Hıristiyanlığın en temel iki öğretisi, İsa'nın günahlarımız için çarmıhta ölmesi ve İsa'nın ölümden dirilmesidir. 1 Korintliler 15:1-8'de şöyle denir: “Kardeşlerim, size vaaz ettiğim, sizin de kabul ettiğiniz ve üzerinde sağlam durduğunuz müjdeyi size hatırlatmak istiyorum. Eğer size vaaz ettiğim söze sıkı sıkıya tutunursanız, bu müjde sayesinde kurtulursunuz. Aksi takdirde, boşuna iman etmiş olursunuz. Çünkü ben aldığım şeyi size en önemli şey olarak ilettim: Mesih’in Kutsal Yazılara göre günahlarımız uğruna öldüğü, gömüldüğü, Kutsal Yazılara göre üçüncü günde dirildiği ve önce Kefasa, sonra da On İki Havariye göründüğü. Bundan sonra, bir kerede beş yüzden fazla kardeşe göründü; bunların çoğu hâlâ hayatta, ancak bazıları uykuya daldı. Sonra Yakup’a, ardından da bütün elçilere göründü. En son olarak da, zamansız doğmuş biri olarak bana da göründü.”
Müslümanlar genellikle İsa’nın çarmıha gerilmiş gibi göründüğünü inkar etmezler, ancak Tanrı’nın mucizevi bir şekilde İsa’yı başka biriyle değiştirdiğini iddia ederler; bu da Romalıları ve Yahudi yetkilileri kandırmış olurdu. Ama o zaman Tanrı’nın takipçilerinin hepsi de kandırılmış olurdu. Hayatınızın geri kalanını, İsa’nın bizim için öldüğünü ve ölümden dirildiğini başkalarına anlatarak geçirdiğinizi, sonra da O’nun vaaz ettiği şey uğruna öldürüldüğünüzü hayal edin. Sonra Tanrı şöyle der: “Ha, ha, ha! Beni takip ettiğinizde sizi gerçekten kandırdım.” Sizce Gerçek Tanrı böyle bir şey söyler mi? - Kesinlikle hayır! Tanrı, tüm hayatlarını O’na adadıktan sonra O’nun uğruna öldürülenleri aldatmaz.
Çarmıha gerilme ve diriliş, ilk Hıristiyanların en önemli iki öğretisiydi. Peki, eğer bunlar ilk Hıristiyanların gördüğü gibi gerçekleştiyse, bu durumda İslam ne olur?
Bu makale, İsa’nın Tanrı’nın kutsal kitabında kendi ölümü ve dirilişi hakkında ne öğrettiğini ve bu alıntıların doğruluğuna dair kanıtları göstermektedir. Bunu düşmanlıktan değil, Müslümanlara duyduğumuz sevgi ve endişeden dolayı yazıyoruz. Onların İslam’ın yalanından uzaklaşıp, peygamber İsa’nın hayat kurtaran öğretisini öğrenmeleri gerektiğini bilmelerini istiyoruz.
Kefaret Nedir?
Kefaret, günahsız olan ve bizim günahlarımızın cezasını kendi isteğiyle üstlenen İsa’nın temel Hıristiyan öğretisidir. Yeşaya 53’te peygamberlik edildiği gibi, Mesih, bizi günahlarımızdan kurtarmak ve cennete gitmemizi sağlamak için kendi isteğiyle haksız yere acı çekti.
Bir bakıma, hiç kimse Tanrı uğruna ölmeyi seçmemiştir. Ne de olsa, günahkâr insanlar olarak hepimiz zaten öleceğiz; bu yüzden en fazla, insanların Tanrı uğruna “daha erken ölümü” seçtiğini söyleyebiliriz. Ancak İsa farklıydı. O günahsızdı ve ölmeyi hak etmemişti. Yine de bizim yerimize ölmeyi ve günahlarımızın haklı sonuçlarını ödemek için mezara inmeyi seçti. Her peygamber öldü (Enoch ve İlyas hariç), ancak İsa’nın ölümü farklıydı, çünkü O, günahlarımız için günahsız bir kurbandı.
İsa sadece ölmekle kalmadı, bizim için en büyük aşağılanmaya da katlandı. Bu doğru adam, onu idam edenlerin çoğu onun idam gerektiren bir suç işlemediğini bilseler de, vatana ihanet suçlusu olarak idam edildi. Müslümanların, Tanrı’nın peygamberlerinden birinin böylesine büyük bir utanç çekmesine izin vereceğine inanmalarının neden bu kadar zor olduğunu bir ölçüde anlayabiliyorum. Ancak onlar, İsa’nın bizi ne kadar çok sevdiğini, aslında utancı, çivileri ve acı verici ölümü kendi isteğiyle seçtiğini görmüyorlar.
Dolayısıyla, hiç kimse kendi başına cenneti hak etmez; ancak Tanrı, cenneti kabul edecek herkese lütufla ve karşılıksız olarak bu armağanı sunar. İsa’yı Rab ve Kurtarıcı olarak kabul eden herkes, hemen şimdi Tanrı’ya hizmet ederek yeni bir hayat sürebilir ve Tanrı ile birlikte sonsuz bir sevinç dolu yaşamın garantisine sahip olabilir.
Şimdi, buna inanmadan önce bir Müslüman şöyle diyebilir: “Bana kanıtını göster.” İşte İsa’nın günahlarımız için çarmıhta öldüğünün kanıtı.
