi. Yazıcılar, İsa’nın küfür ettiğini söylediler; çünkü günahları bağışlayabilecek tek kişi Tanrı’dır. İsa onların sözlerine karşı çıkmadı. Sadece bir soru sordu: “Neden kalplerinizde kötü düşünceler besliyorsunuz? Hangisi daha kolay: 'Günahların bağışlandı’ demek mi, yoksa 'Kalk ve yürü’ demek mi? Ama İnsanoğlu’nun yeryüzünde günahları bağışlama yetkisine sahip olduğunu bilmeniz için” — felçliye, “Kalk, yatağını al ve evine git” dedi. Ve felçli hemen ayağa kalktı ve bunu yaptı!
İsa şu iki şeyden birini yaptı:
a) Gücünü kanıtlayarak Tanrı olduğunu gösterdi,
b) O, Tanrı olmadığı halde, kasıtlı olarak onları O’nun Tanrı olduğuna inandırdı.
Bize düşen soru şudur: İsa bu şekilde öğrettiğine göre, O’nun yönlendirdiği yere güvenip O’nu takip edecek miyiz, etmeyecek miyiz?
Şimdi birisi, belki de İsa’nın, Tanrı’ya karşı işlenen günahları kendi yetkisiyle bağışlamak yerine, yalnızca Tanrı’nın bağışlamasını ilan ettiğini düşünebilir. Ancak, İsa’nın şöyle dediğine dikkat edin: “İnsanoğlu’nun yeryüzünde günahları bağışlama yetkisi olduğunu bilesiniz diye.” Yani İsa, yetkinin kendisinde olduğunu söyledi; sadece ilan etmiyordu.
Luka 7:48-50’de İsa, ayaklarına yağ süren kadına da “Günahların bağışlandı” demiştir. O’nunla birlikte oturanlar, “Günahları bile bağışlayan bu kim?” dediler.
Bağışlanmak için ne “yaptıklarına” dikkat edin. Kendilerini yeterince yıkamadılar, yeterince dua etmediler, yeterince para ödemediler ya da yeterince kavurucu çölleri geçmediler. Tek yaptıkları İsa’ya gelmekti ve O da onlara bağışlamayı cömertçe bahşetti.
Yeni Ahit’in Geri Kalan Kısmı
İncil ve Yeni Ahit’in geri kalan kısmı, İsa’nın takipçilerine İsa’nın Tanrı olduğu öğretildiğini gösterir.
a) İsa ve Baba aynı doğaya sahiptir (Filipililer 2:5).
b) Her ikisi de haklı olarak tapınılır (İbraniler 1:6).
c) Her ikisi de haklı olarak Tanrı olarak adlandırılır (Yuhanna 1:1; İbraniler 1:8,9).
d) Her ikisine de dua edilir (Elçilerin İşleri7:59 -60).
e) Dünyadaki her şey Mesih aracılığıyla yaratılmıştır (Yuhanna 1:3, 10; Koloseliler1:16 ).
f) Her şey Mesih aracılığıyla ayakta tutulur (Koloseliler1:17 ).
g) Tanrılığın doluluğu İsa’dadır (Koloseliler1:19 ).
h) İsa, 2 Korintliler 11:3 ve Titus 2:13’te Tanrı olarak anılır.
i) Vahiy 5:8-9’da gökte tapınılmaktadır.
İki Ahit’te Ortak İsimler
Yeşaya7:14 , İmanuel, yani “Tanrı bizimle” adında birinin doğacağını söyler. Mezmurlar 110:1’de şöyle denir: “RAB, Rabbime şöyle der…”. İsa’dan yaklaşık 1.000 yıl önce peygamberlikle bildirilen bu “Rabbim” kimdir? Bu arada, bu ayet Eski Ahit’ten Yeni Ahit’te en çok alıntılanan ayetlerden biridir. Bu, Yahudiler için olduğu kadar Müslümanlar için de çözülemeyen bir gizemdir. İsa, bu bilmecenin kendisiyle ilgili olduğunu söyleyerek cevabını vermiştir.
Bir Müslüman, bu bölümlerin sonradan eklenmiş olup olmadığını merak edebilir. Ancak, sadece Surah 5:46-48 (3:48 ) ayetleri İsa’ya Tevrat’ın öğretildiğini ve O’nun Tanrı’nın Sözünü teyit ettiğini göstermekle kalmaz, aynı zamanda Ölü Deniz Parşömenleri de İsa’nın yaşadığı döneme ait birçok Eski Ahit kopyası içerir.