İsa’nın Kefaret’i
“İnsanoğlu, kendisine hizmet edilmeye değil, hizmet etmeye ve birçokları için fidye olarak canını vermeye geldi.” (Matta 20:28)
“Çünkü İnsanoğlu da hizmet edilmeye değil, hizmet etmeye ve birçokları için fidye olarak canını vermeye geldi.” (Markos 10:45)
“Yemek yerken İsa ekmeği aldı, şükretti, ekmeği böldü ve öğrencilerine vererek, 'Alın, yiyin; bu Benim bedenimdir’ dedi. Sonra kadehi aldı, şükretti ve onlara vererek, 'Hepiniz bundan için. Bu, günahların bağışlanması için birçokları uğruna dökülecek olan antlaşma kanımdır’ dedi.” (Matta 26:26-28) Ayrıca bkz. Luka 22:19-22
“Yemek yerken İsa ekmeği aldı, şükran duası etti, ekmeği böldü ve öğrencilerine vererek şöyle dedi: 'Alın, bu benim bedenimdir.’ Sonra kadehi aldı, şükretti ve onlara verdi; hepsi de ondan içtiler. Onlara şöyle dedi: 'Bu, birçokları için dökülecek olan antlaşma kanımdır. Doğrusu size söylüyorum, Tanrı’nın egemenliğinde onu yeniden içeceğim o güne kadar artık asmanın meyvesinden içmeyeceğim.’” (Markos 14:22-25)
İsa İhanete Uğrayacaktı
“Şu sözleri iyice kulaklarınıza kazıyın: İnsanoğlu, insanların eline teslim edilmek üzeredir.” (Luka 9:44)
“İsa şöyle yanıtladı: 'Benimle birlikte kaseye elini daldıran kişi beni ele verecek.’” (Matta 26:23). Ayrıca bkz. Markos 14:18-21 ve Yuhanna 13:26.
“…Bakın, saat yaklaştı ve İnsanoğlu günahkârların eline teslim edilecek. Kalkın, gidelim! Bakın, beni ele verecek olan yaklaşıyor!” (Matta 45b-46) Ayrıca bkz. Markos 14:41-42.
“İhanet eden kişi onlarla bir işaret kararlaştırmıştı: 'Öptüğüm kişi odur; onu tutuklayın ve güvenli bir şekilde götürün.’” (Markos 14:44)
“…Yahuda, İnsan Oğlu’nu bir öpücükle mi ele veriyorsun?” (Luka 22:49)
Ayrıca bkz. Yuhanna 13:18-19, 21b.
İsa’nın Ölümü ve Dirilişi
“Fısıh Bayramı’na iki gün kaldı ve İnsanoğlu çarmıha gerilmek üzere teslim edilecek.” (Matta 26:2)
“Ben iyi çobanım. İyi çoban koyunları için canını feda eder.” (Yuhanna 10:11) “Ben iyi çobanım. Koyunlarımı tanırım, koyunlarım da beni tanır; tıpkı Baba’nın beni tanıdığı ve benim Baba’yı tanıdığım gibi. Ve koyunlar için canımı feda ederim.” (Yuhanna 10:14-15)
“Bu parfümü üzerime dökerek, o benim bedenimi gömülmeye hazırladı.” (Matta 26:12)
İsa ayrıca Matta 21:38-39 ve Luka 20:14-15’te kendi ölümüyle ilgili bir benzetme anlattı.
İsa, Luka 16:31’de dirilişiyle ilgili bir benzetmede de konuştu.
Zeytin Dağı’nda
“Ama dirildiğimde, sizden önce Celile’ye gideceğim.” (Matta 26:32; Markos 14:28)
Petrus’un Sezariye Filipi’deki İtirafından Sonra
“'İnsanoğlu birçok acı çekmek zorundadır,’ dedi. 'Yaşlılar, başkâhinler ve din bilginleri tarafından reddedilecek, öldürülecek ve üçüncü gün dirilecektir.’” (Luka 9:22)
“O andan itibaren İsa, öğrencilerine, Yeruşalim’e gitmesi ve ihtiyarların, başkâhinlerin ve din bilginlerinin elinde birçok acı çekmesi, öldürülmesi ve üçüncü gün dirilmesi gerektiğini açıklamaya başladı.” (Matta 16:21)
Başkalaşımdan Sonra
Başkalaşımdan sonra, “Dağdan inerken İsa onlara şöyle buyurdu: 'İnsanoğlu ölümden dirilene kadar bu görümü kimseye anlatmayın.’” (Matta 17:9) Ayrıca bkz. Markos 9:9-10
Celile’de
“Galile’de bir araya geldiklerinde İsa onlara şöyle dedi: 'İnsanoğlu, insanların eline teslim edilmek üzeredir. Onlar O’nu öldürecekler, ama üçüncü gün dirilecektir.’ Bunun üzerine öğrenciler derin bir keder içine düştüler.” (Matta 17:22-23)
“…Öğrencilerine şöyle öğretiyordu: 'İnsanoğlu insanların eline teslim edilecek. Onlar O’nu öldürecekler, ama üç gün sonra dirilecek.’” (Markos 9:31)
Eriha’ya Girmeden Önce
“İsa Yeruşalim’e doğru giderken, on iki havarisini bir kenara çekip şöyle dedi: 'Bakın, Yeruşalim’e gidiyoruz ve İnsanoğlu başkâhinlerin ve din bilginlerinin eline teslim edilecek. Onlar O’nu ölüme mahkûm edecekler ve O’nu alay edilip kırbaçlanıp çarmıha gerilmek üzere Yahudi olmayanlara teslim edecekler. Üçüncü gün ise O dirilecek.’” (Matta 20:17-19) Ayrıca bkz. Markos 10:33-34.
“Sonra İsa, On İki Havariyi bir kenara çekip onlara şöyle dedi: 'Bakın, Yeruşalim’e gidiyoruz ve peygamberlerin İnsanoğlu hakkında yazdıkları her şey yerine gelecek. O, Yahudi olmayanlara teslim edilecek, alay edilecek, hakaret görecek ve üzerine tükürülecek. Onlar O’nu kırbaçlayıp öldürecekler, ama üçüncü gün O dirilecek.’” (Luka 18:31-33)
Yeruşalim’de
“O [İsa], nasıl öleceğini göstermek için bunu söyledi.” (Yuhanna 12:33)
Dirilişinden Sonra
“…Neden telaşlanıyorsunuz? Ve neden kalplerinizde şüpheler uyanıyor? Ellerime ve ayaklarıma bakın. Benim! Bana dokunun ve görün; çünkü bir ruhun eti ve kemiği yoktur, gördüğünüz gibi bende var.” (Luka 24:38-39)
“Sonra [İsa] onların zihinlerini açarak Kutsal Yazıları anlamalarını sağladı. Ve onlara şöyle dedi: 'Yazılanlar şöyledir: Mesih acı çekecek ve üçüncü gün ölümden dirilecek; ve O’nun adıyla, Kudüs’ten başlayarak tüm uluslara tövbe ve günahların bağışlanması duyurulacak. Sizler bu olayların tanıklarısınız.’” (Luka 24:45-48)
Ayrıca Vahiy 1:18’deki İsa’nın sözlerine de bakınız. Melekler de Matta 28:7; Luka 24:7 ve Vahiy 5:9,12’de İsa’nın ölümü ve dirilişine tanıklık ettiler.
El Yazması Kanıtları
Bir Müslüman bana bu öğretilerin İncil’de olmadığını söylemeye çalışsa da, bugün herhangi bir İncil’i açıp bu ayetleri görebilirsiniz. Daha yaygın olarak, Müslümanlar bunların sonradan eklendiğini iddia etmeye çalışırlar. Peki, bunların orijinallerde yer aldığına dair kanıtlar ne kadar güçlüdür?
Chester Beatty I Papirüsü (s. 45), dört İncil’in tamamını ve Elçilerin İşleri’ni içerir. Bu papirüs, M.S. 100-150 yılları arasında kopyalanmıştır. (Eskiden M.S. 2. yüzyılın sonu veya 3. yüzyılın başlarına ait olduğu düşünülüyordu.) The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts (En Eski Yeni Ahit El Yazmalarının Tam Metni) adlı eserin 146. sayfasında, s. 45’in bir bölümünü gösteren bir fotoğraf yer almaktadır. "A General Introduction to the Bible" (İncil’e Genel Bir Giriş) adlı kitabın 389. sayfasında, orijinal parşömenin yaklaşık 220 yapraktan oluştuğu ve bunlardan 30 yaprağın günümüze ulaştığı belirtilmektedir. Günümüze ulaşan yapraklarda şunlar yer almaktadır:
Matta (2 yaprak) 20:24-32; 21:13-19; 25:41-26:39)
Markos (6 yaprak) 4:36-5:2; 5:16-26; 5:38-6:3; 6:15-25,36-50; 7:3-15; 7:25-8:1; 8:10-26; 8:34-9:9; 9:18-31; 11:27-12:1; 12:5-8,13-19,24-28
Luka (7 sayfa) 6:31-41; 6:45-7:7; 9:26-41; 9:45-10:1; 10:6-22; 10:26-11:1; 11:6-25, 28-46; 11:50-12:13; 12:18-37; 12:42-13:1; 13:6-24; 13:29-14:10; 14:17-33
Yuhanna (2 sayfa) 4:51,54; 5:21,24; 10:7-25; 10:30-11:10; 11:18-36,42-57.
Elçilerin İşleri (13 yaprak)
Bodmer II Papirüsü (p66), M.S. 175 civarında veya M.S. 125-150 civarında kopyalanmıştır. Orijinalinde 76 yaprak (=156 sayfa) vardı ve sayfa numaraları mevcuttu. Günümüzde 104 yaprak ve 40 başka yaprağa ait parça korunmuştur. Bodmer II Papirüsünden Yuhanna 6:58-64’ün bir fotoğrafı, Yeni Uluslararası İncil Sözlüğü’nün 1003. sayfasında yer almaktadır. İçinde şunlar bulunmaktadır:
Yuhanna 1:1-6:11, 6:35b-14:26,29-30; 15:2-26; 16:2-4; 16:6-7; 16:10-20:20; 20:22-23; 20:25-21:9; 21:12,17 (Yuhanna 19:16’nın parçaları).
Bodmer 14/15 Papirüsleri (p75) genellikle M.S. 175-200 veya M.S. 175-225 yıllarına tarihlenir. Ancak, el yazısı, M.S. 145-146 yıllarında yazıldığı bilinen başka bir belge olan Papirüs Fuad XIX’a çok benzemektedir. p75’in orijinalinde 114 yaprak vardı ve biz 102 yaprağı muhafaza ettik. Luka ve Yuhanna İncillerinin büyük bir kısmını içermektedir. (A General Introduction to the Bible, s. 390) The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts adlı eserin 496. sayfasında bir resim bulunmaktadır. p75’te şunlar yer almaktadır:
Luka 3:18-22; 3:33-4:2; 4:34-5:10; 5:37-6:4; 6:10-7:32; 7:35-39, 41-43; 7:46-9:2; 9:4-17:15; 17:19-18:18; 22:4-24:53
Yuhanna 1:1-11:45; 11:48-57; 12:3-13:1; 13:8-9; 14:8-29; 15:7-8
Yuhanna 18:36-19:7'nin p90 sayfası (M.S. 175 civarı)
Yeni Ahit’in Geri Kalan Kısmı
Hepsini listelemek için çok fazla ayet var, ancak işte bunlardan bazıları.
Tıpkı İsa’nın Tanrı’nın takipçilerine Rab’bin Sofrası’nı kutlamalarını emrettiği gibi, 1. Korintliler 11:26’da onların bunu yerine getirdikleri belirtilmektedir. “Çünkü bu ekmeği yediğiniz ve bu kadehi içtiğiniz her seferinde, Rab’bin ölümünü O gelene kadar ilan edersiniz.”
Luka 23:55’te kadınlar, İsa’nın bedeninin nereye konulduğunu gözlemlediler.
İsa bizim fidyemizdir. 1. Timoteos 2:6
Vaftizci Yahya (Arapça’da Yahya), İsa’yı “Tanrı’nın Kuzusu” olarak adlandırdı (Yuhanna 1:29). Petrus da 1 Petrus 1:19’da aynı şekilde ifade etmiştir.