Eski Ahit’te de Tanrı için pek çok isim vardı ve Yeni Ahit bu isimleri İsa’ya atfetti.
| Tanrı’nın Unvanı | Baba | İsa |
|---|---|---|
| Yaratıcı | Yaratılış 1:1; Yeşaya 42:5 | Yuhanna 1:1-3; İbraniler 1:8,10; Koloseliler 1:16 |
| Damat | Yeşaya 62:5; Yeremya 2:2 | Matta 25:1; Yuhanna 3:29; Vahiy 21:2 |
| İlk ve Son | Yeşaya 44:6; 43:10 ve sonrası | Rev 1:17; 2:8; 22:12-13 |
| Her diz önünde eğilecek… | Yeşaya 45:22-23 | Filipililer 2:10-11 |
| Günahları bağışlayan | Mezmurlar 130:4; Yeremya 31:34 | Elçilerin İşleri5:31 ;13:38 ; Koloseliler 3:13 |
| Ekmek Veren | Çıkış 16:4-15 | Yuhanna 6:35,40-51; 53-58 |
| Yaşam Veren | Yaratılış 1:30; Tesniye 32:39; 1 Samuel 2:6 | Yuhanna 5:21,25,29; 6:63; 10:10 |
| Yaşam suyu veren | Yeremya 2:13; Yeşaya 55:1 | Yuhanna 4:10 |
| Tanrı | Yeşaya 10:20-21; 43:10; Mezmurlar 89:2-6 | Yuhanna 20:28; Titus 2:13 |
| Şifacı | Çıkış 15:26; Mezmurlar 103:3 | Markos 5:30; Elçilerin İşleri 9:34; Matta4:23 ; 9:35 |
| Kutsal Olan | Yeşaya 41:16; 43:15; Habakuk 1:12 | Yuhanna 6:69 |
| Koca | Hoşea 2:16; Yeşaya 50:2; Yeremya 3:1,14 | Efesliler 5:28-33; Romalılar 7:4 |
| Yaşayanları ve ölüleri yargılamak | Yeşaya 33:22; Mezmurlar 50:4,6 | 2 Tim 4:1; Yuhanna 5:22,27 |
| Yargı tahtı | Rom. 6:5; 14:10 | 2 Korintliler 5:10 |
| Kral | Mezmurlar 5:2; 1 Samuel 12:12; Malaki 1:4 | Mat. 27:11; Markos 15:2; Yuhanna 18:37-38 |
| Yaşam | Tesniye 30:32 | Markos 12:10; Yuhanna 14:6; 1 Yuhanna 1:1-2;5:11 -12 |
| Işık | Mezmurlar 27:1; Mika 7:8 | Yuhanna 1:9; 8:12 |
| Rab | Mezmurlar 110:1; Markos 12:36 | Matta 12:8; Markos 12:36; Yuhanna 13:13; Yakup 2:1 |
| Efendilerin Efendisi | Tesniye 10:17 | Rev 17:14; 19:16 |
| Güçlü Tanrı | Yeşu 22:22; Eyüp 9:19 | Yeşaya 9:6 |
| İnanmak gerekir | Mezmurlar 78:21-22,32; Yeşaya 43:10 | Yuhanna 6:29-30;8:24 ;11:25 ; 14:1,6 |
| Umudumuz | Mezmurlar 33:20,22; 130:7 | 1 Timoteos 1:1; Romalılar 15:12 |
| Bizi arındırır | Mezmurlar 51:10; Yeşaya 1:18,25 | Titus 2:14; 1 Yuhanna 1:7 |
| Ölüleri diriltir | Yeşaya 26:9; Hoşea 13:14; Eyüp3:13 -17;19:26 -27 | Yuhanna5:21 ;11:38 -44 |
| Bizi kurtarır | Yeremya 31:11 | Matta 20:28; Markos 10:45; 1 Timoteos 2:6; İbraniler 9:15 |
| Kurtarıcı | Mezmurlar 130:7; Hoşea 13:14; Yeşaya 44:6 | Galatyalılar 4:5; Titus 2:13-14; Vahiy 5:9 |
| Doğru Olan | Mezmurlar 11:7; Yeşaya 24:16 | 1 Yuhanna 2:1 |
| Kaya, Taş | Mezmurlar 1:2; 18:2,31; 95:1; Yeşaya 44:8 | 1 Korintliler 10:4; 1 Petrus 2:6-8 |
| Asa/çubuk taşıyan hükümdar | Mezmurlar 45:6 | Vahiy 19:15; İbraniler 1:8 |
| Kurtarıcı | Yeşaya 43:4,11; Yeşaya 45:21 | Titus 1:3-4; 1 Yuhanna 4:14,42; Elçilerin İşleri 4:10 |