İsa, bol yaşam vermek (Yuhanna 10:10), günahkarları kurtarmak (1. Timoteos 1:15), dünyayı kurtarmak (Yuhanna 3:17), günah sunusu olmak (Romalılar 8:3) ve çarmıhtaki kanı aracılığıyla barıştırmak (Efesliler 2:13-18) için geldi. (Yuhanna 1:29; İbraniler 10:19)
gerçeğe tanıklık etmek Yuhanna 18:37; kefaret kurbanı 1 Yuhanna 3:8; 4:10
İsa, bedeninin ve kanının kurbanı sayesinde bizi tüm haksızlıklardan arındırır (1 Yuhanna 1:9); sadece ruhsal olarak değil, tamamen kurtarır. İbraniler 7:25; 10:14-20; Filipililer 3:21; Romalılar 8:32
Görevini tamamladıktan sonra İsa göğe yükseldi ve şimdi Tanrı’nın sağında oturmaktadır. Elçilerin İşleri 2:33; 7:55-6; Koloseliler 3:1; İbraniler 1:13; 1. Petrus 3:22; Mezmurlar 110:1; Matta 22:44; 26:64
Mesih herkes adına ölümü tattı (İbraniler 2:16).
İsa bizim Kurtarıcımız ve fidyemizdir. 1. Yuhanna 2:2; İbraniler 2:9; 1; 9:15,28; 1. Timoteos 2:6; 1. Timoteos 4:10
Bir bedel karşılığında, yani İsa’nın kanıyla satın alındığımızı asla unutmayın. 1 Korintliler 6:20; 7:23; 2 Petrus 2:1; Elçilerin İşleri 20:28
Eski Ahit
Eski Ahit peygamberleri Yeşaya ve Davut bile Mesih’in ölümünü önceden haber vermişlerdir.
Yeşaya 53'ün Mesih'e atıfta bulunduğunu biliyoruz çünkü:
Bir kişi: Mesih, acılarla dolu bir adamdı (53:3), belirli bir görünüşe sahipti (52:2) ve çocuğu yoktu (53:8)
Başkalarının günahlarını kefaret sunusu olarak üstlendi (53:10), bizim zayıflıklarımızı ve acılarımızı kendi üzerine aldı (53:4), sanki Tanrı tarafından vurulmuş gibi hakaretlere maruz kaldı (53:4), günahlarımız uğruna delindi ve ezildi (53:5).
Öldü, ancak soyunu göreceğiz: Kötüler ve zenginlerle birlikte bir lütufla anıldı (53:9), ancak biz onun soyunu göreceğiz (53:10)
Bunun aksine, Yahudi halkı hiçbir zaman bir kefaret kurbanı olduğunu (53:1), başkalarının günahları için aracılık ettiğini (53:12) veya bizim zayıflıklarımızı ve acılarımızı üstlendiğini (53:4) iddia etmedi. Yahudi halkı kendileri hakkında şöyle demezdi: “Barışı getiren ceza onun üzerine düştü ve onun yaralarıyla biz iyileştirildik.” (53:5f)
Yeşaya 53, yetkili Yahudi yazısı Targum Yonatan’da Mesih’le ilgili bir bölüm olarak kabul edilmiştir (daha fazla bilgi için bkz. The New Testament Background, s. 314-315). Daha sonraki dönemlerde, Sanhedrin Traktatı ve Babil Talmudu da bundan bahsetmektedir.
Mezmur 22’nin Mesih’e atıfta bulunduğunu biliyoruz, çünkü: Bu, Davut’a atıfta bulunmuyor; zira hiç kimse Davut’un ellerini ve ayaklarını delmedi. (Bunun “aslan gibi” anlamına gelmesi de mümkündür, ancak öyleyse bile Davut’un elleri ve ayakları bir aslanın pençeleri gibi bükülmemişti.) Davut’un giysileri aralarında paylaştırılmadı. Tanrı’nın onu kurtarmadığı izlenimi verdiği için Davut hor görülmedi (22:6-8).
Bu Mezmur, Davut’un şahsen yaşadığı olaylarla ilgili olmadığına göre, kime atıfta bulunabilir? Anne karnından itibaren Tanrı’yı izleyen (9. ayet), ancak Tanrı tarafından terk edilmiş gibi hor görülen (6-8. ayetler) ve “Tanrım, Tanrım, neden beni terk ettin?” (1. ayet) diye soran birine atıfta bulunur. Bu, elleri ve ayakları delinmiş (16. ayet), ölümün tozuna götürülmüş (15. ayet) bir kişidir. Bu, Yeşaya 53’teki acı çeken hizmetkârla aynı gibi görünür ve Mesih’e atıfta bulunur. Bu, Yahudi Pesikta Rabbati 37:2’ye (M.S. 845 civarı) göre Mesih’le ilgiliydi.
Erken Dönem Hıristiyanlardan Kanıtlar
Müslümanlar, Muhammed’in ölümünden 200 yıl sonra muhafaza edilen hadislerden yola çıkarak Muhammed hakkında pek çok şeye inanırlar. Bunlar İsa’nın sözleri olmasa da, İsa’nın ilk havarilerine verdiği öğretinin kanıtıdır. Bu beş erken dönem yazarının hepsi, İsa’nın ölümünden sonraki 140 yıl içinde yazmışlardır.
Roma’lı Clement (M.S. 97/98), Birinci Clement’in 21. bölümünde şöyle der: “Bizim için kanını döken Rab İsa Mesih’e saygı gösterelim;” 16. bölümde ise Mesih’i peygamberlik eden Yeşaya 53’ten alıntı yapar.
Polikarp Mektubu (M.S. 100-155), 7. bölüm: “Çarmıhın tanıklığını itiraf etmeyen herkes şeytana aittir;”
Mathetes’in Diognetus’a Mektubu (M.S. 130 civarı), 9. bölüm: “O [Tanrı], kendi Oğlunu bizim için fidye olarak verdi; günahkârlar için Kutsal Olan’ı, kötüler için Kusursuz Olan’ı…” 11. bölüm (“Bana yabancı olan şeylerden söz etmiyorum, ne de sağduyu ile çelişen bir şeyi amaçlıyorum; ancak Havarilerin öğrencisi olarak, ben de Yahudi olmayanların öğretmeni oldum.”)
Barnabas’ın Mektubu (M.S. 100-150) 5. bölüm “Çünkü Rab, günahlarımızın bağışlanması yoluyla kutsanabilmemiz için bedenini çürümeye teslim etmeyi göze aldı; bu da O’nun serpiştirilen kanı sayesinde gerçekleşir. Ayrıca Yeşaya 53’ün İsa’ya atıfta bulunduğunu da söyler.
Şehit Justinos’un Birinci Savunması (M.S. 135-165) 41. bölüm: “Davut, Mesih’in çarmıha gerildikten sonra hüküm süreceğini ima etmişti…” 50. bölümde ise Yeşaya 53’ü Mesih’e atıfta bulunarak alıntılar.
Bu dönemden sonra da Atenagoras (M.S. 177), Sardisli Melito (M.S. 180’de vefat etti) ve Antakyalı Teofilos (M.S. 168-181/8) dahil olmak üzere pek çok başka yazar bulunmaktadır.
Müslümanların Alternatifi(?)
Müslümanlar, İsa’nın Yahuda tarafından ihanete uğrayan bir peygamber olduğu konusunda hemfikirdir. En önemlisi, İsa’nın çarmıhta çarmıha gerilmiş gibi göründüğü konusunda da hemfikirdirler. Ancak çoğu Müslüman, Tanrı’nın İsa ile Yahuda’nın bedenlerini değiştirerek mucizevi bir şekilde herkesi “kandırdığını” söyler. Dolayısıyla, gerçekte çarmıha gerilen İsa değil, Yahuda’ydı. Hem Kuran’a (Sura 3:55; 4:158) hem de çoğu Müslümana göre (Ahmediyeler hariç) İsa kaçtı ve daha sonra göğe yükseldi.
Ancak Dr. Jamal Badawi’nin görünüşe göre farklı bir görüşü var. O, İsa’nın çarmıha gerilmesinden sonraki tüm görünüşlerinin tarihsel gerçekliğini reddediyor. Badawi’nin, İsa’nın hemen göğe yükseldiğini mi düşündüğünü, yoksa bir süre yeryüzünde kaldığını mı düşündüğünü tam olarak bilmiyorum; ancak kimse O’nun herhangi bir görünüşünü kaydetmemiştir. İsa’nın kilitli bir kapıdan geçmesi (Yuhanna 20:19) bir sorun teşkil etmez; zira İsa’nın yüceltilmiş bir bedene sahip olması, O’nun aynı zamanda fiziksel bir varlık olması ve yemek yemek gibi şeyler yapabilmesini engellemez (Luka 24:42-43). İsa’nın ilk başta tanınmamış olarak görünmesine gelince (Luka 24:15), Badawi şunu kabul etmelidir ki, sadece farklı giysiler giyen insanlar tanınmayabilir, aynı zamanda Tanrı dilediğinde insanların tanınmasını da sağlayabilir.
Kanıt???: Eski Hıristiyanlardan, Tanrı’nın Yahuda ile İsa’nın bedenlerini değiştirdiğine dair hiçbir kanıt yoktur.
Sonuç: Herkes, Tanrı’nın bir peygamberinin ihanete uğramasına izin verdiğinde, İsa’nın en azından çarmıhta ölmüş gibi göründüğünde ve Tanrı’nın en azından İsa’nın suretinin çarmıhta bulunmanın aşağılanmasına maruz kalmasına izin verdiğinde hemfikirdir. Ya çarmıhta ölen gerçekten İsa’ydı, ya da Tanrı sadece Yahudileri ve Romalıları değil, tüm sadık takipçilerini de kandırdı.
İsa’nın Uyarısı
“Sonra [İsa] hepsine şöyle dedi: 'Beni izlemek isteyen, kendini inkâr etmeli, her gün çarmıhını yüklenmeli ve beni izlemelidir. Çünkü canını kurtarmak isteyen onu yitirecek, ama benim uğruma canını yitiren onu kurtaracaktır. Bir insan bütün dünyayı kazansa da, kendi canını yitirirse ya da kaybederse ne yararı var? Benden ve sözlerimden utanan varsa, İnsanoğlu da, kendi yüceliğiyle, Baba’nın ve kutsal meleklerin yüceliğiyle geldiğinde ondan utanacaktır.’” (Luka 9:23-26) Ayrıca bkz. Matta 16:24-27; Markos 8:34-38.
Yahudi yazılara yapılan atıflar, “İsa’ya Yönelik Yahudi İtirazlarına Yanıt” adlı eserde yer almaktadır. İncil ayetleri BSB’den alınmıştır.
Daha fazla bilgi için www.MuslimHope.com adresine bakınız.
Mesih’in Bizim İçin Ölümü Üzerine Erken Dönem Kilisesi
Roma’lı Clement (M.S. 96-98) “[İsa’nın] kanı, kurtuluşumuz için dökülerek tüm dünyaya tövbe lütfunu sunmuş olduğu için, Tanrı için ne kadar değerlidir.” 1. Clement, 7. bölüm, s. 7
Roma’lı Clement (M.S. 96-98) “Rahab’ın kırmızı ipliği, Rab’bin kanı aracılığıyla gerçekleşen kurtuluşu temsil eder.” 1. Clement, 12. bölüm, s. 8
Antakya’lı Ignatius (M.S. -107/116) sık sık Mesih’ten Tanrı olarak bahsetmiştir. Örneğin, Efesliler’e Mektubu’nun 1. bölümünde “Tanrı’nın kanı”ndan söz etmiştir, s. 49
Roma'lı Clement (M.S. 96-98) “Kanını bizim için feda eden Rab İsa Mesih’e saygı gösterelim;” 1 Clement, 21. bölüm, s. 11 16. bölüm, s. 9’da, Mesih’i müjdeleyen bir peygamberlik sözü olarak Yeşaya 53’ten alıntı yapmaktadır.
Diognetus’a Mektup (M.S. 130 civarı), 9. bölüm: “O [Tanrı], bizim için kendi Oğlunu fidye olarak verdi; günahkârlar için Kutsal Olan’ı, kötüler için Kusursuz Olan’ı…” 11. bölüm (“Bana yabancı olan şeylerden söz etmiyorum, ne de sağduyu ile çelişen bir şeyi amaçlıyorum; ancak Havarilerin öğrencisi olarak, ben de Yahudi olmayanların öğretmeni oldum.”