| Çoban | Mezmurlar 23:1; Yeşaya 40:11 | Yuhanna 10:11; 1 Petrus 5:4; İbraniler 13:20 |
| Egemen ve Rab | Yaratılış 15:2,8; Amos 1:8; Obadya 1 | Yuhanna 4 |
| Kılıç Sahibi | Mezmur 17:13 | Vahiy 19:15 |
| Övgü ve şerefe layık | Mezmur 18:3; 108:3-5 | Vahiy 5:13b; Yuhanna 5:23 |
İsa'nın Diğer Takipçilerinin Öğrettikleri
Yeni Ahit’in erken dönem el yazmaları dışında, İsa’nın öğretilerine dair başka bir tanık daha var: erken dönem kilisenin yazıları. M.S. 325’ten önce yaşamış 33 erken dönem Hıristiyan havari, İsa’nın Tanrı olduğunu yazdı. İşte bunlardan bazıları.
İgnatius (M.S. 107 veya 116’da vefat etti) sık sık Mesih’ten Tanrı olarak bahsetmiştir. Örneğin, Efesliler’e yazdığı mektubunun 1. bölümünde “Tanrı’nın kanı”ndan söz etmiştir.
Havarilerin havarisi Diognetus’a Mektup (M.S. 130 civarı), 7. bölümde Mesih’in Kral, Tanrı, insan ve kurtarıcı olarak gönderildiğinden bahsetmiştir.
Justin Şehit (M.S. 135-165 civarı) “Bilgelik Sözü, ki O, her şeyin Babasından doğan bu Tanrı’nın Kendisidir, …” Trypho ile Diyalog, 61. bölüm. Bkz. 55, 56, 59, 62-64, 66, 74-78.
Sardisli Melito (M.S. 180’de vefat etti), çarmıha gerilmeyle ilgili olarak “Tanrı öldürüldü” demiştir.
Antakya Piskoposu Theophilus (M.S. 168-181/188) şöyle demiştir: “Çünkü kutsal yazılar bize, Adem’in o sesi duyduğunu söylediğini öğretir. Peki bu ses, aynı zamanda O’nun Oğlu olan Tanrı’nın Sözü’nden başka ne olabilir ki?” Autolycus’a Mektup 2:22
İrenaeus (M.S. 182-188), “Sapkınlıklara Karşı” adlı eserinin 3:19:2 bölümünde şöyle yazmıştır: “İsa, kendi başına, ...Tanrı ve Rab’dir...”
Tertullian (M.S. 200-220/240) “Dolayısıyla Söz, hem 'Ben Baba’nın içindeyim’ dediği gibi her zaman Baba’nın içindedir; hem de 'Söz, Tanrı’nın yanındaydı’ diye yazıldığına göre her zaman Tanrı’nın yanındadır; ve 'Ben ve Baba biriz’ denildiği için Baba’dan asla ayrı değildir ya da Baba’dan başka bir şey değildir.” Praxeas’a Karşı, 8. bölüm
Hippolytus (M.S. 225-235/6), “Noetus’un Sapkınlığına Karşı” adlı eserinde “Tanrı olan ve insan olan Tanrı’nın Oğlu”ndan bahsetmiştir.
Kartaca’lı Cyprian (M.S. 246-258), “9.6. İnceleme” adlı eserinin 485. sayfasında “Tanrımız ve Rabbimiz İsa Mesih” ifadesini kullanmıştır.
Thubunae Piskoposu Nemesianus, “Rabbimiz İsa Mesih’in ilahi sesiyle konuştuğunu” belirtmiştir. Yedinci Kartaca Konseyi (M.S. 258), s. 566
İskenderiyeli Theognostus (M.S. 260), “Güneşin kendisi aynı kalır ve kendisinden yayılan ışınlar nedeniyle hiçbir azalma yaşamadığı gibi, Baba’nın özü de Oğul’u kendi suretini olarak kabul etmesiyle hiçbir değişiklik geçirmemiştir.” der. Yedi Hypotyposes veya Ana Hatlar Kitabı, 1. bölüm, s. 155.