Barnabas Mektubu (M.S. 100-150) 5. bölüm: “Çünkü Rab, günahlarımızın bağışlanması yoluyla kutsanabilmemiz için bedenini çürümeye teslim etmeyi göze aldı; bu, O’nun serpilen kanı sayesinde gerçekleşir.” Ardından, İsa’ya atıfta bulunarak Yeşaya 53’ü alıntılar.
Polikarp (M.S. 100-155) “Çarmıhın tanıklığını itiraf etmeyen herkes şeytandandır;” Polikarp Mektubu, 7. bölüm, s. 34
Şehit Justin’in Birinci Savunması (M.S. 135-165) 41. bölüm: “Davut, Mesih’in çarmıha gerildikten sonra hüküm süreceğini ima etmişti…” 50. bölümde de Yeşaya 53’ü Mesih’e atıfta bulunarak alıntılar.
“Artık keçilerin ve koyunların kanıyla ya da bir düvenin külleriyle değil, tam da bu nedenle ölen Mesih’in kanı ve O’nun ölümü aracılığıyla imanla arındırılıyoruz.” Justin Şehit’in Yahudi Trypho ile Diyalogu, 13. bölüm, s. 200
Tatian’ın Diatessaron’u (M.S. 172’de vefat etti), bölüm 31.5, s. 91’de İsa’nın bir fidye olduğunu belirtir.
Sardisli Melito (M.S. 170-177/180), İshak’ın neredeyse kurban edilmesinin Mesih’in bir simgesi olduğunu söyler. “Oğlunun kanını dökmekten çekinmedi.” Yaratılış Üzerine Catena, 5. bölüm, Ante-Nicene Babaları, cilt 8, s. 759
Sardisli Melito (M.S. 170-177/180): “Ruhumuzu kendi ruhuyla, bedenimizin uzuvlarını ise kendi kanıyla mühürledi.” Pascha, 68. dörtlük, s. 55
Hierapolisli Claudius Apollinaris (M.S. 170-177/180) (kısmi) İsa öldürüldüğünde, İsa’nın yanından su ve kan, yani iki arındırıcı unsur fışkırdı. Parça 3, cilt 8, s. 773
Lyonlu İrenaeus (M.S. 182-188) “O, Baba’dan günahların bağışlanması gücünü alan, Tanrı’nın Sözü’nün insan Oğlu haline gelmiş haliydi; O hem insan hem de Tanrı olduğu için, insan olarak bizim için acı çektiği için… bizim borç senedimizi yok etti ve onu çarmıha çiviledi.” İrenaeus, Heresilere Karşı, 5. kitap, 27.3. bölüm, s. 545
Tertullian (M.S. 198-220) “Öte yandan Mesih, kendi zamanında, başını çevreleyen dikenli taçla, çarmıhın boynuzlarına tutunarak 'tahtasını’ kendi omuzlarında taşıdı. O’nun, tüm Yahudi olmayanlar adına bir kurban olarak sunulması gerekiyordu…” Tertullian, Yahudilere Cevap, 13. bölüm, s. 170-171.
İskenderiyeli Clement (M.S. 193-217/220) “… Rabbimizin kanı sayesinde yozlaşmadan kurtarılmış olanlar.” The Instructor, kitap 1, bölüm 5, s. 215
İskenderiyeli Clement (M.S. 193-217/220) Söz’ün Kendisi, insanlığı kurtarmak için bizim için kendi kanını döktü. İskenderiyeli Clement, *Öğretmen* adlı eserin 1. cildi, 6. bölüm, s. 220
Tertullian (M.S. 198-220) “Daha da açık bir şekilde: 'Çocuklarım, bunları size günah işlememeniz için yazdım; ve eğer günah işlerseniz, Baba Tanrı’nın huzurunda bir Avukatımız var, o da doğru olan İsa Mesih’tir; ve O, günahlarımız için kefarettir.’” “Alçakgönüllülük Üzerine”, 19. bölüm, s. 96
Portuslu Hippolytus (M.S. 222-235/236) Daniel Yorumları (parça 1), 20. bölüm, s. 181 “Deyerek: 'Sen kitabı almaya ve mühürlerini açmaya layıksın; çünkü sen öldürüldün ve kanınla bizi Tanrı’ya kurtardın.’” Ayrıca bkz. “Noetus’un Sapkınlığına Karşı” 15. bölüm, s. 229
Origen (M.S. 225-253/254) “Dolayısıyla, bir insan kendi canının karşılığında hiçbir şey veremezdi; ancak Tanrı, hepimizin canının karşılığını verdi: 'Mesih İsa’nın değerli kanı.’ Zira 'biz bir bedel karşılığında satın alındık,’ 'gümüş ya da altın gibi bozulabilir şeylerle değil, kusursuz ve lekesiz bir kuzu gibi değerli kanla, yani Mesih’in kanıyla kurtarıldık.’” Matta İncili Üzerine Yorum, kitap 12, bölüm 28, s. 465
Novatian’a Karşı İnceleme (M.S. 250/4-256/7) 13. bölüm, s. 661’de, İsa’nın yedi kiliseyi kendi kanının büyük bedeliyle kurtardığı belirtilmektedir.
Yeniden Vaftiz Üzerine İnceleme (M.S. 254-257) “Rab’bin en değerli kanıyla kurtarıldılar” 14. bölüm, s. 675
Kartaca’lı Cyprian (M.S. 246-258 civarı), Mesih’in bizi çarmıhı ve kanıyla kurtardığını söyler. Cyprian’ın Mektupları, 59. mektup, 2. bölüm, s. 355
Novatian (M.S. 250/254-257) (ima yoluyla) “Kutsal Yazılar bize O’nun bizim için öldüğünü ve yeniden dirildiğini söyler” Üçlü Birlik Üzerine, 25. bölüm, s. 636
Celerinus (M.S. 246-258 civarı) (ima yoluyla), Lucian’a yazdığı mektubunda kutsal kanla yıkanmaktan bahseder. Kıbrıslı Cyprian’ın Mektupları, Mektup 20, s. 298
Bunun ardından 7 tane daha Nikaya Öncesi yazar gelir.
Diriliş Konusundaki Erken Dönem Kilise Yazarları
Roma’lı Clement (M.S. 96/98) “Sevgili kardeşlerim, Rab’bin bize gelecekte bir diriliş olacağını nasıl sürekli olarak kanıtladığını düşünelim; O, Rab İsa Mesih’i ölümden dirilterek bu dirilişin ilk meyvesi haline getirmiştir.” 1. Clement, 24. bölüm, cilt 1, s. 11.
Antakya’lı Ignatius (-107/116) İsa ölümden diriltildi. Ignatius’un Magnesialılara Mektubu, 9. bölüm, s. 62. Ayrıca bkz. Efeslilere Mektup, 20. bölüm, s. 57
Ignatius (M.S. -107/116) İsa, Pontius Pilatus döneminde gerçekten zulüm gördü, gerçekten çarmıha gerildi, öldü ve ölümden dirildi. Ignatius’un Trallialılara Mektubu, b. 9, s. 70
Aristides’in Savunması (M.S. 125 veya 138-161) s. 276 “O [İsa] çarmıhta ölümü tattı, … Ve üç gün sonra yeniden hayata döndü ve göğe yükseldi.”
Barnabas’ın Mektubu, 10. bölüm, s. 143 (M.S. 100-150), Hıristiyanların “sekizinci günü” [yani Pazar] kutladıklarını, çünkü o günün İsa’nın ölümden dirildiği gün olduğunu belirtir. Daha sonra göklere yükseldi.
Justin Şehit (M.S. 150 civarı) Bakireden doğan İsa öldü ve yeniden dirildi, göğe yükseldi ve Tanrı’nın Oğlu olarak anıldı. Justin Şehit’in Birinci Savunması, 31. bölüm, s. 173
Justin Martyr (M.S. 150 civarı): Baba, İsa’yı ölümden diriltti. Justin Martyr’ın Birinci Savunması, 45. bölüm, s. 178
Polikarp’ın Filipililere Mektubu (M.S. 100-155) 2. bölüm, s. 33 “Rabbimiz İsa Mesih’i ölümden dirilten O’na inandık.” Ayrıca bkz. a.g.e., 1. bölüm, s. 33.
Tatian’ın Diatessaron’u (M.S. 172’de vefat etti) bölüm 53, s. 125-126 İsa ölümden dirildi. İsa, henüz Baba’nın yanına yükselmediği için Meryem’e kendisine dokunmamasını söyler. Bedeni artık orada değildi ve daha sonra Meryem, Petrus ve diğerlerine göründü.
Sardisli Meleto/Melito (M.S. 170-177/180) “İşte O [İsa], Bakire’de beden almış, ağaca gerilmiş, toprağa gömülmüş ve çürümeye uğramamıştır; ölüler diyarından dirilen ve insanları yeryüzünden – aşağıdaki lütuftan göklerin yüksekliklerine – yükselten O’dur. İşte bu, kurban edilen Kuzudur;…” 5. konuşmasında, Ante-Nicene Babaları, cilt 8, s. 757
Hegesippus (M.S. 170-180), bazı mezheplerin “ne dirilişe ne de her insanı amellerine göre ödüllendirmek üzere gelecek Olan’a inandığını” belirtir. Kilise Tutanakları Üzerine Beş Yorum Kitabı, bölüm 1, s. 763
Lyonlu İrenaeus (M.S. 182-188) “…dünya, İsa adlı kişi tarafından adaletle yargılanacaktır; O, İsa’yı ölümden dirilterek bunun garantisini vermiştir.” İrenaeus, “Sapkınlıklara Karşı” adlı eserinde, 3. kitap, 12.8. bölüm, s. 433
Lyonlu İrenaeus (yaklaşık M.S. 160-202), İsa’nın ölümden dirildiğini söyler. “Havarilerin Vaazlarının Kanıtı”, 3. bölüm
İskenderiyeli Clement (M.S. 198-202) “Tanrı’nın Oğlu — evreni yaratanın Oğlu — beden aldı ve maddi bedeni oluşturulurken bakirenin rahminde gebe kaldı; ve daha sonra, olduğu gibi, acı çekti ve yeniden dirildi,” Stromata, 6. kitap, 16. bölüm, s. 509-510
Tertullian (M.S. 204-220) “İman kuralı, gerçekten de tamamen tek, yegane, sarsılmaz ve değiştirilemez; yani, tek ve her şeye gücü yeten Tanrı’ya, evrenin Yaratıcısına ve Bakire Meryem’den doğan, Pontius Pilatus döneminde çarmıha gerilen, üçüncü gün ölümden dirilen, göklere yükseltilen, şu anda Baba’nın sağında oturan ve bedenin (ruhun olduğu gibi) dirilişi yoluyla da dirileri ve ölüleri yargılamak üzere gelmeye mahkum olan Oğlu İsa Mesih’e inanmaktır.” Bakirelerin Peçelenmesi, 1. bölüm, s. 27.
Tertullian (M.S. 198-220) “…üçüncü günde gerçekleşen ölümden dirilişinden sonra…” Yahudilere Bir Cevap, 13. bölüm, s. 171
Tertullian (M.S. 207-220) “Tanrı gerçekten çarmıha gerilmedi mi? Ve gerçekten çarmıha gerildikten sonra, gerçekten ölmedi mi? Ve gerçekten öldükten sonra, gerçekten yeniden dirilmedi mi?” Mesih’in Bedeni Üzerine, 5. bölüm, s. 525.