Gregory Thaumaturgus (M.S. 240-265), Origen’e Yönelik Konuşma ve Övgü Konuşması’nda, 4. argüman, s. 24’te İsa’yı “Söz Olan Tanrı” olarak adlandırır.
İskenderiyeli Dionysius (M.S. 246-265), Oğul’dan ebedi Işığın parlaklığı olarak bahseder ve “O’nun kendisi de mutlak olarak ebedidir” der. Oğul, “başlangıcı olmaksızın var olan ve her zaman doğmuş olan O’nunla birlikte var olur; O’nun huzurunda her zaman parlar.” Mektup 4 – Roma Piskoposu Dionysius’a, bölüm 4, s. 92. Ayrıca “Mesih, Tanrı ile aynı özden”dir. a.g.e., 6. bölüm, s. 92
Roma’lı Dionysius (M.S. 259-269), Mesih’in, yani Söz’ün Kutsal Ruh ve Baba Tanrı ile nasıl birleştiğine dair tam bir eser (1 1/5 sayfa) kaleme almıştır. “Çünkü İlahi Söz’ün tüm evrenin Tanrısı ile birleşmesi ve Kutsal Ruh’un Tanrı’da kalıp ikamet etmesi esastır; ve böylece İlahi Üçlü Birlik, sanki belirli bir başa – yani, her şeye kadir olan tüm evrenin Tanrısı’na – indirgenip bir araya getirilmelidir.” Sabellianlara Karşı, s. 365-365
Hıristiyan Olmayanların Bile, Hıristiyanların İsa’nın Tanrı Olduğunu Öğrettiklerine Dair Kanıtı
Hıristiyanlığın düşmanları bile, Hıristiyanların İsa’ya Tanrı olarak taptıklarına tanıklık ederler.
Küçük Plinius (M.S. 112’de vali ve Hıristiyanlara zulmeden kişi) “Onlar [Hıristiyanlar], gün ağarmadan önce belirli bir günde toplanma alışkanlığına sahiptiler; o zamanlar Mesih’e, sanki bir tanrıymış gibi, sırayla ayetler halinde ilahiler söylerler ve kötü işler yapmayacaklarına dair ciddi bir yemin ederlerdi…”
Lucian (2. yüzyıl hiciv yazarı) “Biliyorsunuz, Hıristiyanlar bugüne kadar bir adama tapıyorlar – kendi yeni ayinlerini getiren ve bu nedenle çarmıha gerilen o seçkin şahsiyete… Gördüğünüz gibi, bu saptırılmış yaratıklar…” (Peregrine’in Ölümü 11)
Bu önemlidir, çünkü resmi bir Roma sorgusunda Hıristiyanların M.S. 112 gibi erken bir tarihte bile Mesih’e Tanrı olarak taptıklarının belirtilmesi. Dolayısıyla bir Müslüman, İsa’ya Tanrı olarak tapmanın M.S. 112’den sonra ortaya çıkan bir “hata” olduğunu doğru bir şekilde söyleyemez. Bu arada, havari Yuhanna, Yuhanna İncili’ni M.S. 90 civarında yazmış ve bundan sonra bir süre daha yaşamıştır. Bugün elimizde bulunan ve Mesih’ten bir kral (İslam’a aykırı bir terim) olarak bahseden ilk Yuhanna parçası, M.S. 117-138 yıllarına ait John Rylands parçasıdır.
Sonuç
Erken dönem İncil el yazmaları gösterir ki – ve Mesih’in takipçilerinin, hatta düşmanlarının yazıları da bunu doğrular – İsa, kendisinin Tanrı olduğunu öğretti, Tanrı olduğunu gösterdi ve kendisine tapınılmasını kabul etti. Kanıtlar, M.S. 112 civarından başlayıp, Aisha’nın Muhammed’e İncil’in Arapça öğretildiğini bildirdiği Muhammed’in zamanına kadar uzanır (Buhari, cilt 4:605; Sahih Muslim 1:301, s. 98). Surah 3:48’e göre İsa’ya İncil öğretilmiştir ve Surah 5:46’da Hıristiyanlar, İncil’in halkı olarak belirtilmiştir.
Daha fazla bilgi için www.MuslimHope.com adresine başvurun.
(İncil alıntıları BSB’den alınmıştır).