Tertullian (M.S. 207/208) “Mesih günahlarımız için öldü ve bedeniyle dirildi. Bu, müjdenin ve kurtuluşumuzun temelidir.” Marcion’a Karşı Beş Kitap, 3. kitap, 8. bölüm, s. 328
Portuslu Hippolytus (M.S. 222-235/236) “O, hem Tanrı hem de insan olarak ortaya çıktı. Ve O’nun içindeki insanı fark etmek kolaydır,…” Ardından İsa’nın Pilatus tarafından kırbaçlandığını, öldüğünü ve üçüncü gün Baba tarafından diriltildiğini belirtir. Mezmur 2 Üzerine Yorum’dan bir alıntı, s. 170.
Commodianus (M.S. 240 civarı) (ima yoluyla) “Tanrı’nın ilk yasası, sonraki yasanın temelidir. Aslında, ikinci yasaya inanmak sana bu yasa tarafından emredilmiştir. Kendisinden gelen tehditler değil, bu yasadan gelen tehditler senin üzerinde etkilidir. Şimdi şaşkınlık içinde, Mesih’e inanacağına yemin et; çünkü Eski Ahit O’nun hakkında bildirmektedir. Çünkü sonsuza dek yaşamak üzere yeniden dirilebilmek için, yalnızca ölmüş O’na inanmak yeterlidir.” Commodianus’un Öğretileri, 25. bölüm, s. 207
Origen (M.S. 227-240 civarı) “Ancak İsa’nın o maddi bedeni Mesih uğruna kurban edildi, gömüldü ve daha sonra diriltildi; aynı şekilde Mesih’in azizlerinin tüm bedeni de O’nunla birlikte çarmıha gerilir,” Yuhanna Yorumları, 10. kitap, 20. bölüm, s. 401
Novatian (M.S. 250/254-256/7) “O [İsa], öldüğü bedenin aynısı ile yeniden dirildi; bu, o bedenin yaralarıyla kanıtlanmaktadır. Böylece O, bizden aldığı bedeni dirilişinde geri kazandırarak, bedeninde bizim dirilişimizin kanunlarını göstermektedir.” Üçlü Birlik Üzerine İnceleme, 10. bölüm, s. 620.
Bunun ardından 16 tane daha Nikaya Öncesi yazar gelir.
Mesih’in Bizim İçin Ölümü Konusunda Diğer Yazarlar
Adamantius (M.S. 300 civarı), Mesih’in kanı sayesinde aklanmış olduğumuzu belirten Romalılar 5:8-9’dan alıntı yapar: “Mesih’in kanı konusunda, bunun gerçekten de kurtuluşumuz için döküldüğünü gösterir.” ve ardından Romalılar 5:8-9’dan alıntı yapar. Gerçek İnanç Üzerine Diyalog, Beşinci bölüm, 12. kısım, s. 162-163
Adamantius (M.S. 300 civarı), Elçi’nin sözleri olarak 1 Korintliler 15:1-43’ü alıntılar; buna Mesih’in günahlarımız için öldüğü de dahildir. Gerçek İnanç Üzerine Diyalog, 5. bölüm, 6. bölüm, s. 155-156
Petau’lu Victorinus (M.S. 304’te şehit edildi), İsa’nın “kendi kanıyla bizi günahtan kurtardığını” ve O’nun ölümden dirildiğini belirtir. Kutsal Yuhanna’nın Vahiy Kitabı Üzerine Yorum, s. 344
Methodius (M.S. 270-311/312), “[Fısıh Bayramı] aracılığıyla Mesih’in ölümü de kişileştirilir; O’nun kanı sayesinde güvence altına alınmış ve mühürlenmiş ruhlar, dünyanın yanması sırasında gelecek gazaptan korunacaklardır; oysa ilk doğanlar, yani Şeytan’ın oğulları, ilk doğanların üzerine basılmış Kan mührüne saygı gösteren intikam melekleri tarafından tamamen yok edileceklerdir.” On Bakire Ziyafeti, 9. konuşma, 1. bölüm, s. 345
İskenderiyeli Petrus (M.S. 306,285-311) (kısmen), Rab’bin Sofrası bağlamında Mesih’in bedeninden ve kanından bahseder, ancak kanın akıtılmasından ya da Mesih’in bizim için ölmesinden açıkça söz etmez. Kanonik Mektuplar, kanon 8, s. 272
İskenderiyeli Petrus (M.S. 306,285-311), 1. Yuhanna 2:1’den alıntı yapar: “'Baba’nın huzurunda bizim Avukatımız olan ve günahlarımız için kefaret eden O’dur.’ 'Eğer biri günah işlerse,’ der, 'Baba’nın huzurunda bir Avukatımız vardır, doğru olan İsa Mesih; ve O, günahlarımız için kefarettir.’” Kanonik Mektuplar, Kanon 11, s. 276
Atanasyos (M.S. 318), İsa’nın herkesin günahlarını fidyeyle kurtardığını söyler. Enkarnasyon, b. 40.2, s. 57. Ayrıca bkz. Söz’ün Enkarnasyonu, b. 25.4, s. 50
Athanasius (M.S. 318), İsa’nın bizim fidyemiz olduğunu söyler. Enkarnasyon, b. 25.4, s. 49-50
Athanasius (M.S. 318) (kısmen), İsa’nın bizim et ve kanımıza ortak olduğunu ve ölümüyle şeytanı yok ettiğini söyler. “Paganlara Karşı”, 10. bölüm, s. 41
Laktantiyus (yaklaşık M.S. 303-320/325), Mesih’in bizi günahlarımızdan kurtarmak için öldüğünü belirtir. Fısıh kuzusu gibi, O da çarmıhta kanını döktü. İlahi Kurumlar, 4. kitap, 2. bölüm, s. 128-129
Lactantius (yaklaşık M.S. 303-320/325), Mesih’in bizi günahlarımızdan kurtarmak için öldüğünü belirtir. Fısıh kuzusu gibi, O da çarmıhta kanını döktü. İlahi Enstitüler, 4. kitap, 2. bölüm, s. 128-129
İskenderiyeli Aleksandros (M.S. 313-326) (ima yoluyla), Mesih’in kan karşılığında kan olarak kurtuluşumuzun sebebi olduğunu belirtir. Arian Sapkınlığı Üzerine Mektuplar, 5. Mektup, 6. bölüm, s. 302